ചെവിയുള്ളവര്‍ കേള്‍ക്കട്ടെ

വി ഫോര്‍ വിയെല്ലെസൈ

2012-01-09T19:57:00.000-08:00

"വട്ടത്തില്‍ കറങ്ങി..ചതുരത്തില്‍ ഉണ്ട്..നീളത്തില്‍ ഉറങ്ങി എം. ടെക്ക് പ്രോജക്ടിന്റെ ആഴ്ചകള്‍ കുറച്ച് നീങ്ങിയപ്പോള്‍ ഉച്ചയുറക്കത്തിന്റെ പാതിയില്‍ ഒരുള്‍വിളി ഉണ്ടാവുന്നു. പണ്ട് ജഗന്നാഥന്‍ തമ്പുരാന് ഗ്വാളിയാറില്‍ പോയി സംഗീതം പഠിക്കാന്‍ തോന്നിയപോലെ , അതെ സെയിം നിലവാരത്തില്‍.

പക്ഷെ ഇവിടെ സംഗതി സംഗീതമല്ല, സാങ്കേതികം!"

‍ഞാന്‍ ഒരു ടെക്നിക്കല്‍ ബ്ലോഗ്‌ കൂടി തുറക്കുന്നു.

ടെക്കികള്‍ക്കും എം ടെക്ക് കാര്‍ക്കും പ്രവേശനം നിഷിദ്ധം.

ചുമ്മാ വന്നു നോക്കി പോ..

സമയമുണ്ടേല്‍ എന്തേലും പറഞ്ഞു വെക്കുകേം ചെയ്. പാവം ചെറുക്കന്‍ കുത്തീരുന്നു എഴുതുന്നതല്ലേ? ജീവിച്ച് പോട്ടേന്ന്..

http://v4vlsi.blogspot.com

കണ്ണൊപ്പുകള്‍

2012-01-03T04:44:00.001-08:00

കായലിലെക്കാള്‍ ഓളങ്ങള്‍ ആ കുഞ്ഞു കണ്ണുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുനിഞ്ഞു കുത്തിയിരുന്നു ജലജീവികളെ കണ്ണിറുക്കി കാണിക്കുന്ന നാലുവയസ്സുകാരി. വെള്ളയില്‍ നീലപ്പുള്ളിയുള്ള ഫ്രോക്ക് കാറ്റില്‍ ഇളകുന്നു. ആകാശം മഞ്ഞ. അവള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ നിരയായി നിരക്കുന്ന ചീനവലകള്‍. ചവിട്ടുന്ന മണ്ണ് പോലും അറിയാതെ ശ്രീരാജ് അവളുടെ നേര്‍ക്ക് നടന്നടുത്തു.
"ഞാന്‍ പൊസിഷന്‍ ചെയ്യും മുന്പ് അവള്‍ എഴുന്നെല്‍ക്കുമോ?"
ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പതിയെ അവന്‍ തന്റെ ത്രിക്കണ്ണ് തുറന്നതും കുട്ടി എഴുന്നേറ്റ് അമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പ് തേടി ഓടി മറഞ്ഞു. ശ്രീരാജ് ഒരു പുഞ്ചിരിയുമായി എനിക്ക് നേരെ നടന്നു.

"കേട്ടിട്ടില്ലേ..photography is all about missing opportunities."
നാഗവള്ളിയുടെ പാലയ്ക്കാ മാലയും ചുട്ടിയും സണ്ണിയെ കാട്ടുന്ന ഗംഗയെ പോലെ അവന്‍ ഓരോ പുട്ടുകുറ്റിലെന്‍സുകള്‍ എനിക്ക് മുന്‍പില്‍ നിരത്തി. എന്നാണു ഫോട്ടോഗ്രഫി ഇവന്റെ തലക്ക് പിടിച്ചത്?

പെണ്ണ് സലാം പറഞ്ഞ ഗ്യാപ്പിലാണ് ശ്രീരാജ് ക്യാമറ വാങ്ങിയത്.
"പ്രേമം പൊട്ടി കരഞ്ഞു പിഴിഞ്ഞ് നടന്നവന്മാരെ കളിയാക്കിയപ്പോഴോന്നും തോന്നിയില്ല ഇത്ര ഡെസ്പ് ഐറ്റം ആണിതെന്നു. ഹോ..ഒരു രണ്ടു മാസം എടുത്തു ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങാന്‍."

സ്വരുക്കൂട്ടിയ മുപ്പതിനായിരം രൂപ കൊടുത്ത് വാങ്ങിയ ക്യാനനുമായി അവന്‍ ഇറങ്ങി നടന്നു. മുംബൈയിലെ ഗലികളില്‍..നിളയുടെ തീരങ്ങളില്‍, ചുവന്ന തെരുവില്‍...മറൈന്‍ ഡ്രൈവില്‍.
കഥകള്‍ പറയുമ്പോള്‍ അവന്‍ ക്യാമറയുടെ നിമ്നോന്നതികളിലൂടെ വിരലുകള്‍ ഓടിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.
"ഞാന്‍ കാണുന്നതിലും ഭംഗിയായി ഇവള്‍ ലോകത്തെ കാണുന്നു. എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഞാന്‍ അറിയുന്നതിനും മുന്പ് ഇവള്‍ പകര്‍ത്തിയെടുക്കുന്നു. പെണ്ണിന് ഇതൊന്നും അറിയില്ല. ഇവള്ക്കറിയാം."

ഫോര്‍ട്ട്‌ കൊച്ചിയുടെ അഴകളന്നു ഞങ്ങള്‍ ബൈക്കില്‍ കുറെ നേരം ചുറ്റി. ജൂതത്തെരുവിന്റെ പുരാതന ഭംഗി. ഏത് നിമിഷവും നഗരം കേറി മേയാന്‍ തുടങ്ങിയെക്കാവുന്ന മായികക്കാഴ്ചകള്‍. ബൈക്കില്‍ ഇരുന്നു അവന്‍ ഒരു മാവ് ചൂണ്ടി കാട്ടി. ആകാശം മുട്ടി നില്‍ക്കുന്ന മുത്തശ്ശി മാവ്. അതില്‍ നിറയെ ചുവന്ന നക്ഷത്രങ്ങള്‍. ക്രിസ്മസ്സിനും കാര്നിവെല്ലിനും സ്വാഗതം.
"തിരിച്ച് പോവുമ്പോള്‍ ആ നക്ഷത്രം ഒക്കെ അവര്‍ തെളിക്കും. ഒരു പടമെടുക്കാന്‍ നീ ഓര്പ്പിക്കണം."
കല്തിട്ടയില്‍ അതാ ഒരു ഉത്തരേന്ത്യന്‍ സുന്ദരി. കൈയില്‍ ഇതിനേക്കാള്‍ വലിയ ഒരു ക്യാമറ.
"ആ മറ്റേ മോടെ കൈയിലെ ക്യാമറ കണ്ടോ? ലക്ഷം വരും വെല. ഒന്ന് പിടിക്കാന്‍ കൂടി അറിയില്ല അവക്ക്. അത് പോലെ ദാ ലവന്‍..ആ സായിപ്പ്."

കഥയുടെ കുലപതി ഞാന്‍ എന്ന് പറയുന്ന ടി പത്മനാഭനെയും, എനിക്ക് ശേഷം മലയാള സിനിമ വട്ടപ്പൂജ്യം എന്ന് തട്ടുന്ന അടൂരിനേയും കുറ്റം പറയാന്‍ പറ്റില്ല. കല എന്നും ആത്മരതിയില്‍ നിന്നെ വിരിഞ്ഞിട്ടുളൂ.

സന്ധ്യയുടെ തണുപ്പില്‍ പുകയൂതുന്ന മദാമ്മ.
"ദാ കണ്ടോ..ചെലപ്പോള്‍ തോന്നും ക്യാമറയ്ക്ക് ചിത്രമെടുക്കാന്‍ വേണ്ടി സൃഷ്ടിച്ച ഉപകരണമാണ് ഞാനെന്ന്."
തലങ്ങും വിലങ്ങും ക്യാനുമായി അവന്‍ നിറയൊഴിച്ച് നടന്നു. കാലത്തെ കണ്ണാടിക്കൂട്ടിലാക്കാന്‍ വെമ്പുന്ന മനസ്സോടെ അവന്‍ പാഞ്ഞു നടക്കുന്നു.
ഇരുട്ട് മൂടി തുടങ്ങി. എന്റെ തെറി നാല് കേട്ട് അവന്‍ വന്നു വണ്ടിയില്‍ കയറി.
തിരിച്ച് പോകുമ്പോഴും ആ മാവ് പൂത്തിരുന്നില്ല. നക്ഷത്രങ്ങളെല്ലാം കുളിര് പുതച്ച് ഉറങ്ങി കിടക്കുന്നു. ഒരു വീട്ടു മുറ്റത്താണ് ആ ചുവട്.
"ഫോടോഗ്രാഫര്‍ക്ക് ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവരുതാത്ത വികാരം എന്താണെന്നറിയാമോ?...നാണം."
വണ്ടി നിര്‍ത്തി ഞങ്ങള്‍ ആ വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഞങ്ങള്‍ കയറി. സിറ്റൌട്ടില്‍ ഇരുട്ടില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധ മാതാവ്.
"ആന്റി..ആ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഒന്ന് തെളിക്കുമോ? ഒരു ചിത്രം എടുക്കാനാ."
അവര്‍ ഞങ്ങളെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍. ഭാവവ്യത്യാസമില്ലാതെ അവര്‍ പതിയെ വീടിനുള്ളില്‍ കയറി.
നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം അവിടമാകെ പൂത്തുലഞ്ഞു. ചുവപ്പിന്റെ മായക്കാഴ്ച!
എന്നെ ക്രിസ്മസ് കൊതിച്ച് കാത്തിരിക്കുന്ന ആ എട്ടു വയസ്സുകാരനാക്കിയ സ്വര്‍ഗീയ പ്രകാശം.

ചുവപ്പില്‍ കുളിച്ച് ആ മാഞ്ചോട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ നിന്നു.

ക്യാമറ പുറത്തെടുക്കാതെ നില്‍ക്കുന്ന ശ്രീരാജ്. കുളിര് ഭേദിച്ച് വന്ന നക്ഷത്രച്ചൂടില്‍ അവന്‍ കണ്ണടച്ച് നിന്നു.

"എന്താ പടം എടുക്കുന്നില്ലേ?"

"ചില ചിത്രങ്ങള്‍ എടുക്കാതിരിക്കാന്‍ കൂടി ഉള്ളതാണ്!"

വിശുദ്ധന്മാര്‍

2011-11-17T08:43:00.001-08:00

തളത്തിലച്ചന്‍ മരിച്ചു. വാര്‍ത്ത ആദ്യം ഒരു നിര്‍വികാരതയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. പിന്നെ മമ്മിയുടെ ഓര്‍മ്മയും. അച്ചന്മാരെ ചീത്ത പറയുന്നവരുടെ നാവു സിമിത്തെരിക്കുഴിയില്‍ നിന്ന് പൊങ്ങി നില്‍ക്കും എന്ന് കുട്ടിക്കാലത്ത്‌ പറഞ്ഞു തന്നത് മമ്മിയാണ്.

“അപ്പൊ പപ്പാ പേരപ്പനച്ചനെ ഇന്നാള് ചീത്ത പറഞ്ഞില്ലേ, വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോ?”

ഭയത്തോടെയാണ് ഞാന്‍ അത് ചോദിച്ചത്. ഇന്നേ വരെ സെമിത്തേരിയില്‍ ഒരു നാവു പോലും പൊന്തി നില്‍ക്കുന്നത്‌ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. പപ്പാ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ പോകുമ്പോള്‍ കുരിശിന്‍ കീഴെ മണ്ണില്‍ നിന്ന് പൊന്തി ഒരു നാവു നില്‍ക്കുമോ എന്ന ചിന്ത എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

“പേരപ്പന്‍ പപ്പായുടെ ചേട്ടനല്ലേ? അനിയമ്മാര്‍ക്ക് ചെട്ടന്മാരുമായി വഴക്ക് കൂടാം.”

ഭാഗ്യം, എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സ്‌ ആശ്വസിച്ചു.

അന്ന് പേരപ്പനച്ചന്‍ വീട്ടില്‍ വന്നത് ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. ഞാന്‍ മൂന്നിലോ നാലിലോ? ആരോ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് തന്ന കണ്ണ് സൂക്കെടുമായി സ്കൂളില്‍ പോക്കില്ലാതെ വീട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍. ഉച്ചക്കൊരു പതിനൊന്നു മണിക്കൊരു ഫോണ്‍ കോള്‍. പേരപ്പന്‍ അച്ചനാണ്.

"ചങ്ങനാശേരിയില്‍ ഒരു പുത്തന്‍ കുര്ബാനയുണ്ട്. അതും കഴിഞ്ഞു ഒരു ഒരു മണിയോടെ ഞങ്ങള്‍ ഒരു അഞ്ചാറു പേര്‍ ദേ വരുന്നു. എന്തേലും വച്ചു വെച്ചേക്കണം." ഇതായിരിക്കണം പറഞ്ഞു വച്ചത്. കേട്ടതിന്റെ പാതി മമ്മി ഓടി, മുട്ടയിടുന്ന കോഴികള്‍ രണ്ടെണ്ണം കഴുത്തു പിരിഞ്ഞു ചൂട് വെള്ളത്തില്‍ വീണു. പപ്പാ പറമ്പില്‍ കിള നിര്‍ത്തി വീട്ടിനുള്ളില്‍ കയറി അടുക്കി പെറുക്കു തുടങ്ങി. ആകെ മേളം.

ഒന്നരയോടെ ഒരു ജീപ്പ് മുറ്റത്ത് എത്തുന്നു. പേരപ്പനച്ചനും കൊറേ ളോഹ സില്‍ബന്തികളും. കുട്ടനാട് കണ്ടതില്‍ എല്ലാ വെള്ളക്കാര്‍ക്കും ആകെ പെരുത്ത് സന്തോഷം.

അടുക്കളയില്‍ കയറി വന്നു പേരപ്പന്‍ പറയുന്നു. "കരിമീന്‍ ഉണ്ടോ തങ്കമ്മേ? ലവരു ഇതുവരെ കരിമീന്‍ കൂട്ടിയിട്ടില്ല. "

"അയ്യോ ഇല്ലല്ലോ അച്ചാ. കൊച്ചിന് കണ്ണി സൂക്കെടില്ലാരുന്നെങ്കില്‍ റോട്ടിലോട്ടു വിടാരുന്നു."

കണ്ണി സൂക്കേട് !

കണ്ണി സൂക്കേട് എന്ന് കേട്ട പാടെ പേരപ്പന്‍ അസ്വസ്ഥനായി . വീട്ടിനുള്ളില്‍ കണ്ണില്‍ സൂക്കെടുള്ള ഒരു കൊച്ചന്‍ ഉണ്ട് എന്ന് എല്ലാ പട്ടക്കാര്‍ക്കും ഒരു ഭീകര വിഷയം ആയി. അച്ചന്മാര്‍ക്ക് സൂക്കേട്‌ വന്നാല്‍ ഉള്ള പ്രശ്നത്തെ പട്ടി പിന്നെ പലതും പുലമ്പാന്‍ തുടങ്ങി. നാളത്തെ കുര്‍ബാന..മറ്റെന്നാലത്തെ കേറി താമസം.

"എന്നാ തങ്കമ്മോ, ഞാങ്ങക്കിപ്പോ ഒന്നും വേണ്ട. ഞങ്ങള്‍ അരമനെന്നു കഴിച്ചോളാം."

മമ്മി ആകെ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി. പപ്പാ എല്ലാം കേട്ട് മാറി നില്‍ക്കുന്നു. വന്നവര്‍ ഓരോരുത്തര്‍ ആയി വണ്ടിയില്‍ കയറി.

"കൊച്ചന്‍ തൊടാത്ത ഒരു തോര്‍ത്തു താ..എന്റെ മുഖം ഒന്ന് തുടക്കാനാ."

വണ്ടിയില്‍ ഇരുന്ന ഒരച്ചന്‍ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടപ്പോള്‍ പപ്പായുടെ സര്‍വ്വ കണ്ട്രോളും വിട്ടു. കാടെളകി വരും പോലെ പപ്പാ പുറത്തിറങ്ങി.

"മേലാല്‍...ജോര്‍ജ്ജു കുട്ടീ..നീയെന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്ത് കേറരുത്. നീയൊക്കെ...നീയൊക്കെയാണല്ലോ എന്നും സക്രാരിന്നു കുര്‍ബ്ബാന എടുത്ത് വാഴ്ത്തുന്നത്."

കോഴിക്കറി വെച്ചു വെച്ചിരുന്ന പാത്രം മുഴുമത്തോടെ എടുത്തോണ്ട് വന്നു . അവരുടെ മുന്നില്‍ വച്ചു പപ്പാ കുഴീലേക്കു എറിഞ്ഞു.

തളത്തിലച്ചന്റെ മരണ വാര്‍ത്തയാണ് ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് എന്നെ വഴി തിരിച്ചത്. പല തവണ മനസ്സ് കൊണ്ട് കുത്തി കൊന്നതാണ് ആ മനുഷ്യനെ. എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു വലിയ ലക്‌ഷ്യം എങ്ങും എത്താതെ അങ്ങനെ തീരുകയാണ്.

നല്ല ഒരു നാളെ എനിക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ സൌഭാഗ്യങ്ങള്‍ എല്ലാം തരുമ്പോള്‍, രാജ്യത്തിന്റെ ഒരു മുതല്‍ കൂട്ടായി ഞാന്‍ മാറുമ്പോള്‍ ഫാദര്‍ അബ്രഹാം തളത്തിലിനെ കാണാന്‍ ഞാന്‍ പോകുന്നു.

തളത്തില്‍ : "ജോമോന്‍..എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു നീ ഈ നിലയില്‍ എത്തും എന്ന്. അന്ന് നീ സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ നിന്റെ കഴിവ് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു."

ഞാന്‍: (പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് മന്ദഹസിക്കുന്നു)

തളത്തില്‍: "എന്നും നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാന്‍ കൊന്ത എത്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ ബലിയിലും ഞാന്‍ നിന്നെ ഓര്‍ക്കുമായിരുന്നു. എന്റെ പ്രാര്‍ഥനയുടെ ഫലം കൂടിയാണ് നിന്റെ ഉയര്‍ച്ച"

ഞാന്‍: (അതെ ഭാവത്തില്‍ ഞാന്‍ ഇരിക്കുന്നു)

തളത്തില്‍: "എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു നീ വരുമെന്ന്. നിനക്ക് എന്നെ മറക്കാന്‍ കഴിയുമോ? ഞാന്‍ നിന്റെ സ്കൂള്‍ പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ ആയിരുന്നില്ലേ?"

ഞാന്‍: "അപ്പൊ തനിക്ക് എന്നെ ഓര്‍മ്മയുണ്ട് അല്ലെ? എന്റെ മോനെ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കരുതെ എന്ന് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നിന്ന ഒരു പാവം അപ്പനെ താന്‍ ഓര്‍ത്തിട്ടുണ്ടോ? ഫീസ്‌ അടയ്ക്കാന്‍ സാവകാശം വേണം എന്ന് പറഞ്ഞ ഒരു അപ്പനോട് താന്‍ പറഞ്ഞത് ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ? ദാരിദ്രവാസികള്‍ക്കുള്ളതല്ല ഇവിടം എന്ന്. എന്റെ പെങ്ങള്‍ക്ക് നിങ്ങളുടെ നേഴ്സിംഗ് കോളേജില്‍ യോഗ്യതയുണ്ടായിട്ടും അഡ്മിഷന്‍ കൊടുക്കാതെ ആ സീറ്റില്‍ തന്റെ ചേനാരുടെ മോളെ ചേര്‍ത്ത ഒരു സംഭവം ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ ആവോ? അറുപതിനായിരം രൂപക്ക് ആയിരം രൂപ കുറവ് വന്നത് കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ആശുപത്രി ചികിത്സ നിഷേധിച്ച ഒരു തങ്കമ്മയെ അറിയാന്‍ വഴിയില്ലല്ലോ...നന്ദിയുണ്ട് അച്ചോ. താന്‍ ഇല്ലാരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഈ നിലയില്‍ എത്തില്ല. തന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ഒരു ആട്ടു ആട്ടാനാണ് ഞാന്‍ ഇവിടം വരെ പഠിച്ചത്."

#########################

കഷ്ടം...മനസ്സ് കൊണ്ട് പല തവണ ഞാന്‍ അഭിനയിച്ച് തീര്‍ത്ത ഈ രംഗങ്ങള്‍ ഒക്കെയും വെറുതെ ആയി. എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ മോഹങ്ങള്‍ ഒക്കെയും പാതി വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിക്കെണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ എങ്ങുമെങ്ങും എത്തിയില്ല. ഏതോ അമേരിക്കക്കാരന്റെ ബാങ്കിന് വേണ്ടി ബാങ്ക്ലൂരില്‍ ഇരുന്നു ഞാന്‍ കണക്കു എഴുതി ജീവിതം കഴിക്കുന്നു.

അവിടെ ചരമ പ്രസംഗം നടക്കുന്നു.

"ഒരു പുണ്യവാളന്‍ കൂടി സഭയുടെ ചരിത്രത്തില്‍ ഇടം പിടിക്കുന്നു. സഭയുടെ ശക്തമായ ഒരു ചിറകാണ് ഈ മഞ്ചത്തില്‍ കിടക്കുന്നത്. സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പുണ്യം ചൊരിഞ്ഞു കൊണ്ട് തളത്തില്‍ അച്ഛന്‍ വിരാജിക്കുമ്പോള്‍ നമുക്ക് ആ പുണ്യാലനോടു മാധ്യസ്ഥം തേടാം. അങ്ങയുടെ മാധ്യസ്ഥം തെടിയവരില്‍ ഒരുവനെയും നീ ഉപേക്ഷിക്കില്ല, എനിക്ക് വേണ്ടി സ്വര്‍ഗസ്ഥനായ പിതാവിനോട് അപേക്ഷിക്കേണമേ.."

വിശുദ്ധന്മാര്‍ ജനിക്കുന്നു. സെമിത്തേരിയിലെ മണ്ണില്‍ നിന്ന് ആയിരം നാവുകള്‍ കുരുത്തു പൊങ്ങുന്നു.

എട്ടാമത്തെ മോതിരം: ഓര്‍മകളുടെ പെരുവെള്ളപ്പാച്ചിലില്‍ ഒരു പുസ്തകം..

2011-10-04T00:09:00.000-07:00

ആത്മകഥകളോട് അല്‍പ്പം ഇഷ്ടക്കൂടുതലുള്ള ആളെന്ന നിലയില്‍ ഒരു തെറ്റ് തിരുത്തിയതിന്റെ സമാധാനത്തോടെയാണ് ഈ കുറിപ്പെഴുതാന്‍ ഇരിക്കുന്നത്. രണ്ടായിരത്തി ഏഴില്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ മനോരമയുടെ എല്ലാം എല്ലാമായ കെ. എം. മാത്യുവിന്റെ ‘എട്ടാമത്തെ മോതിരം’ എന്ന ആത്മകഥ വായിക്കാന്‍ ഇത്ര വൈകിയത്‌ മോശമായിപ്പോയി എന്ന് മനസ്സുകൊണ്ട് അംഗീകരിക്കുന്നു. വൈകിയാണെങ്കിലും തെറ്റ് തിരുത്താനായത്തില്‍ മനസ്സുകൊണ്ട് സന്തോഷിക്കുന്നു. ഈ ഓര്‍മ്മപ്പുസ്തകം വായിച്ച് താഴെ വയ്ക്കുമ്പോള്‍ ആലോചിച്ചു പോകുന്നു. സത്യത്തില്‍ ആരുടെതാണ് ഈ ആത്മകഥ? കെ. എം. മാത്യുവിന്റെതോ, കണ്ടത്തില്‍ കുടുംബത്തിന്റെതോ, മനോരമയുടെതോ,അതോ കോട്ടയത്തിന്റെതോ? ഇതെല്ലാമാണ് ഈ പുസ്തകം എന്ന് ഞാന്‍ പറയും. തൊള്ളായിരത്തി മുപ്പതിന് ശേഷമുള്ള കേരളത്തിന്റെ കൂടി അനുസ്മരണക്കുറിപ്പായി ഇത് മാറുന്നുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞുവച്ചാല്‍ കൂടി അത് ഒരു അതിശയോക്തിയല്ല എന്ന് പുസ്തകം വായിച്ചവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാവും.

പണ്ട് പലപ്പോഴും ഈ പുസ്തകം ലൈബ്രറി റാക്കില്‍ ഓടിയ കൈവിരലുകള്‍ക്കിടയില്‍ തടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ഓര്‍ക്കുന്നു. വെള്ളിക്കരണ്ടി വായില്‍ വച്ച് ജനിച്ച മാത്തുക്കുട്ടിച്ചായന്‍ പണ്ട് നടന്നതും പാളയില്‍ മുള്ളിയതും പറഞ്ഞ് നീട്ടുന്ന ‘ഞാനാരാ മോന്‍?’ സമാഹാരമാകും എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ മൂലം ഇത്രയും കാലം വായന നീണ്ടു പോയി. ആ മണ്ടത്തരം എനിക്ക് മുന്‍പില്‍ അടച്ചിട്ടത്‌ ആത്മകഥാകഥനത്തിലെ ഒരു പുതിയ വഴിയിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരമാണ്. അതെ ഒരു സുപ്രധാന വഴിത്തിരിവ് എന്ന് ഞാന്‍ വിളിക്കും. കാരണം ഈ യാത്ര എന്നിലൂടെയല്ല, ഞാന്‍ കണ്ടവയിലൂടെയാണ്. പ്രധാന കഥാപാത്രം ഞാനല്ല, ഞാന്‍ അറിഞ്ഞവരാണ്.

എംടി ആത്മകഥകളെ പറ്റി ഓര്‍മക്കുറിപ്പുകളിലൊന്നില്‍ പറഞ്ഞത്‌ ഇങ്ങനെ:

“ഏതു തൊഴിലുമായും ചില അത്യാപത്തുകള്‍ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മാതൃഭൂമിയിലെ എന്റെ പത്രാധിപത്യത്തോഴിലിനും.

പ്രശസ്തനായ, ഇന്നയിന്ന സേവനങ്ങള്‍ ചെയ്ത, ചരിത്രം സൃഷ്ടിച്ച ‘A’ ആത്മകഥ എഴുതുന്നുണ്ട്. പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ താല്പര്യമുണ്ടോ? താല്പര്യമില്ല എന്ന് പറയാന്‍ വയ്യ. ആത്മകഥ വരുന്നു. മേലധികാരികളുമായി സമ്പര്‍ക്കമുണ്ടെന്ന സൂചനയോടെ.

ഇന്ന കൊല്ലം ഇന്ന കൂറില്‍ ഇന്ന സംക്രമത്തില്‍ ഇന്ന നക്ഷത്രത്തില്‍(അതോ, അപഹാരകാലത്തോ) ശ്രീമാന്‍ ....ആളുടെയും ഇന്നയിടവീട്ടിലെ .... ഇന്ന ആളുടെ ഭാഗിനെയി ശ്രീമതിയുടെയും ദ്വിതീയ സന്താനമായി പിറന്ന...

ആ നീണ്ട ആദ്യവാചകം വായിച്ച് കഴിയുമ്പോള്‍ തന്നെ പത്രാധിപത്യത്തോഴില്കാരന്റെ ചേതന മരിക്കുന്നു. എന്നാലും പ്രയാസപ്പെട്ടു മുഴുവന്‍ വായിക്കുന്നു. പാസായ പരീക്ഷകള്‍, ഉദ്യോഗക്കയറ്റങ്ങള്‍, മറ്റുള്ളവര്‍ പറഞ്ഞ നല്ല വാക്കുകള്‍, എല്ലാമുണ്ട്. പക്ഷെ, അദ്ദേഹത്തിലെ മനുഷ്യനെവിടെ? അദ്ദേഹം കണ്ട ജീവിതമെവിടെ?

പിന്നെ പത്രാധിപരുടെ സങ്കടം ആരംഭിക്കുകയായി. തിരിച്ചയക്കുന്ന ഈ കൃതിക്കൊപ്പം എഴുതേണ്ട കത്തിനു രൂപം നല്‍കാന്‍, തന്റെ വാക്കുകള്‍ക്കും വാചകങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടി ഒരിക്കലും തിരയെണ്ടിവരില്ല എന്ന് ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്ന പത്രാധിപര്‍ വിയര്‍ക്കുന്നു, വിഷമിക്കുന്നു.”

(വിധേയന്‍ വീണ്ടും..എംടി വാസുദേവന്‍ നായര്‍)

ലൈംഗിക തൊഴിലാളിക്കും, കള്ളനും, വെയിലൂരി മഠം വിട്ടിറങ്ങിയ കന്യാസ്ത്രിക്കും ഒക്കെ എടുത്ത്‌ പെരുമാറാവുന്ന ഒരു വിലകെട്ട കളിപ്പാട്ടമായി ആത്മകഥകള്‍ മാറുമ്പോള്‍ മലയാളിക്ക്‌ നഷ്ടമാവുന്നത് അനുഭവങ്ങളുടെ ആഴങ്ങളില്‍ നിന്ന് റിഫൈന്‍ ചെയ്തെടുക്കുന്ന ജീവിതവീക്ഷണങ്ങളുടെ കുറിപ്പുകളാണ്. ഇത്തരത്തില്‍ വികലങ്ങലായ ആത്മകഥ ചവറുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഈ എട്ടാമത്തെ മോതിരം കിടന്നു തിളങ്ങുന്നത് ആദ്യത്തെ കുറച്ച് താളുകള്‍ മറിയുമ്പോള്‍ തന്നെ നാം കണ്ടറിയുന്നു. അനുഭവങ്ങളുടെയും ഓര്‍മ്മകളുടെയും ധാരാളിത്തമാണ് ഇതില്‍ നാം അറിയുന്നത്. അതിനു കിരീടം ചാര്‍ത്തുന്നത് വാക്കുകളിലെ എളിമയും.

കേരളരാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തെ തന്നെയും അമ്മാനമാടാന്‍ കഴിവുള്ള ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അമരക്കാരന്‍ കഥപറയുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ എന്തൊക്കെ പ്രതീക്ഷിക്കുമോ അതൊന്നുമല്ല ഈ പുസ്തകം നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ നല്‍കുക. തന്റെ മരണത്തിനുശേഷം പ്രളയം വിതയ്ക്കാന്‍ പോന്ന രഹസ്യങ്ങളുടെ ഒരു മഹനീയ കലവറ പ്രതീക്ഷിച്ചവരും നിരാശരായി കാണണം. ഇതൊരു കുടുംബത്തിന്റെയും പിതൃ പുത്ര, സഹോദര ബന്ധങ്ങളുടെയും കഥയാണ്‌. ആ ബന്ധം എങ്ങനെ മനോരമ എന്ന പത്ര ഭീമന്റേയും, കോട്ടയത്തിന്റെയും, രാഷ്ട്രീയ കേരളത്തിന്റെയും ചരിത്രമായി പരിണമിക്കുന്നു എന്നത് ആ രചനയുടെ കൌശലം തന്നെ. ഇതില്‍ സമ്പത്തിന്റെ പാരമ്യം കാണാം, ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും. സന്തോഷങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം തന്നെ നീറുന്ന വേദനകളും കാണാം. സര്‍ സിപി ചവിട്ടി മെതിച്ച ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തെ കാണാം, ഭാരതത്തിന്റെ അഭിമാനവും അഹങ്കാരവുമായി മാറിയ അതെ പ്രസ്ഥാനത്തെയും.

എളിമയുടെ പുസ്തകം എന്ന് എട്ടാമത്തെ മോതിരത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്‌ വെറുതെയല്ല. മനോരമയെ ഇന്നത്തെ മനോരമയാക്കാന്‍ ചുക്കാന്‍ പിടിച്ചത്‌ കെ.എം. മാത്യു എന്ന വ്യക്തിയുടെ ദീര്‍ഖവീക്ഷണമാണ് എന്നത് നിസ്തര്‍ക്കമാണ്. കോട്ടയത്തിനു ലോകഭൂപടത്തില്‍ സ്ഥാനം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതിന്റെ അമരക്കാരനും കെ എം മാത്യു തന്നെ. പക്ഷെ അത്തരമൊരു ചിത്രം ഈ പുസ്തകം വായിച്ചാല്‍ നമുക്ക്‌ ലഭിക്കില്ല. കണ്ടത്തില്‍ വര്‍ഗീസ്‌ മാപ്പിള പാകിയ വിത്ത്‌..വെള്ളമൊഴിച്ച് മുളപ്പിച്ച മാമ്മന്‍ മാപ്പിള. വീണു പോയ വന്മരം ജീവിതം കൊണ്ട് വലിച്ച് കെട്ടിയ ജ്യെഷ്ടസഹോദരന്‍ ഉണ്ണൂണിച്ചായന്‍. എം.ആര്‍.എഫ് എന്ന മഹാപ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ മനോരമയുടെ വളര്‍ച്ചക്ക് അടിത്തറ പാകിയ അനിയന്‍ ബേബി. മനോരമക്ക് സൈബര്‍ ലോകത്തും, ചാനല്‍ മാധ്യമ രംഗത്തും പുതുമുഖം നല്‍കിയ മക്കള്‍, കൊച്ചുമക്കള്‍. ഇതിനിടയില്‍ താന്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തു എന്നൊരു അവകാശവാദം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയാത്തത്‌ അങ്ങനെയൊന്ന് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മനസ്സിന്റെ വലുപ്പം കൊണ്ട് തന്നെ.

ഒന്നുമില്ലായ്മയില്‍ നിന്ന് വീണ്ടും ഉയിര്‍ത്ത്‌ പൊങ്ങിയ മനോരമയുടെ മണ്ണില്‍ നിന്ന് വിണ്ണിലെക്കുള്ള യാത്ര റോബിന്‍ ശര്‍മ്മയെയും, ശിവ് ഖേരയെയും തോല്‍പ്പിക്കുന്ന മാനേജ്മെന്‍റ് എഴുത്തു പാടവത്തോടെ അച്ചായന്‍ എഴുതി വയ്ക്കുന്നു. സ്വന്തം ചേട്ടന് വേണ്ടി ഒരു അദ്ധ്യായം മാറ്റി വയ്ക്കുന്ന അതെ മനസ്സോടെ പ്രസ്സ് നന്നാക്കുന്ന രാഘവന് വേണ്ടിയും അദ്ധ്യായം ഒന്ന് മാറ്റി വയ്ക്കുന്നത് മഹാമാനസ്ക്കതയല്ല. മനോരമയെ മനോരമയാക്കുന്ന തൊഴില്‍ സംസ്കാരം കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. മനോരമയുടെ വളര്‍ച്ചയുടെ ക്രെഡിറ്റുകള്‍ മുഴുവന്‍ എഡിറ്റര്‍മാര്‍ക്കും തൊഴിലാളികള്‍ക്കുമായി വീതിച്ച് നല്‍കി അച്ചായന്‍ ഒരു പത്രം ഉടമ മാത്രമായി ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു. പത്രം എജെന്റുമാരെ വരെ പേരെടുത്ത് നന്ദി പറയുമ്പോള്‍ ഉള്ളിലേക്ക് വളര്‍ന്നു പന്തലിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന കെ.എം മാത്യു എന്ന മഹാവൃക്ഷത്തെ നാം അറിയാതെ നമിച്ച്പോകുന്നു. കട്ടകള്‍ പെറുക്കി വച്ച് പത്രം പ്രിന്‍റ് ചെയ്ത കാലത്ത് നിന്ന് മണിക്കൂറില്‍ പത്തു ലക്ഷം കോപി പ്രിന്‍റ് ചെയ്യാവുന്ന സാഹചര്യത്തിലെക്കുള്ള യാത്ര ഒരു ബിസിനെസ്സ്‌ ത്രില്ലെര്‍ വായിക്കും പോലെ രസകരമാണ്.

തലേന്ന് കോഴിക്കോട്ട് നടന്ന സന്തോഷ്‌ ട്രോഫിയുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ പിറ്റേന്ന് പത്രത്തില്‍ വരുത്താന്‍ കാറില്‍ ഒരു മൊബൈല്‍ ഡാര്‍ക്ക്‌ റൂം ഫിലിം വാഷിംഗ് യൂണിറ്റുമായി കോഴിക്കോട് കോട്ടയം ഓടിയെത്തിയ കഥ. തലേന്നത്തെ ചിത്രം പിറ്റേന്ന് തന്നെ പത്രത്തില്‍ കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ട ജനങ്ങള്‍. ദിവസത്തില്‍ പത്തു തവണ ഫേസ്ബുക്ക് പ്രൊഫൈല്‍ പിക്ചര്‍ മാറ്റുന്ന നമുക്ക്‌ അതൊരു ചിരിക്ക് വകയാണ്..അല്ലെ?

നാളെ പത്രം ഇറക്കാനുള്ള ന്യൂസ്‌ പ്രിന്‍റ് എടുക്കാന്‍ കെട്ടിവയ്ക്കേണ്ട പണമില്ലാതെ മരത്തണലില്‍ വിഷമിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ചേട്ടന്‍ ഉണ്ണൂണിച്ചായന്റെ ചിത്രം പലതവണ ഇതില്‍ വരച്ച് കാട്ടുന്നുണ്ട്. കാര്യമായ പ്രതിസന്ധികള്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഒരുകൂട് മെഴുകുതിരിയുമായി ചാപ്പലില്‍ പോയി ഉള്ളുരുകി പ്രാര്‍ഥിക്കുന്ന അമ്മച്ചി. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കഥ കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം തന്നെയായി മാറുന്ന വിസ്മയം ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെ നമുക്ക്‌ അനുഭവിക്കാം.

“മനോരമ” എതിര്‍പ്പുകളില്‍ നിന്ന് എതിര്‍പ്പുകളിലെക്കായിരുന്നു യാത്ര മുഴുവന്‍. ഇപ്പോഴും അതെ. വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകള്‍ അനുസരിച്ച് മാത്രം വാര്‍ത്തകള്‍ ജനങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ബൂര്‍ഷ്വാ പത്രം. കുത്തക പത്രം. റബ്ബര്‍ പത്രം. കമ്യൂണിസ്റ്റ്‌ വിരുദ്ധത. കോണ്‍ഗ്രസിനോട് സ്വീകരിക്കുന്ന മൃദു സമീപനം. നിലപാടുകള്‍ എല്ലാം വിശദീകരിക്കുന്നു അദ്ദേഹം. ഒന്നില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നില്ല.

ഇതൊക്കെയാണ് മനോരമ. ഇത് തന്നെയാവും നാളെയും മനോരമ.എത്രയൊക്കെ തെറി പറഞ്ഞാലും മലയാളിക്ക്‌ മനോരമയില്ലാതെ പറ്റില്ല. അതാണ്‌ കണക്കുകള്‍ നമുക്ക്‌ പറഞ്ഞു തരുന്നത്. തൊട്ടടുത്ത പത്രത്തിന് ചിന്തിക്കാനാവാത്ത നിലയില്‍ മുന്നേ ഓടുകയാണ് ഇവര്‍. നിലപാടുകള്‍ എല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് മലയാളികളിലെ നാല്‍പ്പത്‌ ശതമാനത്തിനടുത്ത് ഇവര്‍ക്കൊപ്പം നില്‍ക്കുന്നു.എന്താവാം കാരണം? ആവോ.. ഗുരുത്വം എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം. ഈ പുസ്തകം വായിച്ചപ്പോള്‍ മുതല്‍.

അഴീകോട് കണ്ടത്തില്‍ വര്‍ഗീസ്‌ മാപ്പിള സ്മാരക പ്രഭാഷണത്തില്‍ പറഞ്ഞത്‌ പോലെ.

“മനോരമയുടെ വളര്‍ച്ചയുടെ കാരണം നല്ല നിലത്ത് വിത്തിറക്കി എന്നത് തന്നെയാണ്. ഇത്ര ഫലഭൂയിഷ്ടമായ ‘കണ്ടം’ കേരളത്തില്‍ വേറെ ഇല്ല.”

അച്ചായന് നന്ദി...ഇത്തരം ഒരു വായനാനുഭവത്തിന്.

മനോരമ ഇനിയും ഉയരങ്ങള്‍ കീഴടക്കട്ടെ. ആ വെട്ടം കെട്ടുപോവാതിരിക്കട്ടെ.

ഒരു യാത്രയുടെ സുഭാഷിതങ്ങള്‍

2011-07-04T11:04:00.000-07:00

5 am മങ്കമ്പ്, ആലപ്പുഴ

എന്റെ കുഞ്ഞേ..സൂക്ഷിച്ചും കണ്ടും പോണേ..കാലങ്കെട്ട കാലമാ. ട്രെയിനില്‍ നോക്കീം കണ്ടും...റോഡില്‍ എറമ്പ് കണ്ട്...മാല സൂക്ഷിച്ച്..

എന്നും വൈകിട്ട് കൊന്ത ചെല്ലാന്‍ മറക്കേണ്ട...തിരുഹൃദയത്തിന്റെ നൊവേന നിയോഗം വച്ച് (അങ്ങനെ അങ്ങനെ അങ്ങനെ...)

-മമ്മി

വേഗം ഇറങ്ങിക്കോ, ഒറ്റയ്ക്ക് പോകണ്ട. കൈയ്യീ ടോര്‍ച്ചില്ലല്ലോ. ഇന്നലേം കണ്ടു,റോഡ്‌ മുറിച്ച് ഇഴഞ്ഞു പോകുന്നത്. നിന്റെ ബോധമില്ലാത്ത നടപ്പിന്...

- ഡാഡി

5.10 am മങ്കമ്പ്ബ്ലോക്ക്‌ ജങ്ഷന്‍

ഫസ്റ്റ് ബസ്സ്‌ പത്ത്‌ മിനിറ്റ് മുന്നേ വരണ്ടതാ. ഇന്നിനി പൊലയാടികള് നിര്‍ത്തിയാ പറയാം നിര്‍ത്തീന്ന്‍.മോന് ധന്‍ബാദ് പിടിക്കാനാണോ? ആറുമണിക്ക് അല്ലെ?...ഇനി വല്യ പണിയാ..

- രാജു (കൊല്ലത്ത്‌ മണ്ണ് വാരല്‍ തൊഴിലാളി)

5.20 am ചങ്ങനാശേരി-ആലപ്പുഴ ഓര്‍ഡിനറി

ഇതിലും വല്യ നോട്ട് വല്ലോമുണ്ടോ കയ്യില്? രാവിലെ ഓരോന്ന്...ഇതിനിപ്പം ഞാനെവിടുന്നു ബാക്കി തരാനാ? സ്റ്റേഷന്‍ എത്തട്ടെ. ഒള്ളത് പെറുക്കി തരാം.

- പ്രദീപ്‌ (KSRTC കണ്ടക്ടര്‍, ആലപ്പുഴ ഡിപ്പോ)

5.45 am ആലപ്പുഴ KSRTC ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റ്‌

വെറുതെ എന്റെ കുഞ്ഞ് നിന്ന് സമയം കളയണ്ട. പകല് തന്നെ ഇപ്പൊ നാപ്പത്‌ രൂപയാ സ്റ്റേഷന്‍ വരെ. അമ്പത്‌ രൂപ അത്രേയൊള്ളൂ. ഉരുട്ടിക്കൊണ്ട് നടക്കാനൊള്ള മൊടക്ക് നിങ്ങക്കറിയത്തില്ല. എന്തേലും പറഞ്ഞാല്‍ ഓട്ടോക്കാരെല്ലാം മോശക്കാരാണല്ലോ

- ബിജു (‘ഉണ്ണിക്കണ്ണന്‍’ ഓട്ടോയുടെ ഡ്രൈവര്‍)

5.55 am ആലപ്പുഴ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍

ഹല്ലോ, ക്യൂവില് കേറി നില്‍ക്കണം മിസ്ടര്‍. ഞങ്ങളും ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കാന്‍ തന്നെയാ ഇവിടെ കുത്തിപ്പിടിച്ച് നിക്കുന്നെ. മനുഷ്യന്റെ ക്ഷമയ്ക്കൊക്കെ...ശെടാ.

- രാധാകൃഷ്ണന്‍ ( മെഡിക്കല്‍ റെപ്, സിപ്ലാ)

5.58 am ആലപ്പുഴ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ പ്ലാട്ഫോം ടെലിവിഷന്‍

കൊല്ലം സുപ്രീം സ്വര്‍ണമെങ്കില്‍...കള്ളന്മാരോ കെട്ടുകെട്ടും

( ചിങ്ങമാസം വന്നു ചേര്‍ന്നാല്‍...എന്ന ഈണത്തില്‍ )

- റിമി ടോമി (ഗായിക)

6.05 am ആലപ്പുഴയ്ക്കും ചെര്‍ത്തലക്കും മദ്ധ്യേ (ധന്‍ബാദ് എക്സ്പ്രസ്സ്‌)

മോനെ..ഇതിപ്പം ഈ ട്രെയിന്‍ എപ്പോ ഏറണാകുളമെത്തും? ഈ സൗത്ത്‌ സ്റ്റേഷന്‍ അല്ലെ ഏറണാകുളം ജങ്ങ്ഷന്‍? എനിക്ക് ലിസ്സീലാ പോകേണ്ടേ..ആശൂത്രിയെ. അതിപ്പം എവിടെറങ്ങുന്നതാ ലാഭം?

- ഗോപി (75 വയസ്സ്, നെടുമുടി സ്വദേശം, പഴയ ഒരു വള്ളം കെട്ടല്‍ തൊഴിലാളി)

7.15 am ഏറണാകുളം സൗത്ത്‌ സ്റ്റേഷന്‍

സുകുമാരന്‍സാറ് വണ്ടീലൊണ്ടാരുന്നോ? സാറിനെ ഞാനൊന്ന് വന്ന് കാണാന്‍ ഇരിക്കുവാരുന്നു..ഏയ് ഒന്നുമില്ല. നമ്മടെ പോസഷന്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റിന്റെ കാര്യം തന്നെ. ഞാന്‍ ഉച്ചക്ക് മുമ്പങ്ങോട്ടെറങ്ങാം. വൈകിട്ടിതേല്‍ തന്നെ കാണില്ലേ?

- കൃഷ്ണകുമാര്‍ (PNB ക്ലാര്‍ക്ക്)

ഹൈബി ഈഡനെ വിജയിപ്പിക്കുക

- സ്റ്റേഷന്‍റെ മുന്നിലെ മതിലില്‍ കണ്ടത്‌

7.50 am ആലുവ

അതിപ്പം ഒന്നുമില്ല..മാണി സാറിന് നഷ്ടമേ വന്നിട്ടുള്ളൂ. ജോസഫ്‌ വന്ന് കേറിയാലും ഇല്ലേലും രണ്ട് കസേര ഏതായാലും പുള്ളിക്കാ. എന്ത് വേണ്ടി? പീസീ ജോര്‍ജ്ജിനെ പിടിച്ചിരുത്തെണ്ട കസേരേല് ഇപ്പം ദേ ജോസഫിരുന്നു. എല്ലാടത്തും കിട്ടണ്ട പണി മുഴുവന്‍ വാങ്ങിച്ച് കൂട്ടുകേം ചെയ്തു.

- ജോയി പഴവീടന്‍ (ഒരു ഖദര്‍ധാരി)

8.00 am അങ്കമാലി

ചില്ലറ കളിയൊന്നല്ല. തൊണ്ണൂറായിരം കോടി രൂപയെ. പരിശോധിക്കാന്‍ കേറിയവമ്മാര് സ്വര്‍ണനാരൊരെണ്ണം ചുരുട്ടി പോക്കറ്റിലിട്ടാല്‍ അറിയോ?..ഏത്‌? ഇതിപ്പം അറയില് പൂട്ടി വെച്ചത് കൊണ്ടറിഞ്ഞു. ഈ പള്ളിയും പള്ളിക്കൂടങ്ങളുമായിട്ടു ക്രിസ്ത്യാനികക്ക് എത്ര ഒണ്ടെന്നാര്‍ക്കറിയാം?

- ടോമിച്ചന്‍ (എക്സ് ഗള്‍ഫ്‌)

8.30am തൃശ്ശൂര്‍

ഇനി ഇവനെന്റെ നെഞ്ചത്തോട്ട് നോക്കിയാല്‍ കണ്ണ് ഞാന്‍ കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കും നോക്കിക്കോ.(ആത്മഗതം)

- കാണാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു പെണ്ണ് (പ്രിയ എന്നോ മറ്റോ പേര്, ID കാര്‍ഡില്‍ കണ്ണ് പിടിക്കുന്നില്ല)

8.50 am ഷൊര്‍ണ്ണൂര്‍ അടുത്ത് എവിടെയോ..

തീര്‍ന്നില്ലേ നിന്റെയൊക്കെ കഴ? ട്രെയിനോ? ബോംബയോ? മാര്‍ച്ച് പന്ത്രണ്ടോ?എന്തായി? കാസനോവയൊന്നു വന്നോട്ടെ..സകലമാന ചെറ്റകളും കാണാന്‍ അങ്ങ് വന്നേക്കണം. ക്രിസ്ത്യന്‍ ബ്രദേഴ്സും ചൈനടൗണും കണ്ടോടെ കാശ് വാരുന്നത്.

- അനൂപ്‌ (തൃശൂര്‍ ഗവ. പൊളി വിദ്യാര്‍ത്ഥി)

അതെയതെ പെരുത്ത രണ്ട് പടങ്ങള്. ഈ വര്‍ഷം അവാര്‍ഡ്‌ പരിപാടീലൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ ആ ലാല്‍ മഹാനെ? എല്ലാം പ്രാഞ്ചി വാരിക്കൊണ്ട് പോയില്ലേ?

- ജീവന്‍ (തൃശൂര്‍ ഗവ. പൊളി വിദ്യാര്‍ത്ഥി)

9.15 am ഷോര്‍ണൂര്‍

ലേഡി ഷാറ്റ്..താന്‍ ഷോര്‍ണൂര്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? അന്തമില്ലാതെ നിരന്നു കിടക്കുന്ന തീവണ്ടികള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന വികാരം എന്താണ്? അത്ഭുതം. അല്ലാതെ പിന്നെന്ത്?

- ചാത്തു (വി കെ എന്നിന്റെ പിതാമഹന്‍ നോവലില്‍)

10.15 am ലക്കിടി

കവിയുടെ കാല്‍പ്പാടുകള്‍ തെളിഞ്ഞുകാണാം ഇപ്പോഴും. വന്ന വരവും ചെന്ന ചെലവും ഉള്ളില്‍ കാവ്യോപാസനയുമായി ദാ..ദൂരെ അവിടെ.

10.45 am പാലക്കാട്‌ ജങ്ങ്ഷന്‍ സ്റ്റേഷന്‍

ഇവിടെറങ്ങി ബസ്സിനു പോകും ല്ലേ? ശെരിയെന്നാല്‍..കാണാം എവിടെങ്കിലും വച്ച്. പേര് പറഞ്ഞില്ല?

- ഒരാള്‍ (പേരൊഴികെ ആകാശത്തിനു കീഴില്‍ എല്ലാം സംസാരിച്ചു ഞങ്ങള്‍)

10.50 am ഒലവക്കോട്‌ ഹോട്ടല്‍ ക്രൌണ്‍

പൊറോട്ടായ്ക്ക് കൂടെ..ബീഫ്‌ ചിക്കന്‍ മുട്ട വെജ്കുറുമ..അവിടെ കുടിക്കാന്‍?

- മോഹനന്‍ ( ക്രൌണ്‍ ഹോട്ടലിന്റെ തലപ്പാവ്)

11.30 am പാലക്കാട്‌ ബസ്‌ സ്റ്റാന്റ്‌

ഹലോ..പാലക്കാട്‌ ചെന്നൊ? നീയെന്താ ഇതുവരെ വിളിക്കാഞ്ഞേ? എന്നും വൈകിട്ട് കൊന്ത ചെല്ലാന്‍ മറക്കേണ്ട...തിരുഹൃദയത്തിന്റെ നൊവേന നിയോഗം വച്ച് (അങ്ങനെ അങ്ങനെ അങ്ങനെ...)

-മമ്മി

ഞാന്‍ ചെവി തുറക്കുന്നു..ഐപ്പോഡ് വലിച്ചെറിയുന്നു...

കഥയ മമ കഥയ മമ

'ഉണ്ട' മധുരത്തിന് നന്ദി..പാപ്പച്ചന് സ്നേഹപൂര്‍വ്വം.

2011-06-23T00:49:00.000-07:00

ജീവിച്ച്-മരിച്ചവര്‍ എന്ന് ടാഗ് ചെയ്യാന്‍ മനസ്സനുവദിക്കാത്ത ഒരുപിടി ആളുകള്‍ എനിക്കുണ്ട്. അവരില്‍ മുന്പ്ന്‍ ചിലപ്പോള്‍ ബഷീറാവും. “വൈക്കം മുഹമ്മദ്‌ ബഷീര്‍ അന്തരിച്ചു” എന്ന വാര്‍ത്തയിലൂടെയാണ് ആദ്യമായി ഞാന്‍ ബേപ്പൂര്‍ സുല്ത്താനിലെക്കും പിന്നീട് മലയാളം വായനാലോകത്തെക്കും എത്തിപ്പെട്ടത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മാങ്കോസ്റ്റിന്‍ മാവിന്ചു‍വട്ടില്‍ “സോജാ രാജകുമാരി...” കേട്ട് കിടക്കുന്ന ബഷീറും, 221B ബേക്കര്‍ സ്ട്രീറ്റില്‍ പൈപ്പും തലയും പുകച്ചിരിക്കുന്ന ഹോംസും തമ്മില്‍ എനിക്ക് വ്യത്യാസം കാര്യമായി ഇല്ല. ജോണ്‍ അബ്രഹാം, പവിത്രന്‍, പി കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായര്‍ അങ്ങനെ പലരെയും കഥാപാത്രങ്ങളായി മാത്രമേ എന്റെ ഉപബോധമനസ് സ്വീകരിക്കൂ. ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍, ആത്മകഥകള്‍ തുടങ്ങിയവയോടുള്ള ഒരു സൈഡ്-വലിവ് മൂലം ഉള്ളില്‍ നിറഞ്ഞവരാണ് മേല്പപറഞ്ഞവരൊക്കെ. പക്ഷെ പാപ്പച്ചന്‍ എന്ന കഥാപാത്രം വന്ന വഴി വേറെയാണ്. ബൂലോഗത്തില്‍ ഒരു കാക്കത്തൊള്ളായിരം ഓര്മ്മ്ക്കുറിപ്പുകള്‍ വഴി മുന്പ് പറഞ്ഞവരൊക്കെയും ഇപ്പോഴും ആരാധകരെ ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ പാപ്പച്ചനെ അറിയണമെങ്കില്‍
പുളിങ്കുന്ന് വരെ നേരിട്ട് ചെന്നെ പറ്റൂ. കാരണം നെറ്റ് വഴി വാക്കുകളല്ലേ പങ്ക് വയ്ക്കാന്‍ പറ്റൂ..പാപ്പച്ചന്റുണ്ട പറ്റില്ലല്ലോ.

മധുരക്കൊതി ഇത്തിരി മേലെയാണെനിക്ക് - പണ്ടും ഇന്നും. “ഇവിടെ മധുരം കൂട്ടി കടുപ്പം കൂട്ടി അല്ലെ ചായ?...പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..” പരിചയമുള്ള ഹോട്ടലുകളിലൊക്കെ കേള്‍ക്കാറുള്ള ഈ ഡയലോഗ് എന്റെ മധുരക്കൊതിക്ക് ഒരു പുതിയ സാക്ഷ്യം. ഒരുകുറ്റി പുട്ടിന് എടങ്ങഴി പഞ്ചസാര കുത്തിവാരി
എടുക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സംശയം; ഈ കൊതി പൊടിക്ക് കൂടുന്നുണ്ടോ എന്ന്. പറയാന്‍ വന്നത് സ്കൂള്‍ കുട്ടിക്കാലത്തെ മധുരങ്ങളാണ്. മിട്ടായിക്കൊതിയുടെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന രക്തസാക്ഷികളായി റൂട്ട്-കനാല്‍ ചെയ്ത നാല് അണപ്പല്ലുകള്‍ ഇപ്പോഴും കൊമ സ്റ്റേറ്റില്‍ വായിലുണ്ട്. ‘മിട്ടായി ഓര്‍മ്മകളില്‍’ ആദ്യം നിറയുന്ന നിറം പച്ചയും ഓറഞ്ചും. പച്ച ഉടുപ്പിട്ട പാരീസ് മിട്ടായിയും, ന്യൂട്രിന്റെ ഓറഞ്ചുമിട്ടായിയും. ഒന്നിന് ഇരുപത്തഞ്ചു പൈസ വില. പച്ചവേഷം പിന്നീട് മഞ്ഞക്ക് വഴിമാറി ലാക്ടോ കിംഗ്‌ പിറന്നത് പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞാവണം. പോപ്പിന്സും, കുക്കീസും കോഫീ ബൈറ്റും മാങ്കോ ബൈറ്റും ഒക്കെ വാണ ആ ബാല്യത്തിന്റെ മധുരലോകത്തെ വെട്ടിപ്പിടിക്കാന്‍ ടാറ്റൂവും, മറ്റു കിടുതാപ്പുകളുമായി വന്ന ബബിള്ഗമുകള്‍ എന്നെയും ചപലനാക്കി എന്നത് മറ്റൊരോര്‍മ്മ.

സ്കൂള്‍ ബസ്സിലെ യുദ്ധത്തിന്റെ ഇടവേളകളിലെപ്പോഴോ പുളിങ്കുന്ന്കാരന്‍ റോജനാണ് ഈ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സുകാരന് ഒരു വിശിഷ്ഠമധുരം തന്നത്. നേര്‍ത്ത പ്ലാസ്ടിക്ക് കൂടില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ഒരു കറുത്ത സാധനം. ആ പ്രായത്തില്‍ സ്നേഹത്തോടെ തരുന്നതെല്ലാം തിന്നാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. പോരാഞ്ഞ് ചേമ്പില തിന്നാല്‍ നല്ല രുചിയാണെന്ന് പറഞ്ഞുപറ്റിച്ച് രണ്ടു ദിവസം അണ്ണാക്ക് ചൊറിഞ്ഞത്തിന്റെ ഒരു അനുഭവവും ഉണ്ട്. മൂന്നെണ്ണത്തില്‍ ഒന്നെടുത്ത് അവന്‍ വായിലിട്ടപ്പോളാണ് ഒന്ന് പരീക്ഷിക്കാം എന്ന് മനസ്സില്‍ ഉറച്ചത്. പൊളിച്ച് വായിലിട്ടു, ഞാനും ഒരെണ്ണം.

ആഹാ..മധുരത്തിന്റെ അവസാനവാക്ക്..ശര്‍ക്കരയില്‍ തീര്‍ത്ത കവിത. എങ്ങനെ ഒന്ന് പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കും?
മധുരം പെരുത്തപ്പോള്‍ പീസ് പടത്തിലെ ചേച്ചിമാരെ പോലെ ശീല്ക്കാ രം മൂന്നാലെണ്ണം ഞാനറിയാതെ പൊഴിഞ്ഞു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ കഴിഞ്ഞല്ലോ. ( നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന
നിര്‍വൃതിയെ രതിമൂര്‍ച്ച്ചയോടു ഉപമിച്ച സി വി ബാലകൃഷ്ണന് ഒരു സല്യൂട്ട്. )

എന്റെ ആദ്യാനുരാഗം പിടിച്ച് പറ്റിയ കറുമ്പിയെ എന്ത് വിളിക്കണം എന്ന്
വിഷമിച്ചപ്പോള്‍ റോജനാണ് പറഞ്ഞത്..
“ഇതാണ് പാപ്പച്ചന്റുണ്ട!”
എത്ര മനോഹരമായ പേര്. പാപ്പച്ചന്റുണ്ട!

പേര് സൂചിപ്പിക്കും പോലെ പാപ്പച്ചനാണ് ഈ കാവ്യത്തിന്റെ കര്‍ത്താവ്. ഇതിന്റെ പാചകവിധി ഒന്നും ചോദിച്ച് എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുത്. അതില്‍ ശര്‍ക്കര ഉണ്ട് എന്നല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അറിയില്ല. പുളിങ്കുന്നില്‍ വച്ച് വായിലിട്ടാല്‍ ചങ്ങനാശേരി വരെ അത് തീര്‍ത്ത് അലിയാതെ കിടക്കുമെന്നും.
അതായത്‌ ഏകദേശം അരമണിക്കൂര്‍. കുറഞ്ഞചിലവില്‍ കൂടുതല്‍ നേരം മധുരിക്കുക എന്നതാണല്ലോ ബാല്യത്തിന്റെ ഒരു എക്കണോമിക്സ്‌..ഏത്‌? ചങ്ങനാശ്ശേരിയിലാകെ പാപ്പച്ചന്റുണ്ടക്ക് ബ്രാന്‍ഡ്‌ അംബാസഡര്‍ ആയി ഞാന്‍ മാറുകയായിരുന്നു. CMI അച്ചന്മാരുടെ ഇങ്ക്രീശ് സ്കൂളിന് അണ്‍-ഹൈജീനിക്ക്‌ ആയ പാപ്പച്ചന്റുണ്ട റിസ്ക്കെടുത്ത് കടത്തി വിതരണം ചെയ്ത് റോജനും ഞാനും
ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികള്‍ക്ക് ‌ മുന്പില്‍ താരാദാസും ജാക്കിയുമായി മാറുകയായിരുന്നു.

ഈ അമൂല്യമധുരം ഉരുട്ടിത്തരുന്ന പാപ്പച്ചന്‍ എന്റെ ഹീറോയായി മാറിയാല്‍ അതില്‍ അത്ഭുതം വേണ്ടല്ലോ. ഇന്നും ഇന്നലെയും വിപണിയിലിറങ്ങിയ സാധനമല്ല ഇതെന്നതായിരുന്നു ആദ്യ അറിവ്. പാപ്പച്ചന്‍ പുളിങ്കുന്ന് സ്കൂളിന്റെ അരികിലെവിടെയോ ഇരുന്നു പിള്ളേരെ മധുരമൂട്ടാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്
ദശാബ്ദങ്ങള്‍ ഏറെയായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു അപ്പോഴേ. പ്രായത്തില്‍ ഏറെ മുതിര്‍ന്ന പലര്ക്കും പാപ്പച്ചന്റുണ്ട ഏറെ പരിചിതമായിരുന്നു. ഉണ്ടക്ക് പണ്ട് “പോത്തണ്ടി മുട്ടായി” എന്നൊരു പേരും നിലനിന്നതായി ചരിത്രവിദഗ്ദ്ധര്‍ പറയുന്നു. ആ ദുഷ്പേര് മാറ്റാനാണ് പാപ്പച്ചന്‍ ഉണ്ടയുടെ
രൂപം ഇപ്പോള്‍ കാണുംപടി ആക്കിയത് എന്നൊരു ഐതീഹ്യവും നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്.

“പാപ്പച്ചന്‍ ശര്‍ക്കര കുഴക്കുമ്പോള്‍ മഴ പോലെ വിയര്‍പ്പു പൊഴിയും. ആ
വിയര്‍പ്പ് കൂട്ടിക്കൊഴയ്ക്കുന്നത് കൊണ്ടാ പാപ്പച്ചന്റുണ്ടക്ക് വേറൊരു
രുചി”
“ഒരിക്കല്‍ പാപ്പച്ചന്റെ ഉണ്ട ഭരണിയില്‍ ഒരെലി ചത്ത് കെടന്നു”
ആരോപണങ്ങള്ക്കൊന്നും എന്റെ വായിലെ ജലസംഭരണി വറ്റിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.
പാപ്പച്ചന്റുണ്ട എന്ന വിചിത്രനാമം പാപ്പച്ചനെ പണ്ടത്ര രസിപ്പിച്ചിട്ടില്ല
എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
“പാപ്പച്ചോ...രണ്ട് പാപ്പച്ചന്റുണ്ട” എന്ന് ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്ത പയ്യനെ
കലിപ്പിച്ച് ഒന്നു നോക്കി..
“വാടാ...വന്നു പറിച്ചെടുത്തോടാ..” എന്ന് ചീറിയ കഥ കൌമാരത്തെ കൊറേ ചിരിപ്പിച്ചതാണ്.
ആ കൈകളില്‍ കിടന്നുരുണ്ട് രൂപം വെച്ച ഉണ്ടകള്‍ പലത് രുചിച്ച്
തിന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ പോലും പാപ്പച്ചന്റെ കൈകൊണ്ട് വാങ്ങി
ഞാന്‍ അത് തിന്നിട്ടില്ല. നേരില്‍ ചെന്ന് ഉണ്ട വാങ്ങേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല എന്ത് തന്നെ കാരണം. ആദ്യം റോജനില്‍ നിന്നും പിന്നീട് പുളിങ്കുന്ന് സ്കൂളിലെ പിള്ളേരുടെ കൈയില്‍ നിന്നും മാത്രമാണ് അത് എന്റെ കൈയില്‍ എത്തിയിട്ടുള്ളത്‌. പിന്നീടെപ്പോഴോ ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പാപ്പച്ചന്റെ രൂപം മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ വരച്ച് വച്ചു. ഒരു എഴുപത് വയസ്സില്‍ ഒത്ത ശരീരത്തോടെ ഒരാള്‍, ഇത്തിരി കറുത്തിട്ടാണ്, മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ചിരി, അധികം സംസാരമില്ല. അങ്ങനെ വ്യക്തമായ ഒരു മുഖം ഞാന്‍ പാപ്പച്ചന് നല്കി്. ഒരു ജീവിത കഥയും. പല തലമുറകള്ക്ക് മധുരം നല്കി് മധുരം നല്കിച അത്ര മധുരിക്കാത്ത ഒരു ജീവിതം നയിക്കുന്ന ഒരാള്‍. ജീവിതസാഹചര്യങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തെക്കൊണ്ട് കണ്ടുപിടിപ്പിച്ച ഒരു മധുരക്കൂട്ട്. ഒരു എം.ടി ലൈനില്‍ പോകുന്ന ഒരു ജീവിതം. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പാപ്പച്ചനുമായി എന്റെ മനസ്സിലെ പാപ്പച്ചന് പുലബന്ധമില്ല എന്നതുറപ്പ്. എങ്കിലും അതാണ്‌ ‘എന്റെ’ പാപ്പച്ചന്‍.

ലോകം വരച്ച പാപ്പച്ചനുമായി ഇടപെടേണ്ടി വന്ന അവസരങ്ങളൊക്കെ മനപ്പൂര്‍വ്വം ഞാന്‍ ഒഴിവാക്കുകയായിരുന്നു. പുളിങ്കുന്ന് സ്കൂളില്‍ പിന്നീട് പ്ലസ്‌ടു പഠിക്കാന്‍ ചേര്‍ന്ന ആദ്യ ദിവസങ്ങളിലൊന്നില്‍ ആ കട ഞാന്‍ കണ്ടു. പള്ളിക്കനാലിലെക്ക് ഇറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു കൊച്ച് കെട്ടിടം. മുന്നില്‍ നിരത്തിവച്ചിരിക്കുന്ന മൂന്നാല് ചില്ല് ഭരണികള്‍ കടന്ന് പകല്‍ വെട്ടം
കടന്ന് വരാന്‍ ഭയക്കുന്നത് പോലെ. ഉള്ളില്‍ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന ഇരുട്ടിനുള്ളില്‍ എവിടെയോ പാപ്പച്ചന്‍ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം. നടന്നു പോയ വഴികളില്‍ എപ്പോഴെങ്കിലുമൊക്കെ ഈ മനുഷ്യനെ ഞാന്‍
കണ്ടിരുന്നിരിക്കാം. ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികളിലെ അല്ഫോന്സച്ചനെ വായിച്ചവര്‍ രഘുവരനെന്ന ശുഷ്കിച്ച നടനെ ആ കഥാപാത്രമായി കാണാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടും. അത്തരം ഒരു വൈഷമ്യം പാപ്പച്ചന്‍ (അതോ കാലമോ?) എനിക്ക് നല്കിയിട്ടില്ല. ഉള്ള് സൃഷ്ടിച്ച കഥാപാത്രം ഉടയാതെ ഇവിടെ ഇരിക്കട്ടെ.

ഒരു തലമുറയെ മധുരമൂട്ടിച്ച പാപ്പച്ചന്‍ ചരിത്രത്തിന് ആരാണ്? എത്രയെത്ര പാപ്പച്ചന്മാര്‍ ജീവിച്ചു മരിക്കുന്നു. ഈ മധുരം കഴിച്ചവരില്‍ ഒരു എം.ടിയോ അഴീകൊടോ മുകുന്ദനോ അടൂരോ ശ്രീനിവാസനോ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ പാപ്പച്ചാ നിങ്ങളെ ലോകം അറിഞ്ഞേനെ. ആ മധുരം നിലനില്ക്കുന്ന നാവിന്റെ ഉടമ ഞാനൊരു അപ്രശസ്തനായ ബ്ലോഗ്ഗര്‍ മാത്രമാണ്. മുന്പ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞ പോലെ..വാക്കുകള്‍ മാത്രം നെറ്റില്‍ ഷെയര്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്ന കാലത്തോളം താങ്കളുടെ ജീവിതം ഈ പോസ്റ്റില്‍ വിശ്രമിക്കട്ടെ. ‘ഉണ്ട’ ഷെയര്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്ന കാലം വരട്ടെ..പാപ്പച്ചാ, പേറ്റന്റ്‌ എടുക്കാന്‍ അമേരിക്കക്കാര് പുളിങ്കുന്നിലെത്തും..കരുതിയിരുന്നോ!

പരിഹാസ്യമായ ചില സിനിമാവായനകള്‍...

2011-05-25T20:36:00.000-07:00

“പ്രഭാതത്തിന്റെ നെറ്റിത്തടത്തെക്കാള്‍ സന്ധ്യയുടെ നിതംബത്തെ ചുംബിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വ്യക്തി” എന്ന ഷേക്സ്പീരിയന്‍ പരിഹാസം ഒരിക്കല്‍ അപ്പന്‍സാര്‍ ഉപയോഗിച്ചത്‌ അഴീക്കോട്‌ മാഷിനെ പരിഹസിക്കാന്‍ ആയിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ ഏതൊരു മലയാളിക്കും ഇണങ്ങുന്നൊരു കുപ്പായമാണ് ഷേക്സ്പിയര്‍ തുന്നിയത്‌. ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ശേഷം കലാലയം കണ്ട ബാച്ചുകള്‍ ഒക്കെയും ബോറന്മാര്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് പറയുന്ന സീനിയര്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥി മുതല്‍ എഴുപതുകളിലെ യുവത്വത്തെ ആദര്‍ശവല്ക്കരിക്കുന്ന മദ്ധ്യവയസ്ക്ക-വൃദ്ധ സമൂഹം വരെ “സന്ധ്യാനിദംബചുംബി” വിശേഷണത്തിന് അര്‍ഹരാണ്. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച്ച മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പില്‍ (മെയ്‌ 22, 2011- 89:11) പി കെ ശ്രീകുമാര്‍ എഴുതിയ “അരാഷ്ട്രീയ ക്യാമ്പസ്‌ ഭാവനകള്‍” എന്ന ലേഖനം (ട്രൂകോപ്പി-പേജ് 98) കണ്ടപ്പോള്‍ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ വിഭാഗത്തില്‍ മുന്‍ നിരയില്‍ പ്രതിഷ്ടിക്കപ്പെടാവുന്ന ഒരു വ്യക്തിയുടെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും വായിച്ചെടുത്തു.
തീയറ്ററുകളില്‍ വിജയകരമായി പ്രദര്‍ശനം തുടരുന്ന “സീനിയേഴ്സ്” എന്ന ചിത്രത്തെ മുന്‍ നിര്‍ത്തി ഇന്നത്തെ കലാലയങ്ങളും അവയുടെ ചലച്ചിത്രാഖ്യാനങ്ങളും എത്രത്തോളം ആരാഷ്ട്രീയവും സംസ്കാരശൂന്യവും ആണെന്ന് പരിതപിക്കുകയാണ് ലേഖകന്‍. കാര്യത്തിനു മുന്‍പൊരു കാര്യം പറയട്ടെ. ഇപ്പോഴും തീയറ്ററുകളില്‍ ആള്‍ ഒഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കമേര്‍ഷ്യല്‍ ചിത്രത്തിന്‍റെ പൂര്‍ണമായ കഥയും സര്‍പ്രൈസ്‌ എലമന്റും ഒരു മുഖ്യധാരാ മാധ്യമത്തിലൂടെ എഴുതി വിടുന്നത് ഒരു നിര്മാതാവിനോട് കാട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരതയാണ്. മേലില്‍ എങ്കിലും ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ ആഴ്ചപ്പതിപ്പിന്റെ അണിയറക്കാര്‍ ശ്രദ്ധിക്കുക.
റൈട്ടേഴ്സ് ബ്ലോക്കിന്റെയോ ആശയ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയോ കൊടുമുടി അല്ലാതെ പിന്നെ എന്താണ് ഒരാളെ കൊണ്ട് “സീനിയേഴ്സ് “ പോലെ ഒരു തട്ടുപൊളി ചിത്രത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവായനയിലെക്ക് നയിക്കുന്നത്? അതിന്റെ ജാള്യത മറയ്ക്കാനോ എന്തോ ആ ചോദ്യം സ്വയം ചോദിക്കുന്നുണ്ട് ലേഖകന്‍. അതിനു സ്വയം ഒരുത്തരം കണ്ടെത്തി ആശ്വാസം അടഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം വിഷയത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നത്. സാംസ്ക്കാരികവും രാഷ്ട്രീയവുമായി സമൃദ്ധമായ മലയാള സിനിമയുടെ പാരമ്പര്യത്തെ അദ്ദേഹം മനസ്സാ വണങ്ങി ഇന്നത്തെ കലാലയവും അവയുടെ കണ്ണാടിയായ ക്യാമ്പസ്‌ സിനിമകളും ഇത്ര അരാഷ്ട്രീയമായി പോയതെന്തേ എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. ഇത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും ഒരു “ബുദ്ധിയില്ലാജീവി” ആയ എനിക്ക് തോന്നാവുന്ന ഒരു സംശയം ഇത്ര മാത്രം. ഏതൊക്കെയാണ് സാര്‍ താങ്കള്‍ ഉദ്ദേശിച്ച ആ പഴയ ക്യാമ്പസ് ചിത്രങ്ങള്‍? സാംസ്കാരികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പ്രബുദ്ധത പറഞ്ഞു വയ്ക്കുന്ന ഒരു കലാലയചിത്രവും മലയാളത്തില്‍ (മലയാലസിനിമയുടെ പുഷ്കലകാലമായ 80-90 കളില്‍ പോലും) ഉണ്ടായിട്ടുള്ളതായി കണ്ടിട്ടില്ല. എന്ന് മാത്രമല്ല കേരളത്തിലെ കലാലയങ്ങളുടെ ഉള്‍ത്തുടിപ്പുകള്‍ ഇന്നുവരെ ഭേദപ്പെട്ടനിലയില്‍ ഒരു ചിത്രത്തില്‍ പോലും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നത് ഒരു ദയനീയ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ആണ്. (ഓഫ്‌ ടോപ്പിക്: പ്രത്യേകിച്ച് പ്രഫഷണല്‍ കലാലയങ്ങള്‍..മുടി വളര്‍ത്തി ബൈക്കില്‍ കിടക്കുന്ന ഉഴപ്പന്‍ സംഘവും, യോ-യോ കാട്ടി നടക്കുന്ന കൊറേ വിവരദോഷികളെയും, ബലൂണുകളുമായി ഇരുന്നു ആര്‍ട്സ്‌ കാണുന്ന സ്ത്രീജനങ്ങളെയും ബോറന്‍ റാഗിംഗ് രംഗവും, ഹോക്കി സ്റ്റിക്ക് കൊണ്ടുള്ള അടിപിടിയും, ബാസ്ക്കറ്റ്ബോള്‍ കളിയും ബ്രേക്ക്‌ ഡാന്‍സും ചോകൊബാറും കാട്ടി എത്രകാലം ഇവ നമ്മുടെ ക്ഷമ പരീക്ഷിക്കും?)
“സീനിയേഴ്സ്” എന്ന ഈ സിനിമയില്‍ ക്യാമ്പസ്സിനെ ആരാഷ്ട്രീയമായി കാട്ടുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാന പ്രശ്നമായി പറയുന്നത്. ക്യാമ്പസിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിനു ഈ സിനിമയുടെ കഥാതന്തുവില്‍ എന്തെങ്കിലും സ്ഥാനമുണ്ടോ സാര്‍ ? കുടുംബവും കുട്ടികളുമായ നാല് വയസ്സന്മാര്‍ കലാലയത്തില്‍ വീണ്ടും പഠിക്കാന്‍ വരുന്നതിന്റെ രസകരമായ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ കോര്‍ത്തിണക്കിയ ഒരു കൊച്ച് സിനിമയെ ആ രീതിയില്‍ കാണാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ കഴിവില്ലേ? ഈ തിരക്കഥാകൃത്തിന്റെ തന്നെ “ചോകൊലെറ്റ്‌” എന്ന ചിത്രത്തില്‍ വിമെന്‍സ് കോളേജില്‍ പഠിക്കാന്‍ വന്ന ആണ്‍കുട്ടിയുടെ കഥ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഇദ്ദേഹം എന്തൊക്കെ എഴുതിയിട്ടുണ്ടാവും? ശേ..ആ ലക്കം മിസ്സായിപോയി. സീനിയേഴ്സ് എന്നാ ചിത്രത്തിന്‍റെ അതെ കഥാപ്രമെയവുമായി പണ്ട് പുറത്തിറങ്ങിയ സര്‍വകലാശാലയിലും ജോണിവാക്കറിലും എത്രത്തോളം രാഷ്ട്രീയമാണ് നാം കണ്ടത്‌? എഴുതാപ്പുറം വായനയുടെ അവസാന വാക്ക് കേള്‍ക്കുക. “രാഷ്ട്രീയ ക്യാമ്പസ് എന്നാല്‍ വയലന്‍സ്‌ എന്നാണു അര്‍ത്ഥമെന്നും അരാഷ്ട്രീയ ക്യാമ്പസ് എന്നാല്‍ പ്രണയവും സൌഹൃദവും നന്മയും ആഘോഷവും പൂക്കുന്ന ഇടമെന്നാണ് അര്‍ത്ഥമെന്നും ഇത്തരം സിനിമകള്‍ പറഞ്ഞു വെക്കുന്നു.”
(അല്ല...അങ്ങനെ തന്നെ ആണ് ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന് വയ്ക്കുക. അത്തരം ഒരു വീക്ഷണം ഒരു പാപം ആണോ? രാഷ്ട്രീയമായ ക്യാംപസ്സുകള്‍ നന്മ പൂക്കുന്നിടമാണെന്നാണോ താങ്കള്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത്? പലപ്പോഴും ഈ ബുജികള്‍ കാട്ടുന്ന ഒരു കപടതയാണ് ഇവിടെയും കാണുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ സാംസ്കാരിക പ്രബുദ്ധം എന്ന് സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്ന എഴുപതുകളുടെ യുവത്വത്തിന് ഇന്നിനോടുള്ള ഒരു കൃമികടി ഈ വാക്കുകളിലും ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ട്. ആ എഴുപതുകളിലെ കലാലയങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച യുവാക്കള്‍ ഇന്ന് മധ്യവയസ്ക്കരാണ് . രാഷ്ട്രീയ പ്രബുദ്ധതയുള്ള ഒരു മദ്ധ്യവയസ്ക്ക സമൂഹമാണോ ഇപ്പോഴുള്ളത്? രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടാന്‍ അച്ച്യുതാനന്ദന് ശേഷം ഒരു പോപ്പുലര്‍ ഫിഗറിനെ പോലും ഉണ്ടാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു സമൂഹമല്ലേ ഇത്? അന്ന് ചെയ്തതൊക്കെയും തെറ്റിപ്പോയി എന്ന് കരുതി യൂ ജീ സി കാരനായും ഭാര്യമാര്‍ക്ക്‌ നല്ല ഭര്‍ത്താക്കന്മാരായും ജീവിക്കുകയാണ് ആ ഐക്കണുകള്‍ .)
കഥയുടെ കൊഴുപ്പിനിട്ട തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകല്‍, പ്രിന്‍സിപ്പാളിനെ ബ്ലാക്മെയില്‍ ചെയ്യല്‍ തുടങ്ങിയ സീനുകളെ ഇഴകീറി പരിശോധിക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ “ആഴത്തിലുള്ള വായന-ആഴ്ച തോറും” എന്ന മാതൃഭൂമി പരസ്യവാചകം നമ്മെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്നതായി തോന്നും.
സീനിയേഴ്സ് എന്ന ചിത്രം മികച്ച ഒരു കലാവിരുന്നാണ് എന്നൊന്നും എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ല. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ രംഗങ്ങള്‍ രണ്ടും സാംസ്കാര ശൂന്യമായവ തന്നെയാണ്. തര്‍ക്കമില്ല. ലേഡീസ്‌ ഹോസ്ടല്‍ “പോക്കല്‍” രംഗം കാര്യമായി ബോറടിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇവിടെ പ്രശ്നം അതല്ല..സാമാന്യ ബുദ്ധിയെ ഇതിനേക്കാള്‍ ഏറെ ചോദ്യം ചെയ്ത് കൊണ്ടാണ് തൊണ്ണൂറു ശതമാനം കച്ചവട ചിത്രങ്ങളും ഒരുക്കുന്നത്. വിമര്‍ശനത്തിന് എന്ത് കൊണ്ട് ഈ ചിത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ് ചോദ്യം. പ്രധാന പ്രശ്നം ഇതൊരു ക്യാമ്പസ്‌ ചിത്രമാണെന്നുള്ളതാണ്. യുവാക്കളുടെയും അവരുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളുടെയും മേല്‍ കുതിരകേറാന്‍ ഉള്ള ജന്മവാസന ബുജികള്‍ കാട്ടുന്നു എന്നത് മാത്രം. പഴയ ക്യാമ്പസ് താരങ്ങളായ ജയറാം, മനോജ്‌ കെ ജയന്‍, കുഞ്ചാക്കോ ബോബന്‍, ബിജു മേനോന്‍ തുടങ്ങിയവരെ പോലും വിട്ടു കളയാന്‍ മനസ്സ്‌ അനുവദിക്കാത്തതിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തമാണിതെന്നും ലേഖകന്‍ പറയുന്നു. ഈ നാല് പേരും വീണ്ടും കലാലയത്തില്‍ പഠിക്കുക എന്നത് പരിഹാസ്യമായ കാര്യം ആയി ചിത്രം അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ കലാലയത്തില്‍ നിന്ന്-കലാലയസിനിമകളില്‍ നിന്ന് അവരെ ഇന്നത്തെ സമൂഹം പുറത്താക്കി എന്നതിന് തെളിവാണ്. ആസിഫ്‌ അലി, നിഷാന്‍, വിനീത് ശ്രീനിവാസന്‍, റീമ, അനന്യ, മലര്‍വാടികള്‍ എന്നിങ്ങനെ ഒരു വലിയ യുവസമൂഹം മലയാളസിനിമയില്‍ വലതുകാല്‍ വച്ച് കയറിയിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ആ പഴയ സമൂഹത്തെ ഫെയര്‍വെല്‍ കൊടുത്ത പറഞ്ഞു വിടുന്ന ചിത്രമായി ഇതിനെ വായിച്ച് കൂടെ?
LKG കുട്ടിയെ ‘മൂലധനം’ പഠിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ വിവരക്കേടാണ് ഈ മഹത്തായ വാരികയുടെ താളില്‍ താങ്കള്‍ കാട്ടികൂട്ടിയത്‌. ഋതു , ട്രാഫിക്‌, ഉറുമി, ടി ഡി ദാസന്‍, ഗദ്ദാമ, പോലെയുള്ള പാരലല്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ചക്കെടുക്കാതെ ഇവിടെ നിങ്ങള്‍ എന്താണ് തപ്പുന്നത്? കച്ചവട ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് വഴികാട്ടുന്നത് കാണികള്‍ മാത്രമാണ്. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടത്‌ നല്‍കാന്‍ അണിയറക്കാര്‍ ബാധ്യസ്ഥരാണ്. യുവത്വത്തിന് പുസ്തക വായന പോലെ തന്നെ ഒരു ആടംബരമാണ് തീയട്ടരുകളിലെ സിനിമാകാഴ്ച. വിനോദത്തിനു സിനിമ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന നാളുകളില്‍ സംവിധായകന്‍ തെളിക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ, സംവിധായകര്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സിനിമകള്‍ ചെയ്ത് മുന്‍പോട്ടു നീങ്ങാമായിരുന്നു എങ്കില്‍ ഇന്നത്തെ സാഹചര്യം അതല്ലല്ലോ. കൂട്ടമായി വന്നു കണ്ട് ആസ്വദിച്ച് തിരിച്ച് പോകാന്‍ പറ്റുന്ന ചിത്രങ്ങളാണ് ഇന്നത്തെ കാണികള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. മനോഹരമായ എത്രയോ ചിത്രങ്ങള്‍ ഇതല്ലാതെ ഇറങ്ങുന്നു. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വര്‍ഷങ്ങളായി ദേശീയ അവാര്‍ഡുകളില്‍ മലയാളം തിളങ്ങുന്ന കാഴ്ചകള്‍ നാം കാണുന്നുണ്ട്. ആദാമിന്റെ മകന്‍ അബുവും, കുട്ടിസ്രാങ്കും ഏറ്റവും അടുത്ത ഉദ്ദാഹരണങ്ങള്‍. ഇത്തരം ചിന്തകള്‍ അര്‍ഹിക്കുന്ന എത്രയോ ചിത്രങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ കാണാത്ത ഭാവത്തില്‍ ഒളിച്ച് കടന്നു കളഞ്ഞു എന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? കുട്ടിസ്രാങ്ക് എന്ന ചിത്രത്തെപറ്റി സൈബര്‍ ലോകത്ത്‌ നടന്നത്ര ചര്‍ച്ചകള്‍ മറ്റൊരു മാധ്യമത്തിലും നടന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല. ഇത്തരം ചിത്രങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ വിലയിരുത്തുക. ആവശ്യമുള്ള പാത്രങ്ങളില്‍ ഭക്ഷണം വിളമ്പുക.
മലയാള സിനിമ എന്ത് കൊണ്ട് തമിഴ്‌, ഹിന്ദി സിനിമകളുടെ സാങ്കേതിക നിലവാരത്തില്‍ എത്തുന്നില്ല എന്ന് കൂടി അദ്ദേഹം വിഷമിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട ശ്രീകുമാര്‍ സാര്‍, എവിടെയാണ് സാര്‍ ജീവിക്കുന്നത്? ഹിന്ദിയില്‍ ഈയിടെ സൂപ്പര്‍ താരങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ പുറത്തിറങ്ങിയ “ഡെല്ലി ബെല്ലി” എന്നാ ചിത്രത്തിന്‍റെ ചിലവ് 20 കോടി രൂപയാണ്. സൂപ്പര്‍ താര ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് മൂന്നു കോടി രൂപ മുടക്കുന്ന ഈ ചെറിയ വ്യവസായത്തെ പറ്റി അല്‍പ്പം പോലും അറിവില്ലാത്തവരെപ്പോലെ താങ്കള്‍ സംസാരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ കഷ്ടം തോന്നുന്നു. പ്രമേയപരമായി തമിഴ്‌ ചിത്രങ്ങളേക്കാള്‍ എന്ത്കൊണ്ടും മുന്‍പന്തിയില്‍ തന്നെയാണ് മലയാളചിത്രങ്ങള്‍. ആഫ്രിക്കന്‍ ചിത്രങ്ങളുടെ ചുവടു പിടിച്ച് ഇറങ്ങുന്ന തമിഴ്‌ റൂറല്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ ഒക്കെയും പ്രമേയപരമായി മലയാളത്തില്‍ ദശാബ്ദങ്ങള്‍ മുന്‍പിറങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളോട് പല തവണ തോല്‍ക്കും എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിയുക.
എല്ലാ ഭാഷയിലും കച്ചവട സിനിമകളും കള്‍ചറല്‍ സിനിമകളും രണ്ടു ലോകങ്ങള്‍ ആണ്. രണ്ടിനും രണ്ട് അളവുകളാണ്. ഒരു കൊച്ച് ക്യാമ്പസ്‌ തട്ടുപൊളിപ്പന്‍ ചിത്രത്തിനു രാഷ്ട്രീയ മാനങ്ങളും, ദളിത്‌-സ്ത്രീ പ്രാതിനിധ്യങ്ങളും, തിരഞ്ഞു കഷ്ടപ്പെടാതെ പ്രോഡക്ടീവ്‌ ആയ ചിന്തകളിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ സക്കറിയയുടെ ആ ക്ലാസ്സിക്‌ ചോദ്യം വീണ്ടും മുഴങ്ങും “എന്താണ് ബുജികളെ...നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഈ നാടിനു പ്രയോജനം?”

മോഹന്‍ലാലിന് ഒരു തുറന്ന കത്ത്...

2011-04-19T07:48:00.000-07:00

ഞാന്‍ കൊച്ചായിരുന്നപ്പോള്‍ മോഹന്‍ലാല്‍ എന്നൊരു സിനിമാനടന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് രണ്ടു മാസം പ്രായം ഉള്ളപ്പോള്‍, ഒരു യാത്രാമധ്യേ "ഗാന്ധിനഗര്‍ സെക്കന്റ് സ്ട്രീറ്റ് " എന്ന സിനിമയ്ക്ക് കൈക്കുഞ്ഞായ എന്നെയും കൊണ്ട് കേറിയതായി അച്ഛനമ്മമാര്‍ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ കുഞ്ഞുകണ്ണില്‍ വീണ ആദ്യത്തെ വലിയ രൂപം ആയത്കൊണ്ടാവണം ആ തുടുത്ത കവിളുകള്‍ മനസ്സില്‍ വല്ലാതെ പതിഞ്ഞു പോയത്. "മോഗല്ല" എന്ന വാക്കാണ്‌ ഞാന്‍ ആദ്യം പറയാന്‍ പഠിച്ച വാക്കുകളില്‍ ഒന്ന് എന്ന് കൂടി കേള്‍ക്കുക.

ആദ്യത്തെ വാക്യം ചിലപ്പോള്‍ എന്റെ മലയാള ഭാഷ മോശമായത് കൊണ്ട് വന്ന കൈപ്പിഴയായിരുന്നു എന്ന് കരുതിയവര്‍ ക്ഷമിക്കുക. "ഉണ്ടായിരുന്നു" എന്ന് തന്നെ ആഞ്ഞു പറയാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുകയാണ്. പിന്നീട് പറഞ്ഞ വാക്യങ്ങള്‍ എന്നെ പോലെയുള്ള മിക്കവാറും എല്ലാ ഇരുപത്തന്ജന്മാരുടെയും ആത്മകഥയില്‍ കണ്ടേക്കാവുന്ന ഒരു ഭാഗവുമാണ്. ഞാന്‍ ഉള്‍പ്പടെയുള്ള യുവതക്ക് ഒക്കെയും സിനിമാ താരങ്ങള്‍ മോഹന്‍ലാലും മമ്മൂട്ടിയും തന്നെ ആണ്. ജനിച്ചപ്പോള്‍ മുതല്‍ ഈ രണ്ടു താരങ്ങളെ കണ്ടു കണ്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഇരുപത്തഞ്ചു തികച്ചവര്‍. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാവണം അവരെ ദുഷിച്ച് പറയുന്ന അന്യ സംസ്ഥാന സുഹൃത്തുക്കളെ നിരന്തരം തല്ലാന്‍ പിടിക്കുന്നതും, നിങ്ങള്‍ക്കൊന്നും അത് പറഞ്ഞാല്‍ മനസ്സിലാവില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നതും. ഒരല്‍പം കൂടുതല്‍ സ്നേഹം മോഹന്‍ലാല്‍ എന്ന നടനോടായത് കൊണ്ട് ഇനിയുള്ള വാക്കുകള്‍ ആ ഒരു മനുഷ്യനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് കൊണ്ടാവട്ടെ...

പ്രിയപ്പെട്ട മോഹന്‍ലാല്‍,

ഒരു ലാല്‍ ആരാധകന്‍ അദ്ദേഹത്തെ "ലാലേട്ടന്‍" എന്ന് വിളിക്കണം എന്ന് ഭരണഘടനയില്‍ ഉള്ളത് തല്‍ക്കാലം ഞാന്‍ മറക്കുകയാണ്. ഞാനും എന്നെ പോലെയുള്ള കുറ ചെറുപ്പക്കാരും ഇത് വരെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത താങ്കളോട് കാട്ടുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ നൂറിലൊരു അംശം നിങ്ങള്‍ക്ക് തിരിച്ചുണ്ടോ?
എന്നോട് വേണ്ട..തിരുവനന്തപുരത്തെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണില്‍ ആരോരും അറിയാതെ ജീവിച്ച് തീരമായിരുന്ന ജീവിതത്തെ മലയാളികളുടെ "അയലോക്കത്തെ പയ്യന്‍" എന്ന നിലയിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്ന മലയാള സിനിമയോടുണ്ടോ?
ഇല്ല എന്ന പച്ച പരമാര്‍ഥം എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു.

രാജാവ് നഗ്നനാണ് എന്ന് വിളിച്ച് പറഞ്ഞ ആ കൊച്ച് കുട്ടിയുടെ ഒച്ചയോടെ ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം ഇവിടെ വിളിച്ച് പറയുകയാണ്‌.

"എണ്‍പതുകളില്‍ തൊണ്ണൂറുകളില്‍ നിങ്ങള്‍ ആരെങ്കിലും ആയിരുന്നു കൊള്ളട്ടെ...ഇപ്പോള്‍, ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ ഒരു മോശം നടനാണ്‌."
[ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ഈ കാര്യം ഈ മറുദായ്ക്ക് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കോ...(കിലുക്കത്തിന് കടപ്പാട്) ]

ഈ സത്യം വിളിച്ച് പറഞ്ഞാല്‍ താങ്കള്‍ എച്ചില്‍ കൊടുത്ത് വളര്‍ത്തുന്നവര്‍ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഗുണ്ടാപ്പട എന്റെ ബ്ലോഗ്‌ മണ്ണെണ്ണ ഒഴിച്ച് കത്തിക്കുന്നെങ്കില്‍ അങ്ങ് കത്തിക്കട്ടെ.

മോഹന്‍ലാലിന്റെ യുവാക്കള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ താങ്കളുടെ മധ്യവയസ്ക്കന്‍ ഒന്നുമല്ല എന്നത് വിഷമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തിരിച്ചറിവാണ്. താങ്കള്‍ അവതരിപ്പിച്ച യുവാക്കള്‍ക്ക് ഒക്കെയും മനസ്സിലും ശരീരഭാഷയിലും സംഭാഷണത്തിലും നന്മ കാത്ത് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. തന്റെ വിവരക്കേട് പറഞ്ഞ് ആളുകള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ ഇളിഭ്യനായിരുന്നു. ഞാന്‍ ബീകോം ഫാസ്റ്റ് ക്ലാസ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞ് അഭ്യസ്തവിദ്യരായ തൊഴില്‍ രഹിതരുടെ അംബാസദര്‍ ആയി മാറിയിരുന്നു.
പക്ഷെ താങ്കളുടെ മധ്യവയസ്ക്കന്‍ കാട്ടികൂട്ടുന്ന കോപ്രായം എന്തെന്ന് താങ്കള്‍ കാണാറുണ്ടോ? ഒരു പ്രേക്ഷക മനസ്സോടെ സ്വയം പടച്ച് വിടുന്ന സിനിമകള്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?ഇല്ലെങ്കില്‍ ഒന്ന് കണ്ട് നോക്കുക.

കാശിന്റെ പെരുപ്പത്തില്‍ തടിച്ച് കൊഴുത്ത ആ ശരീരം ഇന്നത്തെ മലയാളി മധ്യവയസ്ക്കനെ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ പാകമാകാതെ വന്നിരിക്കുന്നു. അടുത്ത ഇടെ ഇറങ്ങിയ ഏതെങ്കിലും സിനിമകളില്‍ താങ്കള്‍ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്‍ ആയിട്ടുണ്ടോ? ബുദ്ധിയുടെ പൌരുഷത്തിന്റെ വാക്കുകളുടെ ഒക്കെയും രാജാധിരാജനാണ് താങ്കള്‍ എവിടെയും. വലിയ വമ്പു പറയുന്ന തന്മാത്രയില്‍ പോലും താങ്കള്‍ ഒരു ബുദ്ധിജീവിയാണ്‌. രണ്ടാം ഖട്ടത്തില്‍ ഒരു അല്ഷിമെര്സ് പെഷ്യന്റിനേക്കാള്‍ ഒരു മന്ദബുദ്ധിയും. ഓര്‍മ്മകള്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്ന വ്യാകുലതകലെക്കാള്‍ അകാലത്തില്‍ ബുദ്ധിമാന്ദ്യം സംഭവിക്കുന്ന ഒരു കഥാപാത്രം ആയിപ്പോയി അവിടെപ്പോലും.

ഒരു പത്ത് വര്‍ഷത്തിനിടെ ഇറങ്ങിയ മറ്റു ചിത്രങ്ങളുടെ പേര് പറഞ്ഞ് പോലും എന്റെ വാക്കുകളുടെ ആത്മാഭിമാനം വൃണപ്പെടുത്താന്‍ ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല.

മലയാളത്തിന്റെ റോബര്‍ട്ട്‌ ടെ നീരോയെന്നും അല്‍ പാചിനോയെന്നും ഒക്കെ നിങ്ങളെ മറ്റുള്ളവര്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കാര്യം ഓര്‍ത്ത് പോവുന്നു. ഇവര്‍ രണ്ടുപേരും അവരുടെ ഏറ്റവും മികച്ച കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിച്ചത് അവരുടെ മധ്യവയസിലായിരുന്നു എന്ന സത്യം.

അടുത്ത ചിത്രത്തില്‍...അതിനടുത്ത് ചിത്രത്തില്‍ എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ നോക്കിയിരുന്നു നിങ്ങളുടെ ഒരു നല്ല പ്രകടനം കൊണ്ട് പഴയ അഭിപ്രായങ്ങളെ ഒക്കെ കഴുകിക്കളയാന്‍. നോക്കിയിരുന്ന ഞങ്ങളാണ് മണ്ടന്മാര്‍.

മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി താങ്കള്‍ ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങള്‍ സിനിമയില്‍ ഒരു സൂപര്‍ താരമായി മാറിയപ്പോള്‍ കാവ്യാ മാധവന്‍, ലക്ഷ്മി റായ് തുടങ്ങിയ ആളുകളെ പറ്റി അവരുടെ അച്ഛനമ്മമാര്‍ ചിന്തിച്ചിട്ട് പോലും ഉണ്ടാവില്ല. അങ്ങനെ ഉള്ളവരോടൊപ്പം താങ്കള്‍ അഴിഞ്ഞാടുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ വല്ലാതെ മനസ്സു വേദനിക്കുന്നു.

ഇതിനൊക്കെ ഉത്തരങ്ങള്‍ താങ്കള്‍ പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
"ചെറുപ്പക്കാരികള്‍...രജനികാന്ത് അത് ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ"
"പരസ്യങ്ങള്‍....അമിതാഭ് ബച്ചന്‍ പരസ്യങ്ങളില്‍ ഉണ്ടല്ലോ"
ഇവര്‍ ചെയ്യുന്ന നന്മകള്‍ കൂടി സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക. വല്ലപ്പോഴും നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ വിഗ്ഗില്ലാതെ ഒന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുക. ബച്ചനെ പോലെ തന്റെ പിന്മുരക്കാരോടൊപ്പം സഹനടനായി കോമ്പ്ലെക്സ് ഒന്നുമില്ലാതെ അവതരിപ്പിക്കുക.

ഞങ്ങള്‍ക്കാര്‍ക്കും താങ്കളെ വര്‍ഷത്തില്‍ അഞ്ചു തവണ കാണണം എന്ന് ആഗ്രഹം ഇല്ല. വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരു നല്ല ചിത്രം. അങ്ങനെ ഒരാഗ്രഹം ദുരാഗ്രഹം ആണ് മോനെ ദിനേശാ എന്ന് പറയരുത്.

ജഗതിയും തിലകനും നെടുമുടിയും ഒക്കെ അവതരിപ്പിച്ച നല്ല കഥാപാത്രങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് കൊതി തോന്നാറില്ലേ?
ചെല്ലപ്പനാശാരിയോ....തബലിസ്റ്റ് അയ്യപ്പനോ....കിരീടത്തിലെ അച്ഛനോ...ഒക്കെയാവാന്‍ കൊതി തോന്നുന്നില്ലേ?

ഒരു നല്ല സഹനടന്‍ ആവാന്‍ മനസ്സ് വളരുക...താങ്കള്‍ ഒട്ടും ചെറുതാവില്ല.

നാളെകളില്‍ നിങ്ങള്‍ ഒരു താരത്തിനപ്പുറം ഒരു നടനായി അറിയപ്പെടാന്‍ ആവില്ലേ ആഗ്രഹം.
കാശൊക്കെ കൊറേ ആയില്ലേ...ഇനി എങ്കിലും ഈ കാഷിനുള്ള പണി നിര്‍ത്താന്‍ ഒരു എളിയ കാഴ്ചക്കാരന്റെ അപേക്ഷ...

(വേറൊരു കാര്യം...ഒന്നും വേണ്ട. നിങ്ങളുടെ ആരാധകര്‍ എന്ന് പറഞ്ഞ് നടക്കുന്ന ആ തീവ്രവാദ സംഘത്തെ പിരിച്ച് വിടാന്‍ എങ്കിലും ഉള്ള മനസ്സ് കാട്ടുക...സിനിമ രക്ഷപെടട്ടെ...)

ബൂലോഗത്തില്‍ മരിക്കാന്‍ എന്ത് ചെയ്യണം ഞാന്‍?

2011-03-19T21:48:00.000-07:00

മരണം ഇടക്കൊക്കെ മയക്കത്തിലും ഉണര്‍ച്ചയിലും എന്നെ കൊഞ്ഞനം കുത്തി പേടിപ്പിക്കാറുണ്ട്‌. ജീവിതസ്വപ്നങ്ങളുടെ അതിപ്രസരം ആ ഭയത്തിന്റെ ആക്കം കൂട്ടാറുമുണ്ട്. ഇരുത്തിച്ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മളൊക്കെയും തിരിച്ചറിയും- മരണമില്ലെങ്കില്‍ ജീവിതത്തിന് എന്താണൊരു രുചി?
ലോകത്തിന് ഞാന്‍ എന്നെങ്കിലും മരിക്കും -അത് ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ആണ്. എന്നെ അലട്ടുന്ന ചിന്ത അതല്ല.

ബൂലോഗത്തിന് ഞാനും നീയും മരണമില്ലാതെ അലയുന്ന ആത്മാക്കളായി മാറില്ലേ കല്‍പ്പാന്ത കാലത്തോളം?
നൂറ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമുള്ള ഈ ബൂലോഗത്തെ പറ്റി ഒന്ന് ചിന്തിച്ച് നോക്ക് സുഹൃത്തെ, ജീവനില്ലാത്ത എത്ര എത്ര പ്രൊഫൈലുകളുടെ കൂമ്പാരമാവും ഈ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ ലോകം എന്ന്. എന്റെയും നിന്റെയും എത്രയെത്ര പ്രൊഫൈലുകളുടെ പട്ടടയാവും ഇവിടം?
വെറുതെ ചിന്തിക്കാനോന്നുമില്ലാതെ ചിന്തിച്ച് കൂട്ടിയതല്ല ഇക്കാര്യം. ഇനിയും ഉണങ്ങാത്ത മുറിവായി അകാലത്തില്‍ എന്നെ വിട്ടുപോയ ഒരു സുഹൃത്തില്‍ നിന്നും കഴിഞ്ഞ ദിവസം എനിക്കൊരു മെയില്‍ കിട്ടി. ഉള്ളില്‍ തീ കോരിയിട്ടു കൊണ്ട് ഇത്തരം മെയിലുകള്‍ ഇനിയും വന്നു കൂടായ്കയില്ല. നമ്മള്‍ ഒക്കെ മരിച്ചാലും ആരൊക്കെയോ നമ്മുടെ ജീവിതം ജീവിക്കും എന്നുള്ളത് വിറങ്ങലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സത്യമല്ലേ?

ബൂലോഗത്തിലും വേണ്ടേ നമുക്ക് മരണം? നമ്മുടെ തോന്ന്യാസത്തിന് മലിനമാക്കുന്ന ഈ ബൂലോഗം ആയിരം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എന്താകും എന്ന് നമ്മളൊക്കെയും ചിന്തിക്കേണ്ടേ?
ഈ വികൃതാക്ഷരങ്ങളും കൊച്ച് വര്‍ത്തമാനങ്ങളും എല്ലാം, എല്ലാം നമ്മുടെ മരണത്തോടെ ഇവിടെ നിന്നും എടുത്ത് കളഞ്ഞു വൃത്തിയാക്കി വേണ്ടേ ഇവിടം അടുത്ത തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറാന്‍?
ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ വേസ്റ്റ് എന്നൊരു സങ്കല്പം ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ഇതെല്ലാം സൂക്ഷിച്ച് വെക്കാന്‍ ആവശ്യത്തില്‍ അധികം സ്ഥലം ഉണ്ടെന്ന സത്യം കാണാതല്ല ഇത് ഞാന്‍ കുറിച്ചത്. ഉപേക്ഷിക്കെണ്ടതിനെ ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നത് സ്ഥലപരിമിതിക്കും അപ്പുറം ജീവിതത്തില്‍ പുലര്‍ത്തേണ്ട ഒരു മര്യാദയാണ് എന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കുക. ഓര്‍മ്മകളുടെ ഭാരവും പേറി നമുക്ക് ഒരിക്കലും ജീവിക്കാന്‍ പറ്റില്ല.

ഇതോടൊപ്പം ഒരു ചെറിയ കാര്യം കൂടി കുറിക്കട്ടെ. മരണം പുല്കിയവരുടെ സ്ക്രാപ്പ് ബുക്കിലേക്ക്....കമന്റ് ബോക്സിലേക്ക് എന്തിനാണ് "എന്നാലും നീയെന്നെ വിട്ടു പോയല്ലോ" എന്ന് പുലമ്പുന്നത്? ഇത്തരം മൃഗീയ സന്തോഷങ്ങളില്‍ അഭിരമിക്കുന്നവരെ പിന്തിരിപ്പിക്കാനും ഒരു ശ്രമം ഉണ്ടാവേണ്ടതാണ്.

ലോകത്തിന് ഞാന്‍ മരിച്ചാല്‍ ബൂലോഗത്തിലും എനിക്ക് മരണം വേണം. എന്റെ വാര്‍ഷിക ഡയറിക്ക് പിന്നില്‍ എന്റെ പ്രൊഫൈലുകളും അതിന്റെ പാസ്സ്വേടുകളും എഴുതിയിട്ടാല്‍ എനിക്ക് സുഖകരമായ മരണം ബൂലോഗത്തില്‍ സാധ്യമാകുമോ?

എന്റെ പെങ്ങളെ നീ ശല്യപ്പെടുത്തരുത്...പ്ലീസ്

2010-11-18T04:32:00.000-08:00

ബിനോയീ,
എന്നെ നിനക്കറിയാം, ഞാന്‍ അലക്സാണ്. പെട്ടെന്ന് കിട്ടുന്നില്ലേ?
നീനുവിന്റെ ആങ്ങള അലക്സ്..

ഇന്നലെയും നീനു എന്നെ വിളിച്ച് കരഞ്ഞു. "ഇച്ചായാ പിന്നെയും അവന്‍ ഫോണില്‍ എനിക്ക് വൃത്തികെട്ട മെസ്സജുകള്‍ അയക്കുന്നു "എന്ന് പറഞ്ഞ്.
നിനക്കറിയാം..സിനിമയില്‍ കാണുന്ന ആങ്ങളമാരെ പോലെ നിന്റെ കാലു തല്ലിയൊടിക്കാന്‍ ഗുണ്ടകളെ ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്യാനും മാത്രം നട്ടെല്ലുള്ളവന്‍ അല്ല ഞാനെന്ന്.
അതല്ലേ നിന്റെ തന്റേടം?

എത്ര നാളായി?....നിനക്കൊര്‍മയുണ്ടോ നീ അവളെ ശല്യപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് എത്ര നാളായെന്ന്?
എനിക്കോര്‍മയുണ്ട്..രണ്ട് വര്‍ഷത്തോളം ആവുന്നു.
അപ്പച്ചന്‍ ലോകം വിട്ടു പോയതിന്റെ പിറ്റേ ആഴ്ച മുതല്‍ തുടങ്ങിയതാണ്‌ നിന്റെ പേക്കൂത്ത്.
അന്ന് രാത്രിയില്‍ ജനലഴികളുടെ ഇടയിലൂടെ വന്നു നീനുമോടെ കാലില്‍ തൊട്ട കൈകള്‍ നിന്റെതായിരുന്നില്ലേ?
കതകിന്റെ വിടവിലൂടെ അവളെ തുറിച്ച് നോക്കുന്ന കണ്ണുകള്‍..
ബസ്സിലെ തിരക്കില്‍ അവളെ തൊട്ടു തലോടുന്ന കൈകള്‍..
മാസാമാസം മാറുന്ന നമ്പരുകള്‍ കണ്ടെത്തി കേട്ടാല്‍ അറയ്ക്കുന്ന മെസ്സേജു വര്ഷം..
എല്ലാം അവള്‍ക്ക് ഭയമാണ്.
എനിക്കും..
എന്നെ പോലെ പേടിച്ച്തൂറി ഒരു ചേട്ടനെ കിട്ടിയതില്‍ അവളിപ്പോള്‍ ലജ്ജിക്കുന്നുണ്ടാവും.
അതേടാ നിന്നെ എനിക്കും വല്ലാത്ത പേടിയാണ്...നിനക്ക് എന്തും ചെയ്യാന്‍ കഴിവുണ്ട്. കാരണം നഷ്ടപ്പെടാന്‍ എന്തെങ്കിലും ഉള്ളത് ഞങ്ങള്ക്കല്ലെ?
എന്റെ നീനുമോള്‍ക്കല്ലേ?

അവളാണ് നിന്നെ വളച്ച് വലയില്‍ ആക്കിയത് എന്ന് നാട്ടാര്‍ സമക്ഷം നീ പുലമ്പിയാല്‍...
നിന്നെ എന്നും രാത്രിയില്‍ വീട്ടില്‍ വിളിച്ച് വരുത്തുന്നത് അവളാണെന്ന് നീ വീശിയടിച്ചാല്‍..
അവള്‍ പറഞ്ഞിട്ടാണ് നീ മൊബൈല്‍ സന്ദേശങ്ങള്‍ അയക്കുന്നത് എന്ന് ഉറക്കെ കൂവിയാല്‍..
ബസ്സില്‍ തോട്ടുരുമ്മാന്‍ അവള്‍ നിന്ന് തന്നിട്ടല്ലേ എന്നെങ്ങാനും നീ പറഞ്ഞാല്‍..

ഞങ്ങള്‍ തോറ്റു പോകും..എന്റെ പെങ്ങളെ മോശക്കാരിയാക്കാന്‍ നിനക്ക് ഒരു നിമിഷത്തെ കലമ്പല്‍ മതി.

സ്വന്തം വീട്ടിലെ ടോയലെറ്റില്‍ പോലും പോകാന്‍ അവള്‍ ഭയക്കുമ്പോള്‍..കുളിക്കുന്നതിനു മുന്പ് വെന്റിലെട്ടറുകള്‍ തുണിയിട്ട് മൂടെണ്ടി വരുമ്പോള്‍
ഞാന്‍ ഉള്ളിലെ മുറിയിലിരുന്ന് കരയുകയാണ്.

എന്റെ പെങ്ങളെ നീ വെറുതെ വിടണം. നിന്നെ തല്ലാന്‍ എനിക്കാവില്ല... ഞാന്‍ ഒരു മരങ്ങോടന്‍ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം കോംപ്ലാന്‍ ബോയ്‌ ആണ്.
അവളുടെ കണ്ണീരു കാണാന്‍ എനിക്കിനി ശേഷിയില്ല.

എന്നെയും പെങ്ങളെയും വെറുതെ വിട് ബിനോയീ..ഞാന്‍ കാലു പിടിക്കാം.അവള്‍ എവിടെയെങ്കിലും ഒന്ന് ജീവിച്ചോട്ടെ..മനസമാധാനത്തോടെ.

എന്ന്..

അലക്സ്.

ടോറന്റ്

2010-11-11T04:16:00.000-08:00

പുഴയില്‍ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. പാതിരാവടുത്തതും ആള്‍ബഹളം ഒഴിഞ്ഞതും ഒന്നും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല.
പുഴയുടെ ആഴങ്ങളില്‍ എവിടെയോ ഒരു കല്ലില്‍ മുറുക്കെ പിടിച്ച് കിഷോര്‍ കിടക്കുന്നുണ്ട് ...ഒരു പായല്‍ പോലെ.
അഞ്ചു മണിക്കൂര്‍...അതെ അഞ്ചു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഒന്നും നോക്കിയില്ല. ഞാന്‍ ചാടി. അവന്‍ വീണിടം എനിക്കല്ലേ അറിയൂ.
"അടുത്തവനും ദേ ചാകാന്‍ പോണു.." പോലീസുകാരന്‍ വിളിച്ച് പറയുന്നുണ്ട് ,കേള്‍ക്കാം.
ആരോ എന്നെ തിരികെ കരയില്‍ വലിച്ച് കയറ്റി.
"ഇന്നിനി ബോഡി പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട...തല്‍ക്കാലം മക്കള് ഹോസ്റ്റലില് പോ.."
നേവി വരുന്നതും മെഷ്യന്‍ വെച്ച് ബോഡി തപ്പി "ഡിംഗ് ഡിംഗ്" എന്നെടുക്കുന്നതിന്റെയും കഥകള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ആരൊക്കെയോ നാട്ടുകാര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം നടന്നു.
ബോഡി എന്ന വാക്ക് ഒരു നാറ്റത്തോടെ ചുറ്റും നിറയുകയാണ്.

പുഴയോരത്ത് അങ്ങ് മാറി ഇരുണ്ട് കാണുന്ന ഇല്ലിക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ ആയിരുന്നു എന്റെ നോട്ടം മുഴുവന്‍. എവിടെയെങ്കിലും പറ്റിച്ചേര്‍ന്നു ജീവനോടെ കിട്ടും എന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
തോര്‍ത്തുമുണ്ടിനപ്പുറം നഗ്നരായി നടന്നു നീങ്ങുന്ന ഞങ്ങള്‍ ഏഴു പേരെ നാട്ടുകാര്‍ പലരും നോക്കുന്നുണ്ട്.
"പൊലയാടി മക്കളോട് പലപ്പോഴും പറയാറോള്ളതാ അവിടെ കുളിക്കാന്‍ ഇറങ്ങരുതെന്ന്...ഇപ്പ കണ്ടാ..?" ആരോ ഒക്കെ പിറുപിറുക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കേള്‍ക്കുന്നു.

നടുവിരല്‍ പൊക്കി കാട്ടി "ഫക്ക് യു" എന്നും പറഞ്ഞു എതിരെ വരുന്ന കിഷോര്‍ ആണ് വഴിയരികില്‍ പലയിടത്തും.
ഒരു തേങ്ങല്‍ കാതില്‍ വന്നലച്ചപ്പോഴാണ്‌ യാധാര്ത്യത്തിന്റെ ലോകത്തേക്ക് തിരികെ വന്നത്. ഹരി കരയുന്നത് ആദ്യമായാണ്‌ കാണുന്നത്.
"കുളിച്ചിട്ടു വന്നു രാത്രി പ്രോജെക്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ ഇരുന്നതാടാ...അവന്‍ ശെരിക്കും മരിച്ചു പോയോ..?"
മരണം എന്നാ വാക്ക് ഞങ്ങളെ വിറങ്ങലിപ്പിച്ചു.
മരിച്ചു എന്നാ വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥങ്ങളിലേക്ക് ഞാന്‍ ആദ്യമായി ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു. മറ്റു പലര്‍ക്കും സംഭവിക്കുന്നതായി മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ഒന്ന് - അതായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക് മരണം.

ഹോസ്റ്റല്‍ വരെ പിന്നീടൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. B414 എന്റെയും അവന്റെയും മുറി....അവനില്ലാത്ത ആ മുറിയിലേക്ക് പോകേണ്ടന്നു കൂട്ടുകാര്‍ പലരും പറഞ്ഞു. വാശി പിടിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ സമ്മതിച്ചു.
"ആശാന്‍ ധ്യാനത്തിലാണ്" ഡോറില്‍ അത്തരം ഒരെഴുത്ത് ഞാന്‍ ആദ്യം കാണുന്ന പോലെ നോക്കി.
ഉള്ളില്‍ ചിതറി കിടക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍...സിഡികള്‍.
movies to be seen എന്ന പേരില്‍ എഴുതി വച്ച പത്തോളം DVD കള്‍ ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നു. സിസ്റ്റം ഇപ്പഴും ഓണാണ്.നെറ്റ് കണക്റ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. "ടോറന്റ്" വഴി എന്തൊക്കെയോ ഡൌണ്‍ ലോഡ് ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്.
ടോറന്റ് എന്ന വാക്ക് എന്നെ വേട്ടയാടി...ഒഴുക്ക്...

അവന്റെ ബ്ലോഗ്ഗില്‍ കമന്റുകള്‍ നിറയുന്നു...സ്ക്രാപ്പുകള്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നു...
ഒരു നിമിഷം കാത്തു നില്‍ക്കാതെ ഞാന്‍ അവന്റെ അക്കൌണ്ടില്‍ കയറി
"ഞാന്‍ ഇവിടെയുണ്ട്...മരിച്ചിട്ടില്ല..."
ഒന്നൊഴിയാതെ എല്ലാവര്ക്കും മറുപടിയെഴുതി.

പാതിരാവിന്റെ നിശബ്ദതയില്‍..."എന്താ മയിരെ...ഇവിടെ ആരെങ്കിലും ചത്തോ?" എന്ന് ചോദിച്ച് അവന്‍ കയറി വരും. അത് എനിക്കല്ലേ അറിയൂ...

കേരളാ ടൂറിസം പരസ്യം: എന്താണ് വര്‍മ്മ സാര്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത്?

2010-10-20T06:43:00.000-07:00

മൂന്നാലാഴ്ചയായി പറയാന്‍ ഓങ്ങി വച്ചതാണീ കാര്യം. നെറ്റില്‍ കേറുമ്പോള്‍ മറന്നു പോകും. ഇനിയും മറന്നു പോകുന്നതിനു മുന്പ് ഇതങ്ങു കുറിക്കാം എന്ന് വച്ചു.
സംഭവം വേറൊന്നുമല്ല. കേരള ടൂറിസത്തിന്റെ പുതിയ പരസ്യം തന്നെ.
കൊട്ടും കുരവയും...ദ്രോഗ്ബയും സാമന്ത മോര്ടനും ലാലേട്ടനും എന്ന് വേണ്ട കൊച്ചന്‍ ദേവ് പട്ടേല്‍ വരെയുള്ള താരസാന്നിധ്യവുമായി പുറത്തിറക്കിയ സംഭവത്തെ പറ്റി കേട്ടപ്പോള്‍ തന്നെ അതൊന്നു കാണണം എന്ന് കരുതി ഇരിക്കുവാരുന്നു.
കെങ്കേമം...ഭയങ്കരം എന്നൊക്കെ കമന്റും കേട്ടപ്പോള്‍ ആവേശം ഇരട്ടിച്ചു.
കാത്തിരുന്നിരുന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ ഉറക്കെ ഒന്ന് കൂവാനാണ് തോന്നിയത്.
പ്രകാശ് വര്‍മ സാറേ...ഭായി സത്യത്തില്‍ കേരളം കണ്ടിട്ടില്ലേ?
സൂസൂ പരസ്യവും..സഹായിക്കാന്‍ ഓടി നടക്കുന്ന വോഡഫോണ്‍ പട്ടിക്കുട്ടിയും മലയാളി മൂളയാണെന്ന് പറഞ്ഞു അഭിമാനിച്ച ഞങ്ങളെ കളിയാക്കിയില്ലേ താങ്കള്‍ ഈ പരസ്യത്തിലൂടെ?

ഒരു ഹൊറര്‍ സിനിമയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് വലിച്ചിടുന്ന അറുബോറന്‍ പരസ്യചിത്രം എന്നെ സങ്കടപ്പെടുത്തിക്കളഞ്ഞു. കേരളം കണ്ടു നടക്കുന്ന ഒരു ലാടിന്‍ അമേരികന്‍ സുന്ദരിയുടെ കാഴ്ചകളാണ് ചിത്രത്തിന്‍റെ ആധാരം.
ഒറ്റപ്പെട്ട തുറസായ ഒരു മലയാടിവാരത്തിന്റെ പച്ചപ്പില്‍ കിടന്നു സ്വപ്നം കാണുന്ന മദാമ്മ. അവിടെ തുടങ്ങുന്ന ഇഴച്ചില്‍ സാധാരണക്കാരന്റെ ക്ഷമയെ പരീക്ഷിച്ചു തുടങ്ങുന്നു.
മദാമ്മ പിന്നെ നടക്കുകയാണ്...ഇത് വരെ വെളിച്ചം കയറിയിട്ടില്ലാത്ത ഏതോ കരിയിലകള്‍ വീണു മറഞ്ഞ ഒരു ഇടുക്ക് വഴിയിലൂടെ. അവിടെ പുള്ളിക്കാരി കാണുന്ന കാഴ്ചയാണ് രസം.
ഒരു മധ്യ വയസ്ക്കന്‍ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്നു ആരോടെന്നില്ലാതെ ഗോഷ്ടി കാണിക്കുന്നു! ഭാവങ്ങള്‍ കണ്ടാല്‍ ഒരു മലയാളിക്ക് മനസ്സിലാക്കാം അയാള്‍ ഒരു കഥകളി വിദ്വാന്‍ ആണെന്നും അതിന്റെ മുദ്രകളും രസങ്ങലുമാണ് മുഖത്ത് വിടരുന്നത് എന്നും. ഈ പരസ്യ ചിത്രം ഇറക്കിയത് വിദേശികള്‍ കാണാന്‍ ആണെങ്കില്‍ അവര്‍ "കേരളം ഒരു ഭ്രാന്താലയം" എന്നാ വിവേകാനന്ദ വചനത്തില്‍ ഒന്ന് അടിവര ഇടും.

ഇത് വെറും ഒരു ട്രെയിലര്‍ മാത്രം...വരുന്നു അടുത്ത തമാശ..
മുടിയാട്ടമാണ് അടുത്ത പ്രമേയം. എന്താണിത് മനുഷ്യാ? താങ്കള്‍ ഈ നാടിനെ മന്ത്രവാദത്തിന്റെ ഈറ്റില്ലമായി ചിത്രീകരിച്ച് കളഞ്ഞല്ലോ.
വേരുകളും വള്ളികളും കൊണ്ട് ഭയപ്പെടുത്തി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ഭീകരന്‍ മരത്തിന്റെ കീഴില്‍ ഒരു കൊടും കാടിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഒരു പെണ്ണ് മുടിയഴിച്ച് ആടുന്നു. കാഴ്ചക്കാരായി വയസ്സന്‍ മരത്തിന്റെ ചില്ലകളില്‍ ഭയന്ന് വിളറിയ കുറെ കുട്ടിക്കൊലങ്ങള്‍. നരച്ച താടിയില്‍ ഒരു വല്യപ്പന്‍. മൊത്തം ഒരു രാം ഗോപാല്‍ വര്‍മ പടത്തിന്റെ എഫക്റ്റ്!

കമ്യുണിസം ഇന്ത്യയില്‍ വേര് പിടിച്ച മണ്ണിനെ...അനാചാരങ്ങളെ തച്ചുടക്കാന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്ത നാടിനെക്കുറിച്ച് മറുനാട്ടുകാര്‍ക്ക് നല്‍കിയ ആദ്യ വിവരണം കങ്കേമം തന്നെ. കമ്യുണിസ്റ്റ് ഭരണത്തിന്‍ കീഴില്‍ തന്നെ ഇത് ചെയ്തത് അതിലും കങ്കേമം.

ഇനി കാണുന്ന രംഗങ്ങള്‍ ആരെയും ചിരിപ്പിക്കാതെ വിടില്ല. ചുവന്ന വേഷ ധാരികളായ ചില തെയ്യങ്ങളും കോലങ്ങളും ഒരു കാറ്റ് പ്രദേശത്ത് അങ്ങിങ്ങ് ഇരിക്കുകയാണ്. അതില്‍ ഒരു തെയ്യം മദാമ്മയുടെ ചെവിക്കരികില്‍ ഇരുന്നു എന്തോ ചലപില പറയുന്നു.ഡിസ്കവറി ചാനലില്‍ കാട്ടുന്ന ആഫ്രിക്കന്‍ കാടുകളാണ് ഇത് നമ്മെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നത്. ഏതോ ആഫ്രിക്കന്‍ വനാന്തരങ്ങളില്‍ ചെന്ന് പെട്ട അവസ്ഥയില്‍ എത്തിയ നിലയിലാവുന്ന കാഴ്ചക്കാരന്‍. ഒറ്റക്കിരുന്നു ബോറടിക്കുമ്പോള്‍ തെയ്യങ്ങള്‍ കഥ പറഞ്ഞു തരുന്ന ആഫ്രിക്കന്‍ സഫാരി മോഡല്‍ കാഴ്ചകള്‍. വരുന്ന സായിപ്പന്മാരെ എല്ലാം ഈ സ്ഥലം ഒന്ന് കൊണ്ട് കാണിക്കണേ..വണ്ടിയേല്‍ സ്ഥലം ഉണ്ടേല്‍ എന്നെയും കൂട്ടണം.
ഒരു കുട്ടനാട്ടുകാരനായ എനിക്ക് പോലും കയറാന്‍ ഭയമുള്ള കൊതുംബ് വള്ളത്തില്‍ ഇരുന്നു യാത്ര ചെയ്യുന്ന മദാമ്മയെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഏകദേശം എന്റെ കണ്ട്രോള് മൊത്തം പോയി. സായിപ്പന്മാരെ..സ്നേഹം കൊണ്ട് പറയുവാ..ഇവിടെ വന്നു ആ ഐറ്റത്തില്‍ കയറാന്‍ ശ്രമിക്കരുത്. വെള്ളം കുടിച്ച് മരിക്കാന്‍ ഒരു സുഖവും ഉണ്ടാവില്ല!

പെട്ടിയില്‍ സൂക്ഷിച്ച അവസാനത്തെ ഐറ്റം ഇതാ പിടിച്ചോ. വനാന്തരങ്ങളില്‍ മേഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഒറ്റയാന്റെ മസ്തകത്തില്‍ ചാരികിടന്ന് സുഖിക്കുകയാണ് നമ്മുടെ ലാറ്റിന്‍ സുന്ദരി. ബെഡ് റൂമില്‍ തന്റെ കാമുകന്റെ മാറില്‍ എന്നാ പോലെ പുണര്‍ന്നു കൊതി തീരാതെ കിടക്കുകയാണ് പുള്ളിക്കാരി...

അവസാനം ഒരു വാചകവും "your moment is waiting !"

ആരുടെ നിമിഷങ്ങളാണ് ഈ വന്യതയുടെ അനാചാരങ്ങളുടെ കാഴ്ചകള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
ഇത് ഒരിക്കലും എന്റെ കേരളവുമായി പൊരുത്തപ്പെടില്ല...
എന്റെ കേരളം ഇത്തരം വന്യതകള്‍ സമ്മാനിക്കില്ല.
അവിടെ ഉള്ളത് സ്നേഹവും വിദ്യാഭ്യാസവും ഉള്ള മനുഷ്യ സമൂഹമാണ്.
അത് നല്‍കുന്നത് സ്നേഹത്തിന്റെ കുളിരാണ്. മേളവാദ്യ പെരുക്കങ്ങളാണ്.
തൂശനിലയില്‍ വിളമ്പുന്ന പുത്തരിച്ചോറും...വശ്യമായ കലാരൂപങ്ങളുമാണ്.

നിങ്ങള്‍ വര്‍മ്മയുടെ കേരളം കാണേണ്ട..എന്റെ കേരളം നിങ്ങള്‍ ആസ്വദിക്കും...തീര്‍ച്ച!

ഞങ്ങള്‍ എന്ത്(എന്തിന്) എഴുതണം?

2010-10-08T05:16:00.000-07:00

വെറുതെ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ചിന്തിച്ച് പോവുകയാണ്- ഒരു എഴുത്ത്കാരന്‍ എങ്ങനെയാവാം ജനിക്കുക? എന്തൊക്കെ കാലാവസ്ഥകളും പരിതസ്ഥിതികളും ആവാം അയാളുടെ ചിന്തയെ മൂര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിയിരിക്കുക? അയാള്‍ എഴുതാന്‍ ഇരുന്നതോ അതോ സമൂഹം ഇരുത്തിയതോ?
മറുതലക്കല്‍ ഉള്ള ചോദ്യം ഇതാണ്...എന്തെ എനിക്ക് ഒന്നും എഴുതാന്‍ പറ്റുന്നില്ല?

"കഥ നന്നായിട്ടുണ്ട്...എഴുതി പതം വരണം...സ്വന്തം ശൈലി ഉണ്ടാക്കണം. ഒത്തിരി വായിച്ചോളൂ..." ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് സ്കറിയ സാര്‍ പറഞ്ഞത് ഒരു നോവായി ഓര്‍മയില്‍ നിറയുന്നു. ഞാന്‍ ഇത് വരെ പിന്നെ ഒന്നും എഴുതിയിട്ടില്ല സാര്‍. ഒരു നല്ല ഡയറിക്കുറിപ്പ്‌ പോലും..

വലിപ്പം കൊണ്ടോ വില കൊണ്ടോ ഭയപ്പെടുത്താത്ത ഒരു ചെറിയ പുസ്തകശേഖരത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ സ്കൂള്‍ കുട്ടിക്കാലത്തോട് ചേര്‍ന്ന് കിടക്കുന്നു. എം.ടിയുടെ "കാഥികന്റെ പണിപ്പുര " അവയ്ക്കിടയില്‍ തലയെടുത്ത് നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. എഴുത്തിനെ വഴി കൊതിക്കുന്നവര്‍ നിര്‍ബന്ധമായി വാങ്ങി സൂക്ഷിക്കണം എന്ന് ഒരു സാഹിത്യക്കളരിയില്‍ കേട്ടതിനാല്‍ ആ കുഞ്ഞിപ്പുസ്തകത്തിനു തിളക്കം ഒരല്‍പം കൂടുതലുണ്ട്. എം.ടെക്ക് ജീവിതം കനിഞ്ഞു നല്‍കിയ രണ്ട് ദിവസത്തെ പരോളില്‍ അത് എന്റെ കൈകളില്‍ വീണ്ടും എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഏഴാം ക്ലാസ്സുകാരനെ അന്ന് വിസ്മയിപ്പിച്ചത് വാക്കുകലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്ന് അതിന്റെ സ്രഷ്ടാവാണ് വിസ്മയത്തിനു ആധാരം. "സ്വര്‍ണവിലയുള്ള ഉപദേശങ്ങള്‍ " എന്ന് അസ്ഥാനത്ത് സര്‍ടിഫിക്കെറ്റ് കൊടുത്ത് ഇളിഭ്യനാകുക തല്‍ക്കാലം എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം അല്ല. മൗലികമായ രചനകളിലൂടെ സ്വയം തെളിയിച്ച് , തന്നെ താനാക്കിയ ഇന്നലെകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത്, ഞങ്ങള്‍ക്ക് വഴിവിളക്ക് കത്തിക്കുമ്പോള്‍ എം ടിയുടെ പ്രായം...അതാണ്‌ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത്.
29 വയസ്സ്!
അതായത് എം ടി എന്ന രണ്ടക്ഷരം മലയാള മനസ്സില്‍ റജിസ്ടര്‍ ചെയ്യപ്പെടുമ്പോള്‍ പയ്യന്‍ 25 കടന്നിരുന്നില്ല.
"എം ടി യല്ലേ ഐറ്റം വിട്ടുകള" എന്ന് മാത്രം മച്ചാന്‍ പറയരുത്. ഇതൊരു എം ടിയുടെ മാത്രം കഥയല്ല. മലയാളി ഹൃദയത്തില്‍ ഇടം കൊടുത്തിട്ടുള്ള എഴുത്ത്കാരൊക്കെയും അവരുടെ രചനാകൌശലം കൊണ്ട് നാടിനെ ഇളക്കിമറിക്കുമ്പോള്‍ യൗവ്വനത്തിന്റെ ആരംഭദിശകളിലായിരുന്നു. കഥകളുടെ രാജകുമാരിയായി മാധവിക്കുട്ടി അവരോധിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ കൌമാരം വിട്ടിരുന്നില്ല. കുപിത യൗവനത്തിന്റെ ലോഹനൗകയേറി ചുള്ളിക്കാട് യാത്ര ആരംഭിച്ചത് പതിനാറാം വയസ്സില്‍. "പതിനെട്ടു കവിതകള്‍" പുസ്തകമായി മാറുമ്പോള്‍ കവിക്ക്‌ 22ന്റെ ചെറുപ്പം. എക്കാലത്തെയും മികച്ച മലയാള കഥകളില്‍ ഒന്നായി വാഴ്ത്തുന്ന "ചൂണ്ടല്‍" രചിക്കുമ്പോള്‍ പത്മരാജന്‍ ഇരുപത്തൊന്നു വയസ്സുകാരന്‍ ചുള്ളന്‍!
മുകുന്ദന്‍,പുനത്തില്‍, അഴീക്കോട്‌...എന്തിനേറെ പറയുന്നു ജനമനസ്സുകള്‍ കീഴടക്കിയ പുസ്തകങ്ങള്‍ ഒക്കെയും യൗവനത്തിന്റെ സംഭാവനകളാണ്.

ഇന്ന് സുഭാഷ്‌ ചന്ദ്രനേയും, കെ ആര്‍ മീരയും, പി രാമനെയും അങ്ങ് പോയിപ്പോയി റോസ്മേരിയെ വരെ സാഹിത്യത്തിന്റെ യുവരക്തമെന്നു നിങ്ങള്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍ , ഞങ്ങള്‍...ഇന്നത്തെ ഇരുപത്തന്‍ജന്‍മാരെ കുറിച്ചുള്ള പരിഹാസം ആ മുഖത്ത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാണാം.
വേണ്ട മാഷേ...അതിനുള്ള വകുപ്പ് നിങ്ങള്‍ക്കില്ല...ഒന്നോര്‍ത്ത് നോക്ക്? ഞങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചത് നിങ്ങളല്ലേ?

1) മൂന്നര വയസ്സുള്ള എന്നെ ഷൂസിലും യുനിഫോമിലും പൊതിഞ്ഞു നിങ്ങള്‍ സിറ്റിയില്‍ കൊണ്ട് വിട്ടില്ലേ?
ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ പിടിക്കാന്‍ എന്നെ സമ്മതിച്ചോ? പറമ്പിലെ ചോന്ന എലയുള്ള ചെടിയുടെ പേര് പറഞ്ഞു തന്നോ?
ട്വിങ്കിള്‍ ട്വിങ്കിളിനപ്പുറം ഒരു പാട്ട് പഠിപ്പിച്ചോ?

2) എന്റെ മോന് മലയാളം തീരെ അറിയില്ലെന്ന് അഭിമാനത്തോടെ നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞില്ലേ?

3) മലയാളം പറഞ്ഞതിന് യെല്ലോ കാര്‍ഡ് തന്ന് പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ അച്ഛനെ കൊണ്ട് ചന്തിക്ക് ചൂരല്‍ പ്രയോഗം നടത്തിയില്ലേ?

4) മലയാളം പരീക്ഷക്ക്‌ മാര്‍ക്ക് കിട്ടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് നിങ്ങള്‍ എന്നെ സിറിയന്‍ ഭാഷ പഠിപ്പിച്ചില്ലേ?
(ഇനിയിപ്പോള്‍ സിറിയയില്‍ പോയാല്‍ കഞ്ഞികുടിച്ച് ജീവിക്കാം...നന്ദിയുണ്ട് സാര്‍ നന്ദി)

5) ബാറ്റന്‍ ബോസ്സ് വായിച്ചിരുന്ന എന്നെ നിങ്ങള്‍ കളിയാക്കിയില്ലേ? അഗത ക്രിസ്റ്റി വായിക്കുന്നവര്‍ കാണ്‍കെ?
മലയാളം വായിച്ചില്ലെലും വേണ്ടില്ല സുധാകര്‍ മംഗളോദയത്തെ തൊടരുത് എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?
6)ആര്‍ട്സ് പഠിച്ചാല്‍ ജീവിക്കാന്‍ പറ്റില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്‍ട്രന്‍സ്‌ പുസ്ത്തകങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ രാവും പകലുമില്ലാതെ ചങ്ങലക്കിട്ടില്ലേ?

7) എന്ജിനീയറിംഗ് കോളേജുകളെ സാംസ്കാരിക വേദികളില്‍ നിന്ന് നിങ്ങള്‍ തള്ളി അകറ്റിയില്ലേ??

8) പ്രഫഷണലിസം സാംസ്കാരികതയുടെ നിരാസം ആണെന്നും...എന്ജിനിയറിങ്ങും സാഹിത്യവും അലുവയും മത്തിക്കറിയും പോലെയാണെന്നും അവിടുത്തെ സാറുമാരെ നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിപ്പിച്ചില്ലേ?
9) എന്നിട്ടോ....എന്ട്രന്സില്‍ പരാജയപ്പെട്ട് ആര്‍ട്സ് കോളേജില്‍ വന്നവര്‍ക്ക് മാത്രം നിങ്ങള്‍ സാഹിത്യം വിളംബിയില്ലേ? എന്തെ ഞങ്ങടെ കൂട്ടുകാര്‍ ചിന്താശൂന്യര്‍ ആണെന്ന് നിങ്ങള്‍ കരുതുന്നുണ്ടോ?( ഒരു സാഹിത്യ-നാടക-സിനിമ കളരി നടത്തുമ്പോള്‍ ദയവു ചെയ്ത് ഞങ്ങളെ മറക്കരുത്....പ്ലീസ്...ഒരു ചെറിയ അറിയിപ്പ് ഞങ്ങള്‍ക്കും തരില്ലേ?)

എല്ലാത്തിനും അപ്പുറം ഷിബുസാര്‍ കോഫീ ഹൌസില്‍ വെച്ചു പറഞ്ഞത് പോലെ....

"അതിനു നീ എങ്ങനെ എഴുതാനാ?
നീ ഇതുവരെ എന്നെങ്കിലും വിശന്നിട്ടുണ്ടോ ?
നീ ഒരു യുദ്ധം പോയിട്ട് ഒരു കലാലയ സംഘട്ടനം പോലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
രാഷ്ട്രീയ അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെ തിക്തത അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?
അടിയന്തരാവസ്ഥ എന്തൊരു അവസ്ഥ ആണെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലാവുമോ?
ഒക്കെ ഓരോ സാഹചര്യങ്ങളുടെ മാറ്റം മാത്രം ."

ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് വസ്തുതകള്‍. എന്റെ പോന്നു ചങ്ങാതീ...എവിടെയോ ഇരുന്ന് എന്റെ യൌവന കാലഖട്ടത്തിന്റെ മാനം കാക്കാന്‍ ചിന്തകളുടെ സ്വര്‍ണനൂലില്‍ ഒരു കുപ്പായം തുന്നുന്നുണ്ടെന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചോട്ടെ? വെറുതെ...

വീസിയാറേ...നീ കാട്ടിയ സിനിമകള്‍!!

2010-03-02T21:48:00.000-08:00

സ്ടെയര്‍കേസിന് താഴെ, കാലി പെട്ടികള്‍ക്കും, തെര്‍മോകോളുകള്‍ക്കും ഇടയില്‍, ശല്യങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ അവന്‍ ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്...ഞങ്ങളുടെ വീസിയാര്‍. കാലം എത്രയായി എന്നോര്‍മയില്ല ..ആ മൂലയുടെ സ്വച്ഛതയില്‍ ആ ഉറക്കം തുടങ്ങിയിട്ട്. പൊടിയുടെ കൈയാങ്കളി മൈന്‍ഡ് ചെയ്യാതെ ഞാന്‍ അതൊന്നെടുത്തു. ഒന്ന് ജീവന്‍ കൊടുക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തി നോക്കി. ഇല്ല..ഈ ലോകത്തിന് അവനെ വേണ്ട എന്ന തോന്നലിലോ എന്തോ, ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം അവശേഷിപ്പിച്ച് പുള്ളി പോയി.

ബാല്യത്തിന്റെ തിളങ്ങുന്ന ഓര്‍മകളിലുണ്ട്... ഹാളിന്റെ മധ്യത്തില്‍, ടിവി സ്ടാണ്ടിനു താഴത്തെ തട്ടില്‍ തലയെടുപ്പോടെ "അധിക തുങ്ക പദത്തില്‍" അവനങ്ങനെ വിരാജിക്കുന്നത്. തിടമ്പ് പോലെ പുറത്ത് രണ്ട് വീഡിയോ കാസറ്റുകളും പേറി. എന്‍റെ കൌമാരത്തിന്റെ ആദ്യ ദിശകളില്‍ തന്നെ തെളിവുകളൊന്നും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ മറവിയുടെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് നിശ്ശബ്ദനായി അവന്‍ കൂപ്പ് കുത്തി. ഒരു കാലത്തെ വീടുകളെ സിനിമ കൊട്ടകയാക്കി മാറ്റിയ ആ അദ്ഭുത യന്ത്രം.

സ്വര്‍ണ കോളാമ്പിയും പോളിഷ് ചെയ്ത് മിനുക്കിയ സൌന്ദര്യവുമുള്ള ഗ്രാമാഫോണുകള്‍ അലങ്കാരമായെങ്കിലും വീടുകളില്‍, ഹോട്ടല്‍ ലോബിയില്‍ ഇനിയും നിറയും. ആ ഒരു കനിവ് പോലും കിട്ടാതെ നാളെയുടെ ബാല്യത്തിനു തീര്‍ത്തും അജ്ഞാതമായ ഒന്നായി മാറാനാണ് ഈ വീണ പൂവിന്റെ വിധി...വേദനയുണ്ട്

മുത്തശ്ശി കഥയില്ലാത്ത ബാല്യത്തില്‍ കഥകളുടെ സാഗരം തുറന്നത് ബാലരമയാണ് . "തല മാറട്ടെ" എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ സ്വന്തം തല മറ്റൊരു കഴുത്തില്‍ ചെല്ലുന്ന ദാമു എന്ന അത്ഭുത ബാലന്‍, അപസര്‍പ്പക ലോകത്ത് തോക്കേന്തി നടന്ന ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ ഗരുഡ്. ദാമോദരനും കണ്ണനും ജോസെഫും ഖാദറും ഒന്നും ഒരിക്കലും ബാലകഥാ ലോകത്ത് അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല...എല്ലാം ഉത്തരേന്ത്യക്കാര്‍..മോട്ടുലാല്‍, പ്യാരിലാല്‍, ഭീംസിംഗ് അങ്ങനെ അങ്ങനെ....(അതെന്തായിരുന്നാവോ അങ്ങനെ?)

ഈ കുട്ടിവായന അല്ലാതെ യാതൊരു വിനോദവും ഇല്ലാതെ ഇരുന്ന ഒരവധിക്കാലത്ത് കടല്‍ കടന്ന് അവന്‍ വന്നു...വീസിയാര്‍!!

"മിക്ക വീട്ടിലും വീസീപീ യെ ഉള്ളു...ഇത് വീസീയാറാ...വെറുതെ തൊട്ടും പിടിച്ചും രണ്ട് പേരും കൂടെ കേടാക്കരുത് കേട്ടോ..."

ഇല്ലാത്ത കാശ് മുടക്കി അനാവശ്യ സാധനം വാങ്ങിയ പിണക്കത്തില്‍ നിന്ന മമ്മിയുടെ മുഖം...സീന്‍ കട്ട്

ഈ ബാല്യത്തിന്റെ സിനിമ കഥ ആരംഭിക്കുന്നത് ഇവിടെയാണ്‌.

സ്പിരിറ്റ്‌ തൂത്ത വെള്ള കടലാസ് കൊണ്ട് ഹെഡിലെ പൂപ്പല്‍ തുടക്കുന്നു. കാസറ്റ് ആകെയൊന്നു പരിശോധിച്ച ശേഷം "അവസാനം കൊറച്ച് പൂപ്പുണ്ട്" എന്നാ സത്യം മുന്‍‌കൂര്‍ അറിയിച്ച് പ്രദര്‍ശനം തുടങ്ങുന്നു. കുരിശ് വരയ്ക്കു ശേഷമുള്ള രാത്രിസമയം വീടൊരു തീയറ്റര്‍ ആയി മാറുന്നു.

സൂപ്പര്‍ താരങ്ങളുടെ അതീന്ത്രിയ ജ്ഞാനവും, നാലാളുടെ ശക്തിയും, വെര്‍ബല്‍ ഡയേറിയയുടെ അസ്കിതയും ഉണ്ടായി തുടങ്ങിയിരുന്നില്ല എന്നത് അത്രയും സമാധാനം.വലിയ ഭംഗിയും, കഥാപ്രപഞ്ഞവും ഒന്നും അവകാശപെടാനില്ലാതവ ആയിരുന്നു മിക്ക ചിത്രങ്ങളും.എങ്കില്‍ തന്നെയും ആ സിനിമകള്‍ ഒന്നും തന്നെ എന്നെ ബോറടിപ്പിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ജഗദീഷ് ഷിങ്കിടിയില്‍ നിന്ന് നായകനായി ഉയര്‍ന്നത് ആ നാളുകളിലായിരുന്നു. കഴുത്തും നീട്ടി എല്ലുന്തിയ ഇന്ത്രന്‍സ് എന്ന വിചിത്ര ശരീരന്‍ എല്ലാ സിനിമകളിലും അവശ്യ കഥാപാത്രം. മുകേഷ്,വിജയരാഘവന്‍ മുതല്‍ നവാസ് വരെ നായക വേഷങ്ങള്‍ ഏന്തി. വീട്ടില്‍ ഇരുന്നു മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഓടിച്ച് ഈ ചിത്രങ്ങളൊക്കെയും ആര്‍ത്തിയോടെ കണ്ട ഞാന്‍. ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ രസം തോന്നുന്നു...കംപ്യുട്ടര്‍ ഒന്ന് തുറന്നു വരാന്‍ താമസം വന്നാല്‍ പച്ച തെറിയോടെ കലി തുള്ളുന്ന നാം ഒരു സിനിമ കാണാന്‍ ഫോര്‍വെടും റിവൈണ്ട് ചെയ്തും മിനക്കെട്ട ആ നാളുകള്‍.

"ദേവാസുരം തരാം ഉല്ലാസപൂങ്കാറ്റ് തരുമോ?" തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങളുമായാണ്‌ ആദ്യമായി നാടിനെയും കൂട്ടുകാരെയും പരിചയപ്പെടുന്നത്. ഗള്‍ഫുകാരന്‍ നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ പെട്ടി നിറയെ കൊണ്ട് വരുന്ന വിഡിയോ കാസറ്റുകള്‍ നോട്ടമിട്ട് അവരെ സോപ്പിടുന്ന ആ നാളുകള്‍....മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത കുളിര്. അവരില്‍ നിന്നൊക്കെ എത്ര അകന്നു പോയി ഞാന്‍.

എന്ന് തൊട്ടാണ് പല ചിത്രങ്ങളും ബോറാണ് എന്ന് ഞാന്‍ വിധിച്ച് തുടങ്ങിയത്?

മനസാക്ഷിയെ കബളിപ്പിച്ച്, ഇഷ്ട ചിത്രങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് സ്പാനിഷ് ഇറാനിയന്‍ ഇംഗ്ലീഷ് സിനിമകള്‍ക്ക് ഞാന്‍ വീതിച്ച് നല്‍കിയത്?

ഇന്ന് ഒരു ചിത്രം കാണാന്‍ പോകുന്നു....ആരാണ് സംവിധായകന്‍?

പുള്ളിയുടെ മുന്‍കാല ചിത്രങ്ങള്‍ എങ്ങനെ?

തിരക്കഥ? ക്യാമറ?നായകന്‍?

അങ്ങനെ ചരിത്രവും പൌരധര്‍മവും എല്ലാം കൂട്ടി കിഴിച്ച് തീരുമാനിക്കുന്നു, ഇത് തന്നെ കാണാന്‍ പറ്റിയ ചിത്രം..

മുഖം ചുളിച്ചിരുന്നു കാണുന്നു...ക്യാമറ ആങ്കിള്‍ ഈ സീനില്‍ ശെരിയായില്ല..

ഡബ്ബിങ്ങില്‍ ഒറിജിനാളിടി കൊറവ്...

തീരെ പോര...പഴയ സിനിമകള്‍ തന്നെ മെച്ചം.

കളിചിരിയോടെ സിനിമ ആസ്വദിക്കുന്ന കൊച്ചു പയ്യന്‍ പറയാതെ പറയുന്നു..

"സിനിമയല്ല....നീയാണ് ബോറനായത്..."

ആ വിസിയാര്‍ കാലത്തെ മണ്ടന്‍ പയ്യന്‍ എന്നെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്നു...

99 ലെ വല്യ വെള്ളം!!...ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്ക്

2010-02-28T22:25:00.000-08:00

ചൂട്...പൊള്ളുന്ന ചൂട്....
ദേഹം ആകെ വിയര്‍ത്തൊലിക്കുന്നു....ഷര്‍ട്ട്‌ ആകെ നനഞ്ഞൊട്ടി ഒരു പരുവമായി...
പൊടി പാറുന്ന റോഡില്‍ കൂടി മുഖം ചുളിച്ച് നീങ്ങുന്ന മലയാളികള്‍
മൂന്നാമത് ഒരു ഗ്ലാസ്‌ കൂടി സര്‍ബത്ത് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ കടകാരന്‍ ദയനീയമായി ഒന്ന് നോക്കി ...
ഉരുകിതീരുന്ന മലയാളക്കര....

പെട്ടെന്ന് മാനം കറുക്കുന്നു....
മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ണിനു താഴെ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം വന്നു പതിക്കുന്നു...
പൊടി പാറിച്ച് കൊണ്ട് ഒരു തണുത്ത കാറ്റ്....
തുള്ളികള്‍ പെരുക്കുന്നു.....പെയ്ത്ത് തുടങ്ങുകയായി....
മഴ.....!!!
പെരുമഴ...!!!
പട്ടണത്തിന്റെ വിയര്‍പ്പും പൊടിയും കഴുകി ചാല് കീറി പായുന്ന വെള്ളം....പെരുവെള്ള പാച്ചില്‍..

പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്ന് കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോള്‍ അറിയുന്നു,
ഒക്കെ വെറും തോന്നല്‍.. കൈപ്പുഴ തമ്പാന്റെ കണ്കെട്ട് ....

പ്രകൃതി കനിയുന്ന ആ നല്ല മഴ നാള്‍ വരെ പെരുമഴയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ നിറച്ച് നമുക്ക് കഴിച്ച് കൂട്ടാം...

വരം പോലെ വായിക്കാന്‍ കിട്ടിയ പുളിങ്കുന്ന് കൊവേന്തയുടെ നാളാഗമത്തിലെ ഒരധ്യായം ബൂലോഗത്തിലേക്ക് ഒഴുക്കിവിടുകയാണ്...ആ പഴയ 99 ലെ വെള്ളപ്പൊക്കം...
ദേവിന്റെ "അയല്‍ക്കാരിലും" എംടിയുടെ "നാലുകെട്ടിലും" തകഴിയുടെ "വെള്ളപ്പൊക്കത്തിലും" നമ്മള്‍ വായിച്ച ആവല്യ വെള്ളത്തിന്റെ ഒരു നേര്‍ക്കാഴ്ച....

1924 ജൂലൈ 17-19 (1099 കര്‍ക്കിടവം)

17 ആം തിയതി സാധാരണ രീതിയില്‍ വെള്ളം പൊങ്ങി വന്നിരുന്നു. നമ്മുടെ മുറ്റത്ത് വെള്ളം വന്നു തുടങ്ങി. എന്നാല്‍ആം തീയതി ഉച്ചയോടു കൂടി വരവ് വളരെ ധൃതിയിലായിരുന്നു. രണ്ട ദിവസം കൊണ്ട് അവിചാരിതമായിവെള്ളപ്പൊക്കം ഉണ്ടായി. കൊവേന്ത കെട്ടിടത്തിനു അകത്ത് മുക്കാല്‍ കോല്‍ വെള്ളം വന്നു എന്ന് പറയുമ്പോള്‍വെള്ളപ്പൊക്കത്തിന്റെ ഭയങ്കരത്വം മനസിലാക്കാവുന്നതാണ്. ചിറ പോകാത്തത് കൊണ്ട് അതിലൂടെ നടന്നു പോകാംഎന്ന് കരുതിയിരുന്നു. ഉച്ചയോട് കൂടി ചിറയും മൂടി വെള്ളം വര്‍ധിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.
ഏകദേശം അഞ്ചു മണിയോട് കൂടെ പള്ളിയുടെ അകത്ത് ഒരു മൂലയില്‍ സ്വല്‍പ്പം നനവ്‌ കണ്ടു. ഒരു നാഴിക കൂടെകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പാദം നനയാന്‍ വെള്ളം പരന്നു കഴിഞ്ഞു. ലെലിയ(രാത്രി നമസ്കാരം) കഴിഞ്ഞു ഊട്ടുമുറിയില്‍ചെന്നപ്പോള്‍ ഊട്ടുമുറിയുടെ ഒരു മൂലയില്‍ സ്വല്പം നനവ് കണ്ടു. ഊണ് കഴിഞ്ഞുള്ള ഉല്ലാസത്തിന് ശേഷംഊട്ടുമുറിയില്‍ കൂടെ നീന്താതെ പോകാന്‍ പാടില്ലെന്നായി. വെള്ളം എത്രത്തോളം വന്നുവെന്ന് പരിശോധിച്ചപ്പോള്‍മുട്ടനീര്‍ വെള്ളം പള്ളിയില്‍ വന്നതായി കണ്ടു. സന്കീര്‍ത്തിയില്‍ പാദം നനയാന്‍ വെള്ളം വന്നു കഴിഞ്ഞു.

ഉടന്‍ പള്ളിയിലെ സാമാനങ്ങള്‍ പലതും എടുത്ത് മാറ്റി തുടങ്ങി. അടുത്ത ദിവസം കുര്‍ബാന ചൊല്ലുന്ന കാര്യംഅസാധ്യമായി തോന്നിയതിനാല്‍ പ്രാര്‍ഥനാമുറിയില്‍ മൂന്ന് അല്താരകള്‍ തല്‍ക്ഷണം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. രാത്രിയിലെവെള്ളപൊക്കം നിമിത്തം താഴത്തെ നിലയില്‍മുറികളില്‍ ഒന്നും താമസിക്കാന്‍ വയ്യെന്നായി. രോഗികളെയും തുണസഹോദരന്മാരെയും വേറെ മുറികളിലേക്ക് മാറ്റി രണ്ടാം നിലയിലാക്കി. നേരം വെളുത്തപ്പോള്‍ പുത്തന്‍കെട്ടിടത്തിന്റെ സാള (വരാന്ത) യില്‍ പോലും വെള്ളം പരന്നു നിരന്നു.
18 ഊട്ടുമുറിയില്‍ മുട്ടറ്റം വെള്ളമായി . കുശിനിയില്‍ നീന്തി നടന്നായിരുന്നു കഞ്ഞി വിളമ്പിയിരുന്നത്. രണ്ടാം നിലയുടെ ഒരു സാളയില്‍ ഭക്ഷണം വിളമ്പാം എന്ന് വച്ചു. കുശിനിയില്‍ തയാറാക്കിയ ഭക്ഷണ സാധനങ്ങള്‍ വള്ളം വഴി സാളയില്‍ കൊണ്ട് പോയിരുന്നു.
കന്നുകാലികളെ തൊഴുത്തില്‍ നിന്ന് മാറ്റി. 17 ആം തീയതി തന്നെ ഉയര്‍ന്ന സ്ഥലമായ തെങ്ങാകൂട്ടില്‍ബഹുപ്രയാസം കഴിചാക്കി. അവിടെയും വെള്ളം വരികയാലും ഒരു സ്ഥലവും സൌകര്യപെട്ട് കിട്ടയ്കയാലുംകന്നുകാലികലെയെല്ലാം ചെത്തിപുഴക്ക്‌ ഒരു കെട്ടുവള്ളത്തില്‍ കൊണ്ട് പോകാന്‍ ഒരുക്കുകയായി.
അന്ന് സന്ധ്യയോടെ പുത്തനായി പണി ചെയ്ത സ്കൂള്‍ കെട്ടിടം ഒഴികെ സകല കെട്ടിടങ്ങളും വെള്ളത്തിന്‌അടിയിലായി. സാധുക്കളുടെ വീടുകളെല്ലാം മറിഞ്ഞു വീഴുകയും പാര്പാന്‍ വയ്യാതാവുകയും ചെയ്തു. അത്തരം പുരകളില്‍ കഴുത്തറ്റം വെള്ളം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓരോരുത്തര്‍ വള്ളങ്ങളിലും പൊക്കമുള്ള വീടുകളിലും അഭയം പ്രാപിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷെ വെള്ളം കയറാത്ത വീടുകള്‍ അപൂര്‍വ്വം ആയതിനാല്‍ ഒരു വിധമെന്നല്ല വലിയ വീടുകളില്‍ പോലും പാര്പാന്‍ പാടില്ലെന്നായി. പുരകളുടെ ഇറ വെള്ളത്തില്‍ മൂടി പോയതിനാല്‍ തട്ടും പുറത്ത് കേറിയിരുന്നവര്‍ക്ക് വെളിക്ക് വരുവാന്‍ പാടില്ലെന്നായി.
നെല്ല് ശേഖരിച്ച് വലിയ ഇനങ്ങളില്‍ അറപ്പുരകളില്‍ കൂട്ടിയിരുന്നതെല്ലാം ചീഞ്ഞു പോയി. കുട്ടനാട്ടിലുള്ളവര്‍ വീടുംകുടിയുമില്ലാതായപ്പോള്‍ അവരെ പ്രധാനമായും ചങ്ങനാശ്ശേരിക്കാരും ആലപ്പുഴക്കാരും യഥാക്രമംസംരക്ഷിക്കുകയുണ്ടായി. കൊച്ച് വള്ളങ്ങലയച്ച് സകല സാധുക്കളെയും കയറ്റി ചങ്ങനാശേരിക്ക് കൊണ്ട് പോകയുംഅവര്‍ക്ക് വേണ്ടി അരി പിരിവ് നടത്തുകയും ചെയ്തു. 20 ആം തീയതി ഇന്ന് ഉദയം വരെ വെള്ളത്തിന്‌ യാതൊരുശമനവും ഉണ്ടായില്ല. മദ്ബഹായില്‍ തട്ടടിച്ച് കുര്‍ബ്ബാന ചൊല്ലുകയും പള്ളിയകത്ത് വള്ളം ഇട്ടു കുര്‍ബാന കാണുകയുംചെയ്തു. ശമനത്തിനായി പാടുകുര്ബാന നടത്തുകയും തദനന്ദരം തെളിവ് കാണുകയും വെള്ളം ഇറങ്ങുന്നതിനുള്ളലക്ഷണം കാണുകയും ചെയ്തു. പുളിങ്കുന്നില മാന്യന്മാര്‍ അവരുടെ വേലക്കാരെയും ആശ്രിതരെയും സംരക്ഷിച്ച്പോന്നിരുന്നു.
(പുളിങ്കുന്ന് കൊവേന്ത നാളാഗമം
വാല്യം 2 - 1918-1926 )

ഇനിയും ആ മഴ പെയ്യും.....ഇത്ര ഭീകരമാകേണ്ട....ഞങ്ങളെ നനക്കാന്‍....
ചുട്ടു പഴുത്ത ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് ആ മൂര്‍ത്തി ഇനിയും വരും....കൊമ്പനാന പുറത്തേറി...

ഝികി ഝികി..... തക്കം തെയ് തെയ്യ് !!!!!
ഝികി ഝികി..... തക്കം തെയ് തെയ്യ് !!!!!

മലയാളത്തിന്റെ "മഹാരാജ്യം"

2009-06-08T20:44:00.000-07:00

എറണാകുളത്ത് പള്ളിമുക്കില്‍ വണ്ടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ നഗരം ഉണരുന്നതെയുള്ളു‌- ഏഴ് മണി.
അതിരാവിലെ മുതല്‍ ഇടിച്ച് കുത്തി പെയ്യുന്ന മഴ, കുറച്ചൊന്നു ശാന്തമായിട്ടുണ്ട്. വലിയൊരു ആഗ്രഹത്തിന്റെ പൂര്‍ത്തീകരണത്തിന് മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ആ ഗേറ്റിനു മുന്‍പില്‍ ഞാന്‍ നിന്നു.
ഒരു കാല്‍ചുവട്...ഒരൊറ്റ കാല്‍ മുന്നോട്ട് വച്ചാല്‍ സാംസ്കാരിക കേരളത്തെ ഏറെ കൊതിപ്പിച്ച ഇന്നലെകളുടെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ ഞാന്‍ പെട്ട് പോകും-ഇത് മഹാരാജാസ്...

നൂറ്റാണ്ടിനുമപ്പുറം ചരിത്രം പേറി നില്ക്കുന്ന കലാലയം കാണുമ്പോള്‍ വിജയന്‍റെ ഇതിഹാസവാക്യം മനസ്സില്‍നിറയുന്നു. "ഇതിനുള്ളില്‍ കാലം തളം കെട്ടി കിടക്കുന്നു."
അവസാന നിമിഷം വരെ നീണ്ട അനിശ്ചിതത്വത്തിനോടുവില്‍ IES പരീക്ഷ എഴുതാം എന്ന തീരുമാനം എടുത്തതിനു പിന്നില്‍ ആകെയുണ്ടായ ചേതോവികാരം ഈ കലാലയം ഒരു നോക്ക് കാണുക എന്നതായിരുന്നു.ഇലക്ട്രോണിക്സ് എന്ജിനീയര്‍ക്ക് കിട്ടാവുന്ന പരമോന്നത സ്ഥാനം, ഉയര്‍ന്ന ശമ്പളം, തലക്ക്‌ മുകളില്‍ ഫാന്‍, ഒപ്പിടല്‍ കര്‍മം മാത്രം ശേഷിക്കുന്ന ഫയലുകള്‍...IES പരീക്ഷയെ പറ്റി ഒരു ബി ടെക് വിദ്യാര്‍ഥി സ്വാഭാവികമായും കണ്ടേക്കാവുന്ന ഇത്തരം സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. അഞ്ചു ലക്ഷം ആളുകളില്‍ നിന്നു തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന അഞ്ഞൂറില്‍ ഞാന്‍ കാണണമെങ്കില്‍ ചോദ്യ നിലവാരം എത്ര താഴ്ത്തണം എന്നതിനെ പറ്റിയുള്ള ഉത്തമ ബോധ്യമാവാം കാരണം.
ആദ്യ ബസ്സിനു തന്നെ വീട് വിട്ടപ്പോള്‍ അമ്മ ചോദിച്ചത്‌ "എന്തിനാ ഇത്ര നേരത്തെ പോകുന്നത്?" എന്നായിരുന്നു. കൂട്ടുകാര്‍ ആരെങ്കിലും വരുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ ഒറ്റക്ക്‌ ആ കലാലയം ചുറ്റി കാണുക എന്ന എന്റെ ലക്‌ഷ്യം പക്ഷെ അമ്മയോട്‌ പറഞ്ഞില്ല. തുള്ളിക്കൊരു കുടം വീഴുന്ന കനത്ത മഴയത്ത്‌ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി ഇപ്പോള്‍ ദാ...ഇവിടെവരെ എത്തി നില്ക്കുന്നു.
ഞാന്‍ പതിയെ മഹാരാജാസിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു- ഒരു ഭക്തന്റെ മനസ്സോടെ..
ആയിരം ഇലക്കൈകളാട്ടി നില്ക്കുന്ന അരയാലില പോലെ ഈ കലാലയം. മഴയൊഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കലാലയത്തിലെ പച്ചപ്പിനു പ്രത്യേക ഭംഗി. മരം പെയ്യുന്ന തുള്ളികള്‍ നനഞ്ഞു കലാലയതിനുള്ളിലെക്ക് ഞാന്‍ കയറി.
SFI സ്ഥാപിച്ച 'ചെഗുവേരയുടെ ഭീമാകാരന്‍ ചിത്രം നോക്കി നിന്നപ്പോള്‍ അതാ ദൂരെ നിന്നൊരാള്‍....

ഏറെ മെലിഞ്ഞിട്ടോ...അത്ര തടിച്ചിട്ടോ അല്ല. വെള്ള ജുബ്ബ വേഷം . തരി കറുപ്പ് പോലുമില്ലാതെ ആകെ വെളുത്തമുടിയിഴകള്‍. കറുത്ത കണ്ണാടി. ഞാന്‍ ഒന്നു ഭയന്നു...അത് G യാണ്!! ശങ്കരക്കുറുപ്പ്!
കഴുത്തിലൂടെ പുതച്ച് ഇട്ടിരുന്ന വെള്ള കച്ച നേരെയാക്കി അദ്ദേഹം നടന്നു വരുന്നു. കലാലയത്തെക്കാള്‍ വളര്‍ച്ചയും പ്രൌഡിയും ആ മുഖത്ത്‌ വിളങ്ങുന്നു. ഈശ്വരാ...അടുത്ത് വേറെ ആരുമില്ല..വരവ് ഈ വഴിയേ ആണ്..എന്തെങ്കിലും ചോദിചെക്കുമോ?? ഞാന്‍ ഭയന്നു.
വന്ന വരവില്‍ ഞാന്‍ കൈ കൂപ്പി. പുഞ്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം എന്നെ ഒന്നു നോക്കി...ചിരി മായ്ക്കാതെ ഒരുവാചകവും "പരീക്ഷ എഴുത്ത്‌ ഒരു മുഖ്യ ആഗമനോദ്ദേശം അല്ല...അല്ലെ??"
ഒന്നും മിണ്ടാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല "വളരെ ശരിയാണ് " എന്ന ശരീരഭാഷയോടെ ഞാന്‍ ആ പോക്ക്‌ നോക്കിനിന്നു...
മുന്‍വശം കടന്നു ഞാന്‍ അകത്തേക്ക്‌ കയറി...കുറെ കുട്ടി ഖദര്‍ ധാരികള്‍ അതാ നടന്നു പോവുന്നു...
ഒരാളെ നല്ല പരിചയം തോന്നുന്നു. മായാത്ത പുഞ്ചിരി എപ്പോഴും മുഖത്ത്‌. പക്ഷെ മുടി ഇങ്ങനെയല്ല അല്‍പ്പംകൂടി കഷണ്ടി കയറെണ്ടിയിരിക്കുന്നു..വണ്ണവും കുറവ്‌. എങ്കിലും ആ മുഖത്തെ തിളക്കം കൊണ്ട് നല്ലപരിചയം. ആരോ അയാളോട്‌ പറയുന്നു.
"തങ്കച്ചോ...താന്‍ ഇങ്ങനെ ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്ത് പൊത് പ്രവര്‍ത്തനം കളിച്ച് നടന്നോ...ഒരിക്കല്‍ താന്‍ വല്ലകേന്ദ്ര മന്ത്രീം ആകുമ്പോള്‍ അനുഭവിക്കും..."
"അതിനെന്തിനാടോ ഇംഗ്ലീഷ്??? കറയില്ലാത്ത ഖദറും മനസ്സും മതി..എവിടെയും തിളങ്ങാന്‍."
കേന്ദ്രത്തില്‍ തിളങ്ങുന്ന തന്റെ ട്രേഡ്മാര്‍ക്ക്‌ ചിരിയോടെ അയാള്‍ പറയുന്നു.
ഞാന്‍ വീണ്ടും നടന്നു...വരാന്തയിലേക്ക് കയറി. വലിയ തൂണുകള്‍. അതില്‍ ചെവി ചേര്‍ത്ത് അല്‍പ നേരം ഞാന്‍നിന്നു. ഉണ്ട്..കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്...ഒരു നേര്‍ത്ത ശബ്ദത്തില്‍ ആ വരികള്‍...
"നിശാഗന്ധി നീയെത്ര ധന്യ...നിശാഗന്ധി നീയെത്ര ധന്യ..."
ONV യുടെ ശബ്ദത്തിനു ഇപോഴെന്നത് പോലെയുള്ള ഖനം ഇല്ലെങ്കിലും, ജീവന്‍ തുടിക്കുന്നുണ്ട്...

നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡില്‍ ഞാന്‍ വെറുത്ത ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു... പെട്ടെന്ന് കണ്ണുടക്കിയത് ഒരു പ്രബന്ധ അവതരണത്തിന്‍റെ വാര്‍ത്തയാണ്...
"ബ്ലോഗ് കവിതകളുടെ സമകാലിക പ്രാധാന്യം - പ്രഫ. വി കെ സുബൈദ."
എന്തൊക്കെ ആയിരിക്കും ആ പ്രബന്ധത്തില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുക ??ആരെയൊക്കെ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കും ??
കുഴൂര്‍ വില്സണോ, ലാപുടയോ???
പാവക്കയും, ചൊറിയാന്‍ പുഴുവും...എന്തിന്? ചിലപ്പോള്‍ ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ ഉച്ചക്ക്‌ കഴിക്കാന്‍ കിട്ടിയ മത്തി വറുത്തതിനെ നോക്കി വരെ കവിത എഴുതുന്ന കാപ്പിലാനെ പറ്റി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ?? ആവോ..ആര്‍ക്കറിയാം...

"പ്ലീസ് മൂവ്..." ശബ്ദം കെട്ട് ഞാന്‍ ഒന്നൊതുങ്ങി...ഈശ്വരാ! ഇത് എം കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ അല്ലെ??
ഞാന്‍ ഒന്നു വിറച്ചു. എന്നെ കണ്ടില്ല. എന്റെ ബ്ലോഗ് എങ്ങാനും വായിച്ചാല്‍ എന്താവും അദ്ദേഹം പറയുക?
"ബൂലോഗത്തിനു മുന്‍പില്‍ തുറന്നു വച്ച ഒരു കക്കൂസാണ് തന്റെ ബ്ലോഗ്"എന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞുകളയുമോ...ഏതായാലും കാണാഞ്ഞത്‌ ഭാഗ്യം.
ദാ തൂണിനു പിന്നില്‍ മറഞ്ഞിരുന്നു സെറ്റുടുത്ത പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ആരെയോ നോക്കുന്നു...അയാള്‍ ഇങ്ങോട്ട് നോക്കും എന്നാവുമ്പോള്‍ തല വലിക്കുന്നു.
എന്തായിത്‌?? ഈ എലുമ്പിച്ച കോലത്തെ എല്ലാവരും ഇത്ര ആരാധനയോടെ നോക്കുന്നത്?? ജീന്‍സും ബന്യനും ഇട്ട് ഈ വഴിയേ എന്നെ പോലെ ഒരു ചുള്ളന്‍ ഇതിലെ പൊയിട്ട് ആരും ഒന്നു മൈന്‍ഡ് ചെയ്ത് കൂടിയില്ല.
സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോഴാണ് ആളെ മനസ്സിലായത്‌...ഇത് അവരുടെ സ്വന്തം രമണന്‍ ആണ്. അവരെ പ്രേമിക്കാന്‍പഠിപ്പിച്ച ചങ്ങമ്പുഴ.
ഏതോ ഒരു ക്ലാസ്സില്‍ ശ്രദ്ധയോടെ ഇരിക്കുന്ന വലിയ വിദ്യാര്‍ഥി സമൂഹം...അവരെ കുളിരണിയിച്ച് ഫ്രോയ്ഡിന്റെ തത്വങ്ങളും സൌന്ദര്യ ശാസ്ത്ര ചിന്തകളും മുഴങ്ങി കേള്‍ക്കുന്നു. കുറച്ച് നേരം അവിടേക്ക്‌ ശ്രദ്ധിച്ച് നില്ക്കുന്ന എന്നെ കണ്ട്‌ ഒരാള്‍ പറഞ്ഞു. "എം എന്‍ വിജയന്‍ മാഷിന്റെ ക്ലാസ്സ്‌ ആണ്. സയന്‍സ് ബാച്ചുകളിലെ കുട്ടികള്‍ വരെയുണ്ട് ആ ക്ലാസ്സ്‌ കേട്ടിരിക്കാന്‍...സുകൃതം ചെയ്ത അദ്ധ്യാപകന്‍."
സ്റ്റാഫ്‌ റൂമില്‍ അതാ ലീലാവതി ടീച്ചറും സാനു സാറും എന്തോ ചര്‍ച്ചയിലാണ്. ഇന്നലെ വായിച്ചപുസ്തകമോ...എഴുതി വച്ച നിരൂപണമോ ആവാം ആ ചര്‍ച്ചയില്‍ നിറയുന്നത്. അധിക നേരം ഞാന്‍ അവിടെനിന്നില്ല.
അല്‍പ്പം നടന്നപ്പോള്‍ ഒരു കാഷായ ഖദര്‍ ജുബ്ബ ധാരി എനിക്ക് നേരെ വന്നു.
ചാരായത്തിന്റെ രൂക്ഷ ഗന്ധം. യുവത്വം തുടിക്കുന്ന മുഖം. കണ്ണാടിക്കിടയിലൂടെ ആ ചോരകണ്ണിന്റെ തിളക്കം എനിക്ക് കാണാം. ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു..അത് ചുള്ളിക്കാടാണ്.
ആ തുറിച്ച് നോട്ടത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം എനിക്ക് മനസ്സിലായി .
"കഷ്ടം..തന്നെയും ഒക്കെ യുവാവ് എന്ന് വിളിക്കേണ്ട ഗതികേട് ആണല്ലോ ഈ നാടിന്!!" ലജ്ജയോടെ ആ നോട്ടംകണ്ടില്ലെന്നു ഭാവിച്ച് ഞാന്‍ നടന്നകന്നു. ബോര്‍ഡില്‍ അതാ ഏതോ ഒരു പരീക്ഷയുടെ റിസള്‍ട്ട്‌ ഇട്ടിരിക്കുന്നു. "മാധവാ..നീയാ ഇത്തവണയും ടോപ്‌..." അത് കെട്ട് പുഞ്ചിരിക്കപ്പുരം സന്തോഷം കാട്ടാതെ ഒരു പയ്യന്‍. എന്‍എസ് മാധവന്‍.
ഏതായാലും ഈ പ്രായത്തില്‍ ഹിഗ്വിറ്റയോ വന്‍മരങ്ങളോ അദ്ദേഹം എഴുതി കാണില്ല. ആ കഥാ തനതു ഒക്കെപറഞ്ഞു കൊടുത്ത് ഒന്നു സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചാലോ?? അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട.

അത് ആരെയാണ് ഗുപ്തന്‍ നായര്‍ സാര്‍ ഉപദേശിക്കുന്നത്??
"മോനേ മൊഹമ്മദെ...നീ കാഴ്ചയില്‍ മിടുക്കനാണ്..സിനിമയില്‍ നിനക്കൊരു ഭാവിയുണ്ട്. എനിക്കത്‌ കാണാം. എങ്കിലും ചാന്‍സിന് വേണ്ടി ക്ലാസ്സ്‌ കട്ട് ചെയ്ത് പോകുന്നത് ശരിയല്ല.."
അയാളുടെ വഴി വേറെയാണ് സാര്‍...ഇന്ത്യയുടെ അഭിനയ പ്രതിഭയാണ് അങ്ങേക്ക് മുന്‍പില്‍നില്‍ക്കുന്നത്‌...അയാള്‍ എത്രയും പെട്ടെന്ന് വഴി കണ്ടെത്തി പോകട്ടെ.
ആ പതിഞ്ഞ ഉപദേശ ശബ്ദം മലയാളത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടമായി മാറിയ ഗുപ്തന്‍ നായര്‍ സാറിനോട് എന്നുള്ളില്‍ഭക്തി നിറച്ചു...

K G ശങ്കരപിള്ളയും സുഭാഷ്‌ ചന്ദ്രനും സെബാസ്ത്യന്‍ പോളുമെല്ലാം എന്റെ അരികെ നടന്നു പോയി. ആ മരപ്പടികളിലൂടെ നടന്നു പോകുമ്പോള്‍ കഥകളുടെ മേളപ്പെരുക്കമാണ് എന്റെ കാതില്‍ നിറയെ....
ഓരോ ക്ലാസ്സുകളിലൂടെയും കയറി ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ പല വലിയ മനുഷ്യരുടെയും പലപല ഗന്ധങ്ങള്‍..ശബ്ദങ്ങള്‍.

* * * * *

"ഡാ പുല്ലേ നീയിവിടെ ആരുന്നോ?? എത്ര തവണ നിന്റെ മൊബൈലില്‍ ഞാന്‍ വിളിച്ചു?? ഒന്നെടുത്ത്‌ കൂടെ??"
ഇത് എന്റെ കൂട്ട് സംഘം...പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ വന്നവര്‍.
"ഹയ്യോ നിങ്ങള്‍ എത്തിയോ...പരീക്ഷ തുടങ്ങാരായോ??"
എന്റെ കൂട്ടുകെട്ടുകളിലെക്കും ഓളം വെപ്പിലെക്കും ഞാനിതാ മടങ്ങുന്നു..
"നീ വാ നമുക്ക്‌ പൊയ് ഒരു ചായ കുടിച്ച വരാം...ഒടുക്കത്ത തണുപ്പ്..."
ചൂടു ചായ ഊതി കുടിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ നിറയെ ആ മഹാരാജ്യം ആയിരുന്നു. സ്വര്‍ണ തിളക്കമുള്ള ഓര്‍മകളുടെ രാജകൊട്ടാരം...

അഴീക്കോടന്‍സ് ഇന്‍സ്റ്റിട്യൂട്ട് ഓഫ് കൂലി സ്പീകിംഗ്

2009-06-03T21:16:00.000-07:00

നിങ്ങള്‍ ഒരു തൊഴില്‍ രഹിതനോ ??

ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന്റെ വിളയാട്ടത്തില്‍ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ട വിധിയുടെ ഇരയാണോ നിങ്ങള്‍??

ഈ പരസ്യം വായിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും , നിങ്ങളുടെ പിരിച്ച് വിടല്‍ നോട്ടീസും പോക്കറ്റിലിട്ട് നടക്കുന്ന കമ്പനി തലവനെ നിങ്ങള്‍ ദുസ്വപ്നം കാണുന്നുവോ???

നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു സന്തോഷ വാര്‍ത്ത.....

അഴീക്കോടന്‍സ് ഇന്‍സ്റ്റിട്യൂട്ട് ഓഫ് കൂലി സ്പീകിംഗ് നിങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ വിശാലമായ ലോകം തുറന്നുവയ്ക്കുന്നു. ഞങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന ഹ്രസ്വ കാല കോഴ്സ്കളിലൂടെ നിങ്ങള്‍ക്കും ലോകം അറിയപ്പെടുന്ന കൂലിപ്രസംഗകനാകാം ...
രാജ്യാന്തര പ്രശസ്തനും ഈ മേഖലയുടെ തലതൊട്ടപ്പനുമായ ശ്രീ. സുകുമാര്‍ അഴീകോട് ക്ലാസ്സുകള്‍ നയിക്കുന്നു....
ഒരു മാന്ദ്യവും ഒരു കാലത്തും ഏല്‍ക്കാത്തത് ഈ മേഖലയിലാണ്...ഒരു മൈക്കും നാല് കോളാമ്പിയും ഉണ്ടെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക്ഏത് നാട്ടിലും നിന്നു പിഴയ്ക്കാം.

ലോകത്തെവിടെയും ഒരു കൂലി പ്രസംഗകന് തോഴിലുണ്ട് ...അതിനുറപ്പുണ്ട്....

നാള്‍ക്കു നാള്‍ അഭിപ്രായം മാറ്റാനുള്ള നിങ്ങളുടെ കഴിവാണ് ഞങ്ങള്‍ വികസിപ്പിക്കാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്....

ഈ കൊഴ്സിലൂടെ ആരെയും (അത് കേരളത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയോ....മുന്‍ യു എന്‍ അണ്ടര്‍ സെക്രടരിയോആരുമാകട്ടെ....) തെറി വിളിക്കാനും വായില്‍ തോന്നിയ ചീത്ത പറയാനുമുള്ള സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് നിങ്ങള്‍ നേടുന്നു....

പില്‍ക്കാലത്ത്‌ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ കേരളത്തിന്റെ അഴിമതി വിരുദ്ധ അംബാസഡറോ ( ലാവ്‌ലിന്‍ ഒഴികെ...) കമ്മ്യുണിസ്റ്റ്‌പാര്‍ട്ടിയുടെ സുപീരിയര്‍ അദ്വയ്സറോ ( സ്വയം സൃഷ്ട പദവി) വരെ ആയി തീരാനുള്ള സുവര്‍ണാവസരമാണ്ഞങ്ങള്‍ വച്ച് നീട്ടുന്നത്.

ഈ കോഴ്സിന്റെ പ്രത്യേകതകള്‍...

1) ഒരു കവര്‍ തുറക്കാതെ തന്നെ ഭാരമളന്നു അതില്‍ എത്ര രൂപാ ഉണ്ടെന്നു തിരിച്ചറിയാന്‍ ഞങ്ങള്‍ വിദഗ്ധ പരിശീലനം നല്കുന്നു.

2) വികൃതച്ചിരി , അശ്ലീലച്ചിരി , വഞ്ചനയുടെ ചിരി ..തുടങ്ങിയവ തിരിച്ചറിയാന്‍ പ്രഗല്‍ഭരുടെ കോച്ചിംഗ്.

3) വടക്കു നിന്നു വരുന്ന വടക്കന്മാരെ വെടക്കാക്കി വടക്കോട്ടയക്കാനും, തരൂരിനെ തരം നോക്കാതെ തെറിപറയാനും അഴീക്കോടിന്റെ സ്പെഷ്യല്‍ ക്ലാസ്സ്.

4) കൂട്ടില്‍ വിസര്‍ജ്ജിക്കുന്ന വിവിധ തരം ജീവികള്‍ ഏതൊക്കെ?? നിങ്ങളുടെ സംശയത്തിന് മാഷ്‌ ഉത്തരംകണ്ടെത്തി പഠിപ്പിക്കുന്നു.

5) " കോണ്‍ഗ്രസില്‍ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ KPCC പ്രസിഡന്റ് ആയേനെ....."
"ഒന്നു വിചാരിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഗവര്‍ണര്‍ ആയേനെ..." തുടങ്ങിയ സുഖമുള്ള മനോഹരമായ നടക്കാത്ത സ്വപ്‌നങ്ങള്‍കാണാന്‍ നിങ്ങള്‍ പ്രാപ്തരാകുന്നു.

ഇനി എന്തിന് ആലോചിക്കണം???

വരൂ...കോഴ്സിനു ചേരൂ...പ്രസംഗിക്കൂ നാടു നന്നാക്കു...കീശ വീര്‍പ്പിക്കൂ...

ഫീസ്‌ : 350 ഗ്രാമില്‍ കുറയാത്ത ഒരു കവര്‍ മാത്രം

ആദ്യം ചേരുന്ന 150 പേര്‍ക്ക്‌....അഴീകോട് രചിച്ച "വെള്ളാപ്പള്ളി ശ്രീ നടേശ ഗുരു സ്തോത്രം" എന്ന ഭജനയുടെ ഓഡിയോ കാസ്സെറ്റ്‌ സൌജന്യം....

അവാര്‍ഡ്‌ കാലത്തെ സിനിമ ചിന്തകള്‍...

2009-06-03T02:42:00.002-07:00

വീണ്ടും ഒരു സംസ്ഥാന അവാര്‍ഡ്‌ കൂടി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു....
അടൂര്‍ തന്നെ ഈ അവാര്‍ഡ്‌ കാലത്തും താരം...

സന്തോഷത്തിനു വക നല്കി മികച്ച അഭിനേതാക്കള്‍ക്ക് ഉള്ള പുരസ്കാരം രണ്ടു പേര്‍ പ്രഥമമായി നേടുന്നു...
സംവിധായകനായി രംഗത്തെത്തിയ ലാലും വിലാപങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം പെണ്‍ കരുത്ത്‌ ഭലിപ്പിച്ച പ്രിയങ്കയും....

ഈ അവാര്‍ഡ്‌ കാലം മറ്റൊരു ചിന്ത നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ കൊണ്ട് വരാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു...മലയാളത്തിലെ കലാമൂല്യമുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക്‌ ചരിത്രം മാത്രമെ കാണികള്‍ക്ക്‌ മുന്‍പില്‍ വിളമ്പാന്‍ ഉള്ളോ ???
ഈ ചിത്രങ്ങള്‍ ഒക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുക...
തലപ്പാവ്, ഗുല്‍മോഹര്‍, ഭൂമിമലയാളം ,ഒരു പെണ്ണും രണ്ടാണും ഈ ചിത്രങ്ങളൊക്കെയും സംസാരിച്ചത്‌ ഇന്നലെകളുടെ കഥകളാണ്. അതില്‍ ആദ്യം ഞാന്‍ പറഞ്ഞ രണ്ടു ചിത്രങ്ങളും (തലപ്പാവ്, ഗുല്‍മോഹര്‍ ) നക്സല്‍ കേരളത്തെ മുന്‍ നിര്ത്തി ഉള്ളതാണ്. ഒരു പെണ്ണും രണ്ടാണും തകഴി കഥകളിലൂടെ മഹായുദ്ധത്തിനു ശേഷമുള്ള കേരളത്തെ കാട്ടുന്നു. നക്സല്‍ കാലം, സ്വാതന്ത്ര്യ സമര കാലം തുടങ്ങിയ ക്ലീഷേ വിഷയങ്ങളില്‍ നമ്മുടെ ചലച്ചിത്ര മേഖല ഒതുങ്ങി പോകുന്നത് ദുഖകരമാണ്.
ഹാസ്യ താരങ്ങള്‍ക്ക്‌ പ്രത്യേക പുരസ്കാരം നല്‍കാന്‍ എടുത്ത തീരുമാനത്തെ മനസാ സ്വാഗതം ചെയ്യട്ടെ....
പക്ഷെ പ്രഥമ പുരസ്കാരം എന്ന നിലയില്‍ സമഗ്ര സംഭാവനകളെ മുന്‍ നിര്‍ത്തി ജഗതിക്ക് നല്‍കിയിരുന്നെങ്കില്‍ അതിന്റെ തിളക്കം അല്‍പ്പം കൂടി വര്ധിക്കുമായിരുന്നു എന്ന് ഒരു എളിയ തോന്നല്‍...(മാമുക്കൊയയോടുള്ള ബഹുമാനം പൂര്‍ണമായി നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടാണ് ഈ വാക്കുകള്‍.)

തീയറ്ററില്‍ പോയി കാണണം എന്ന് ഞാന്‍ തീവ്രമായി ആഗ്രഹിച്ച ഒരു ചിത്രമാണ് ലാപ്ടോപ്‌. സുഭാഷ്‌ ചന്ദ്രന്‍ എന്ന യുവ കധാകാരനോടുള്ള ആദരവും ചലച്ചിത്ര ഭാഷ്യമാക്കിയ പറുദീസാനഷ്ടം എന്ന കഥ വായിച്ചപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ ചങ്ക് വേദനയുമാണ്‌ അത്തരം ഒരു ആഗ്രഹത്തിന് കാരണം. അടുത്ത ഇടയിലാണ് ആ ചിത്രം വി സി ഡി വാങ്ങി കണ്ടത്‌. എന്നെ പൂര്‍ണമായി നിരാശപ്പെടുത്തി അതിന്റെ ആഖ്യാനം. കഥയോട് യാതൊരു നീതിയും പുലര്‍ത്തിയിട്ടില്ല രൂപേഷ് പോള്‍ എന്ന സംവിധായകന്‍. അനാവശ്യമായി നീണ്ടു പോകുന്ന നിശബ്ദ ഷോട്ടുകള്‍ സാധാരണക്കാരനെ ബോറടിപ്പിക്കുന്നു. കഥയിലെ ഉപകധകളെ വികസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാത്ത തിരക്കഥയാണ് അതിന്റെ പരാജയം. ഒരു മികച്ച കഥയെ ഇത്തരത്തില്‍ വികലമാക്കി ഒരു മനോഹര സൃഷ്ടി കാണാന്‍ അവസരം നിഷേധിച്ച രൂപേഷ് ഇനി ഒരങ്കത്തിനു മുതിരും മുന്‍പ്‌ സിനിമാ എന്ന കലയെ നന്നായി ഒന്നു കൂടി അപഗ്രഥിച്ച് പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

പകല്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഒരു മികച്ച കലാസൃഷ്ടി ആണെങ്കില്‍ തന്നെയും മോഹന്‍ലാലിനു അവാര്‍ഡ്‌ നിര്‍ണയത്തില്‍ ഒരു മേല്‍ക്കൈ നെടത്തക്ക വിധത്തില്‍ അഭിനയ മുഹൂര്‍ത്തം കാഴ്ച വക്കാന്‍ അതില്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ല. ഇനിയെങ്കിലും മികച്ച കഥാപാത്രങ്ങളെ തേടി എടുത്ത്‌ നാളെകളില്‍ ജീവിക്കാന്‍ ഒരു പരിശ്രമം മോഹന്‍ലാലില്‍ നിന്നു ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പകല്‍ നക്ഷത്രങ്ങളിലെ പോലെ ഒരു വ്യത്യസ്ത പ്രമേയത്തിന് തൂലിക ചലിപ്പിച്ച നടന്‍ അനൂപ്‌ ചന്ദ്രന് എന്റെ വക സലാം.

തലപ്പാവ് സംവിധാനം ചെയ്ത മധുപാല്‍ നവാഗത സംവിധായകനുള്ള പുരസ്കാരം സംശയത്തിന് ഇട നല്‍കാതെ തട്ടിയെടുത്തു. കഥാപാത്രത്തിന് വേണ്ട കാസ്ടിങ്ങില്‍ കാട്ടിയ മനോഹാരിതയാണ് എടുത്ത്‌ പറയേണ്ടത്‌. പലപ്പോഴും സംവിധായകര്‍ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഉചിതമായവരെ തിരഞ്ഞെടുക്കാരുണ്ടോ എന്ന് സംശയം. രഞ്ജിത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പ്‌ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ബാലചന്ദ്രന്‍ എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ മാനറിസങ്ങള്‍ തികച്ചും മോഹന്‍ലാല്‍ ചെയ്ത് ഭാളിപ്പിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. മമ്മൂട്ടി അത തന്മയത്തത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ചെങ്കിലും മോഹന്‍ലാല്‍ ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ ഒന്നു കൂടി പൂര്‍ണമായേനെ.

തിരക്കഥ എന്ന ചിത്രത്തെ പൂര്‍ണമായും ജൂറി തഴഞ്ഞതിലെ ചേതോവികാരം എനിക്ക് മനസിലാവുന്നില്ല. കുറഞ്ഞ പക്ഷം കലാമൂല്യവും ജനപ്രീതിയും നേടിയ ചിത്രത്തിന്റെ പുരസ്കാരം എങ്കിലും അത് അര്‍ഹിക്കുന്നു. ഈ അവാര്‍ഡ്‌ ഇപ്പോള്‍ നേടിയിരിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ ചിന്താവിഷയതിനാണ്.

തിരക്കഥയിലെ "അരികില്‍ നീയില്ല എന്ന സത്യത്തിനെ..." എന്ന മനോഹര ഗാനത്തിന് ശരത് സംഗീത സംവിധായകനുള്ള പുരസ്കാരത്തില്‍ പാടെ അവഗണിച്ചു. കല്യാണ കച്ചേരി എന്ന ഗാനം മനോഹരം ആണെങ്കിലും ശങ്കര്‍ മഹാദേവന് പുരസ്കാരം നേടിക്കൊടുക്കാന്‍ പോന്ന മികവ് എനിക്കതില്‍ കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ജയചന്ദ്രന്റെ "അമ്മ മഴക്കാറിനു..." നേടിയ സംഗീത പുരസ്കാരത്തിന് തിളക്കം ഒട്ടും കുറവല്ല.

ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ ഈ വര്‍ഷത്തെ മലയാളത്തിന്റെ സിനിമ saമ്ഭാവന തീര്‍ത്തും ശുഷ്കമാനെന്നു പറയാതെ വയ്യ. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിലുള്ള നിലവാര തകര്‍ച്ചയാണ് മലയാള സിനിമ കാഴ്ച വക്കുന്നത്.

നമുക്ക്‌ ഇനി ഉറ്റു നോക്കേണ്ടത്‌ ദേശീയ പുരസ്കാരങ്ങളിലെക്കാന്. കാന്ചീവരം എന്ന മികച്ച സൃഷ്ടിയുമായി മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയദര്‍ശന്‍ ഒരു കരുത്തുറ്റ പോരാട്ടം കാഴ്ച വെക്കും എന്നതില്‍ സംശയമില്ല...

മലയാള സിനിമ നഷ്ട പ്രതാപം വീണ്ടെടുക്കുന്ന നല്ലൊരു കാലം സ്വപ്നം കണ്ടു കൊണ്ട്.....

ബുദ്ധിയില്ലാജീവികളും വായിച്ചോട്ടെ സര്‍....

2009-05-31T01:25:00.000-07:00

ജനനത്തെയും, മരണത്തെയും പോലും ഒരു തരം രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനമായി കാണുന്ന നാടാണ് കേരളം. ഈയിടെ ഉഷ ഉതുപ്പുമായി നടത്തി കണ്ട ഒരു അഭിമുഖത്തില്‍ "എന്താണ് നിങ്ങളുടെ സംഗീതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം?" എന്ന് ചോദിച്ച് കണ്ടു...
അങ്ങനെയുള്ള ഈ നാട്ടില്‍ വായനയെയും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനം ആയി കണ്ടാല്‍ കുറ്റം പറയാന്‍ഒക്കില്ല.പക്ഷെ അതിനും അപ്പുറം വായന ഒരു വിനോദോപാധി കൂടിയാണ് എന്ന് അംഗീകരിക്കാന്‍ മലയാളികള്‍മടിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയം. ഇത്തരം ഒരു സംശയത്തിന് ആക്കം കൂടിയത്‌ അടുത്ത ഇടയില്‍ നടന്ന ഒരു ബസ്സ്യാത്രക്ക് ശേഷമാണ്.

ആള്‍ത്തിരക്ക് കുറഞ്ഞ ഒരു KSRTC ബസില്‍ ആലപ്പുഴയില്‍ നിന്നു ചങ്ങനാശേരിയിലെക്ക് പോവുകയാണ്ഞാന്‍.പാതിവഴി എത്തിയപ്പോള്‍ എന്റെ സീറ്റില്‍ ഒരു സ്കൂള്‍ വിദ്യാര്ത്ഥി എനിക്കപ്പുറം വന്നിരുന്നു. 5...ഏറിയാല്‍ 6 ആം ക്ലാസ്സില്‍ ആവണം. സീറ്റില്‍ ഇരുന്ന് വിയര്‍പ്പ് ആറിയപ്പോള്‍ അവന്‍ തന്‍റെ ബാഗ് തുറന്ന് ഒരു പുസ്തകം കൈയില്‍ എടുത്തു.
വായനയുടെ രോഗം അല്പം എനിക്കും ഉള്ളത്‌ കൊണ്ട് ഞാന്‍ ആ പുസ്തകം ഏതെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഞാന്‍ വിരണ്ട്പൊയ്. പുസ്തകം മറ്റൊന്നുമല്ല..ഒ വി വിജയന്‍റെ ധര്‍മപുരാണം!!!
പല തവണ വായിച്ചിട്ടും അതിലെ ചിന്തകള്‍ അശ്ലീലത്തിന്റെ മറ നീകി എനിക്ക് വെളിപ്പെട്ടു കിട്ടിയിട്ടില്ല. ആ പുസ്തകമാണ് ഒരു കൊച്ചു പയ്യന്‍ വായിച്ച് തള്ളുന്നത്. ഒന്നുകില്‍ എന്റെ അപ്പുറത്ത്‌ ഇരിക്കുന്നത് നാളെയുടെ ഒരു ദാസ്തെവിസ്കിയോ മറ്റോ ആവും..അല്ലെങ്കില്‍ വല്ല ബുദ്ധി ജീവിയുടെയും പ്രേതം കേറിയതാവും.
രണ്ടായാലും ഒന്നു പരിചയപ്പെട്ട് കളയാം എന്ന് മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു. ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളിലെ ആറാംക്ലാസ്സ് വിദ്യാര്‍ത്ഥിയാണ് കഥാനായകന്‍ - വായന പ്രധാന വിനോദം.
ഒരു ദിവസം പെരുമ്പടവത്തിന്റെ ഒരു പുസ്തകം വായിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന അവനോട്‌ അവന്റെ മലയാളം സാര്‍ കൊടുത്ത ഉപദേശം ഏതാണ്ട് ഇങ്ങനെ ചുരുക്കാം " പെരുമ്പടവം ഒരു പൈങ്കിളി സാഹിത്യകാരന്‍ ആണ്. നമ്മള്‍വായിക്കേണ്ടത് ഒ വി വിജയനെയും ,ആനന്ദിനെയും മുകുന്ദനെയും ഒക്കെയാണ്."
ഉപദേശം മനസാ സ്വീകരിച്ച ഈ കൊച്ച് കുരുന്ന് കൈയില്‍ കിട്ടിയ ധര്‍മപുരാണം എന്ന പുസ്തകം എടുത്തു. "പ്രജാപതിക്ക്‌ തൂറാന്‍ മുട്ടി" എന്ന് തുടങ്ങുന്ന പുസ്തകം നവരസങ്ങളില്‍ ഇല്ലാത്ത വികാരങ്ങളുമായി പയ്യന്‍ വായന തുടരുന്നു.
ഭാവിയില്‍ ഇവന്‍ മലയാള ഭാഷയില്‍ നിന്നു അകന്നു പോയാല്‍ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല . ആ ബുദ്ധിജീവി അധ്യാപകനെ കൊണ്ട് അത്രയും സാധിച്ചു!!
മലയാളത്തില്‍ വായന മരിക്കുകയല്ല . അതിനെ ഇഞ്ചിന്ജായി കൊല്ലുകയാണ്. അതിന് ചുക്കാന്‍ പിടിക്കുന്നത് മലയാളികള്‍ കാലങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നിര്‍മിച്ച കോഡ് ഓഫ് എത്തിക്സും.
ബൈബിളിനെക്കാള്‍ വലിയ ഹാരി പോട്ടര്‍ ബുക്കുകള്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ വായിച്ച് രസിക്കുന്ന കൊച്ചു കൂട്ടുകാരില്‍മലയാളികളും ഉണ്ട് എന്നതൊരു വസ്തുത. നാം പൈങ്കിളി എന്ന് വിളിക്കുന്ന കൃതികളേക്കാള്‍ റൊമാന്റിക്‌ അംശങ്ങള്‍ ഉള്ള മില്‍സ്‌ എന്‍ ബൂന്‍സ്‌ വായിക്കുന്ന കൌമാര പെണ്‍കിടാങ്ങളിലും നല്ലൊരു ഭാഗം മലയാളികള്‍ആണ്. ജെഫ്രി ആര്‍ചെര്‍ , സിഡ്നി ഷെല്‍ഡണ്‍ ,അഗത ക്രിസ്ടി തുടങ്ങിയവരുടെ ത്രില്ലര്‍കള്‍ക്കും കേരളത്തില്‍ നല്ല വില്പനയാണ്. ഇങ്ങനെ വായന ആഘോഷമാക്കുന്ന മലയാളികള്‍ക്ക്‌ നല്‍കാന്‍ എന്ത് സംഭാവനയാണ് നമ്മുടെ സാഹിത്യ ലോകത്തിനുള്ളത് ??
ജോയ്സിയെയും സുധാകര്‍ മംഗളോദയത്തെയും ബാ റ്റന്‍ ബോസിനെയും പുച്ച്ചിക്കാന്‍ ആണല്ലോ നമ്മള്‍പഠിച്ചിട്ടുള്ളത്. എന്തിന്....മുട്ടത്ത് വര്‍ക്കി പോലും നമ്മുടെ ചിറി കൊട്ടലില്‍ നിന്നു രക്ഷ നേടിയിട്ടില്ല.
ഈ രോഗം അടുത്ത കാലത്ത്‌ ബഷീരിനോടും നമ്മള്‍ കാട്ടി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മലയാള ഭാഷക്ക് ബഷീര്‍ ഒരു തേങ്ങയും സംഭാവന ചെയ്തിട്ടില്ല എന്ന് ശ്രീജന്‍ മാഷ്.ബഷീര്‍ രണ്ടാം നിര എഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന് NS മാധവന്‍.കയ്യടക്കം ഉള്ള ഭാഷ കൊണ്ട് കൊതിപ്പിക്കുന്ന NS മാധവനില്‍ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ ആവാത്ത ഒരു വാചകം.
മലയാളത്തിലെ പ്രസാധകര്‍ ജനപ്രിയ പുസ്തകങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന്‍ മനസ് കാട്ടണം. ലളിത വായനക്കുതകുന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍ ഒതുക്കത്തോടെ വായനക്കാര്‍ക്ക്‌ നല്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് പ്രസാധകരെ നമുക്ക്‌ മാതൃകയാക്കാം .
ബുദ്ധിജീവികള്‍ ഈ നാട്ടിലെ ബുദ്ധിയില്ലാ ജീവികളെ വായിക്കാന്‍ അനുവദിക്കുക...
ഇല്ലെങ്കില്‍ വിജയന്‍മാഷിന്റെ വാചകം ഇങ്ങനെ തിരുത്തേണ്ടി വരും-"ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ മലയാളം ഉണ്ടാകും...വായിക്കാന്‍മലയാളി ഉണ്ടാകില്ല."
സംസ്കൃതത്തെ ഭാരതത്തിലെ സവര്‍ണ സമൂഹം അവര്‍ണര്‍ക്ക്‌ നേരെ കൊട്ടിയടച്ച് മൃത ഭാഷയാക്കിയ നാടല്ലെ??
ബുദ്ധിജീവികള്‍ ദയവു ചെയ്ത മലയാളത്തിനോട്‌ ആ ക്രൂരത കാട്ടരുത്‌.

ഓര്‍മകളുടെ 'തറവാട്‌'

2009-05-27T09:40:00.000-07:00

എന്‍റെ ഓര്‍മയില്‍ അന്ന് ആദ്യമായാണ്‌ മെന്‍സ്‌ ഹോസ്റ്റലിന്റെ മട്ടുപ്പാവ് ഞങ്ങള്‍ക്കായി തുറന്നത്...

GOOD BYE SENIORS എന്നെഴുതിയ ഫ്ലെക്സ്‌ കാറ്റിന്‍റെ ഗതി അനുസരിച്ച് പൊന്തുകയും തിരിച്ച് ഗ്രില്ലില്‍ ഒട്ടുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു .
വാട്ടര്‍ കൂലെറിന്റെ മുകള്‍തട്ട് തുറന്ന് തണുത്ത് കുളിര്‍ത്ത വെള്ളത്തില്‍ നിന്നു ബീയര്‍ കുപ്പികള്‍ ഓരോന്നായി പുറത്തെടുക്കുന്ന ജൂനിയേര്‍സ്‌.കലാലയം വിട്ടു പോകുന്ന ഞങ്ങളെ സല്‍കരിക്കാന്‍ അവര്‍ വാങ്ങി സംഭരിച്ചതാണ് . ഓരോ "കിംഗ്‌ഫിഷര്‍" കളായി എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുതുന്നതിനിടയില്‍ പ്രിന്‍സ് ഒന്നു കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു ...
" ഷാരോണ്‍ ചേട്ടാ....പോകുവല്ലേ?? വെള്ളമടി തുടങ്ങാന്‍ പറ്റിയ സമയം ഇതാ...ഒരെണ്ണം പോട്ടിക്കെട്ടെ???"
ഞാന്‍ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു ...
" പതുക്കെ തുടങ്ങണം. ഏതായാലും ഇപ്പോള്‍ വേണ്ട.."
വര്‍ത്തമാനത്തിനിടയില്‍ 'തൊള്ള' അവിടെ വന്നു.മാതാപിതാക്കള്‍ അവനിട്ട പേരു മിഥുന്‍ എന്നാണെങ്കിലും ആ പേര്‌ അവന്‍ പോലും ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയം. 'തൊള്ള' എന്ന പേരിന്‍റെ ഉറവിടം ഒന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും ഞാനും അവനെ അങ്ങനെ തന്നെ വിളിച്ച് പോരുന്നു.
സ്ഥിരം കാണുന്ന ആ ട്രേഡ് മാര്‍ക്ക്‌ കള്ളച്ചിരി ആയിരുന്നില്ല ആ മുഖത്ത്‌...ഒരു വിഷാദം ആ ചിരിയില്‍ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു...
" അവസാന ദിവസം വെള്ളമടി മേളം ആകുമെന്നാ എല്ലാരും കരുതിയത്‌...പക്ഷെ എന്തോ ആരും അങ്ങനെ വെള്ളം അടിക്കാനുള്ള ഒരു മൂഡില്‍ അല്ല..." അവന്‍ പറഞ്ഞ തെല്ലിട നിര്‍ത്തി തുടര്‍ന്നു...

" നാളെ പോവ്വാണ്..തിരിക തൃശു‌ര്‍ക്ക്"
" എന്നാണു തിരികെ??" ഞാന്‍ ചോദിച്ചതിനു ഉത്തരം ഒരു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു...
"വരണം....സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങണമല്ലോ...ങാ പിന്നെ...നമ്മുടെ "തറവാട്‌" രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ വെക്കെറ്റ്‌ ചെയ്ത് താക്കോല്‍ ഏല്പിക്കണം..."

അത്രയും നേരം വികാരരഹിതനായി നിന്ന ഞാന്‍ അറിയാതെ തന്നെ തകര്‍ന്ന് പോയി....'തറവാട്‌' ഇനി ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രമായി ചേക്കേറുന്നു എന്നത് എന്നെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു...
രണ്ടാം വര്‍ഷത്തോടെയാണ് 'തറവാട്‌' എന്ന മാസ്മര ലോകം ഞങ്ങളുടെ ബാച്ചിന്‍റെ താവളമാകുന്നത്...ഞങ്ങടെ ബാച്ചിലെ ആറേഴു പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് വാടക്കെടുത്ത ഒരു വീട്...പണ്ട് താമസിച്ചിരുന്ന സീനിയര്‍ ചേട്ടന്മാര്‍ ഇട്ട പേരാണ് തറവാട്‌.
ഇതോടൊപ്പം പിറവി എടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ പഠനത്തിനു മുതല്‍ ഹറാം പിറപ്പ്‌ പരിപാടികള്‍ക്ക്‌ വരെ വേദിയായ മറ്റൊരു മാളം ആയിരുന്നു കൊമ്പന്‍സ്. അവിടെ താമസിക്കുന്നവരുടെ കണ്ണില്‍ അത് വെറും ഒരു ഹോസ്റ്റല്‍ മാത്രം ആണെങ്കിലും അവ രണ്ടും ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഒരു സങ്കേതം തന്നെ ആയിരുന്നു.

കൊമ്പന്‍സ്

ക്ലാസ്സ് ബോര്‍ ആകുമ്പോള്‍ പൊയ് കിടന്നുറങ്ങാന്‍, പുതിയ പടങ്ങള്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ വേഗം ഡൌണ്‍ ലോഡ് ചെയ്യാന്‍ , മെന്‍സ്‌ ഹോസ്റ്റലില്‍ വെള്ളം തീരുമ്പോള്‍ ആഘോഷം ആയി പൊയ് കുളിക്കാന്‍ , വിനീത് റൂബന്‍ തുടങ്ങിയവരോടൊപ്പം സംഗീത സഭ കൂടാന്‍ , നെറ്റ് വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്ത് ഗെയിം കളിക്കാന്‍ , രാഷ്ട്രീയം പറയാന്‍, എല്ലാത്തിനും ശരണം തറവാടും കൊമ്പന്‍സും ആയിരുന്നു.
ചില രാത്രികളില്‍ മദ്യം നുരയുമ്പോള്‍ മേളം കൊഴുക്കുകയായി ...
ഒരു പെഗ് അകത്ത്‌ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഷേക്ക്‌സ്പിയറും, ഷെല്ലിയും ഒക്കെയാണ് ചിലര്‍ക്ക്‌ കൂട്ടുകാര്‍. മറ്റൊരാള്‍ തെറി പാട്ടിന്റെ അമുല്യ ശേഖരം തുറക്കുകയായി. നോര്‍മല്‍ ആയി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ വായ തുറക്കാത്തവര്‍ പലരും ഒന്നു ലഹരി മണക്കുമ്പോള്‍ തലയ്ക്ക്‌ ചുറ്റും നാവാണ്. അവരെ ഒന്നു സംസാരിപ്പിച്ചാല്‍ നാല് നാള്‍ ചിരിക്കാന്‍ ഉള്ള വകുപ്പ് ഒക്കും. അടുത്ത് ഉള്ള ഏവരുടേയും കവിളില്‍ ചുംബനം നല്കുന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗവും ഉണ്ട്.
പഠനവും പരീക്ഷയും ഇവിടെ മറ്റൊരു ആഘോഷം ആണ്. രാവിനെ പകലാക്കി എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് സോഷ്യലിസം മറ്റൊരു കൌതുകക്കാഴ്ച...
ആര്‍ട്സ് ഫെസ്റിവല്‍ നാളുകളില്‍ തറവാട്ടിലെ നാടകം പ്രാക്ടീസ്, 20-20 വേള്‍ഡ് കപ്പ്‌ കാണാന്‍ ഒന്നിച്ച നാളുകള്‍ ,തറവാട്‌ പാര്‍ട്ടി, എന്ന് വേണ്ട ഓര്‍മിക്കാന്‍ എത്ര എത്ര നല്ല അനുഭവങ്ങള്‍....
ജീവിതം മുഴുവന്‍ മനസ്സില്‍ കൊണ്ട്‌ നടക്കാന്‍ പോന്ന സൌഹൃദങ്ങളുടെ കൂടാരം സമ്മാനിച്ച് തറവാട്‌ കൂടൊഴിഞ്ഞു...
അതിരില്ലാത്ത സ്നേഹം തന്ന ഈ താവളത്തിന് എന്റെ വിട..
നൂറ് ഇടങ്ങളിലായി ചിതറിയ ഞങ്ങള്‍ ഇനിയും ഒരിക്കല്‍ ഈ കുന്നായ്മകളുടെ തലസ്ഥാനത്ത്‌ വന്നു കൂടും..
തത്കാലം ഞങ്ങളുടെ തറവാടെ... ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിച്ച് പറഞ്ഞയക്കുക ...പോയി വരാം..

ഒരു ബ്ലോഗ്ഗര്‍ കൂടി ജനിക്കുന്നു...

2009-05-25T03:31:00.000-07:00

" ഉണരുക,ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്തുക , തിരികെ കിടക്കയില്‍ മറിയുക "
എന്‍റെ ടൈം ടേബിള്‍ ഇത്ര കണ്ട്‌ ലളിതമായിട്ട് ആഴ്ച രണ്ട് പിന്നിടുന്നു. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ കോളേജ്ഫെയര്‍വെല്ലിനു ശേഷം. ചെങ്ങന്നൂര്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിലെ സംഭവ ബഹുലമായ നാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരു കുത്തിട്ട് നിര്‍ത്തി പടി ഇറങ്ങുമ്പോഴാണ് നെടുവീര്‍പ്പോടെ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിയുന്നത് - ഇവിടം തന്ന ഒരു പിടി സൌഹൃദങ്ങളും അവര്‍ക്കിടയിലുള്ള കളിചിരികളും മാത്രമായി ഞാന്‍ ചുരുങ്ങി ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ആലപ്പുഴയിലെ ചിറപ്പിനു ആള്‍ ബഹളം പെട്ടെന്ന് ഒരു നിമിഷം അപ്രത്യക്ഷമായി തെരുവില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടു നില്കുന്നതായി സ്വപ്നം കണ്ട്‌ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ അതെ വിയര്‍പ്പ് കണങ്ങള്‍ എന്റെ കഴുത്തിനെ നനച്ച് താഴോട്ടോഴുകി.ബഷീര്‍ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഏകാന്തത ...ഭയാനകമായ ഏകാന്തത .ബിടെക് ജീവിതത്തിന്റെ നീണ്ട നാല് കൊല്ലങ്ങളെകാള്‍ ദൈര്‍ഘ്യം ഇപ്പോള്‍ തള്ളി നീക്കുന്ന ഓരോ ദിവസങ്ങള്‍കും ഉണ്ട്‌ .
ഇപ്പോള്‍ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് കൂലങ്കഷമായി ചിന്തിച്ചു വശായി..BSNL SUVIDHA വരിക്കാര്‍ക്ക്‌ കനിഞ്ഞു തന്നിരിക്കുന്ന 2000 sms ഇല്‍ കുറച്ച് എടുത്ത്‌ "എന്താ പരിപാടി?" എന്ന് സുഹൃദ് ജനങ്ങലോടൊക്കെ ചോദിക്കാം .മൊബൈല് കൈയില്‍ എടുത്തപ്പോള്‍ എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ഇതേ മെസ്സേജ് ഒരു എട്ടു പത്തെണ്ണം ഇന്‍ബോക്സില്‍ കിടന്നു എന്നെ പല്ലിളിച്ച് കാട്ടി.
"ഓ...എനിക്ക് എന്ത് പരിപാടി?" എന്നൊരു ടെമ്പ്ലേറ്റ് ഉണ്ടാകി അപ്പോള്‍ തന്നെ ഫോണില്‍ സേവ് ചെയ്തു.
കല്യാണം കൂടല്‍, തെണ്ടി നടക്കല്‍, JTO പരീക്ഷക്ക്‌ പഠിയ്ക്കാന്‍ എന്ന വ്യാജേന പുസ്തകവുമായി ടെറസില്‍ചെന്നിരുന്നു വായില്‍ നോക്കല്‍ എന്നിങ്ങനെ കഠിനമായ ചില തൊഴിലുകളുമായി മുന്നേറുമ്പോള്‍ ആണ് വീട്ടു പടിക്കല്‍ രണ്ട്‌ പേര്‍ ബൈക്കില്‍ വന്നിറങ്ങിയത്.കൈയില്‍ ഒരു മുട്ടന്‍ എയര്‍ ബാഗും ഉണ്ട്.
"ഇവിടെ ഒന്നും വേണ്ട..പൊയ്കോളൂ" എന്ന എന്റെ ദയലോഗ് കേട്ട മാത്രയില്‍ അവര്‍ എന്നെ ആകെ നോക്കിഒന്നു കലിപ്പിച്ചു.."ഞങ്ങള്‍ BSNL ഇല്‍ നിന്നാ... ബ്രോഡ്‌ ബാന്‍ഡ് കണക്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ വന്നതാണ്."
ഏകദേശം ഒന്നര വര്‍ഷം മുന്‍പ്‌ പെങ്ങളുടെ അഡ്മിഷന്‍ കാര്യങ്ങള്‍കായി അപേക്ഷിച്ചതാണ്. അവളിപ്പോള്‍എഞ്ചിനീയറിംഗ് രണ്ടാം വര്‍ഷമാണ്‌. ഇപ്പോഴെങ്കിലും വരമരുളിയ BSNL ഭഗവാന് മനസാ നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അനുഗ്രഹം ഏറ്റുവാങ്ങി.
വീട്ടില്‍ ബ്രോഡ്‌ ബാന്‍ഡ്‌ വന്നതും പൊള്ളുന്ന വെയില്‍ മാറി മാനം ഇരുണ്ട് മഴ പൊടിഞ്ഞതും ഒന്നിച്ചാണ്.
നല്ല നേരം വരുന്നത് KSRTC ബസ്സ്‌ പോലെയാണ്...വരുമ്പോള്‍ എല്ലാം ഒന്നിച്ചേ വരൂ

ഇനി ഓര്‍ക്കുട്ട് , ചാറ്റിംഗ് , യു ട്യൂബ് , ബ്ലോഗിങ്ങ് ആന്‍ ശിഷ്ട കാലം കഴിച്ചു കൂട്ടാം.

എഴുത്തില്‍ അത്ര കേമന്‍ ഒന്നും അല്ല..വായനയുടെ അസ്കിത കാര്യമായി ഉണ്ട്‌.എഴുതിയ സംഭവങ്ങള്‍ ടുട്ടു മോന്‍ രണ്ടാം ക്ലാസ്സ് എന്ന പേരില്‍ അയച്ചാല്‍ പോലും സ്വീകരിക്കാന്‍ തരമില്ല എന്ന് ഉറപ്പുണ്ട്. ഇവിടെ ആകുമ്പോള്‍എന്ത്‌ തോന്ന്യാസവും കാണിക്കാമല്ലോ.. സൌകര്യമുള്ളവര്‍ വായിക്കുക....ഞാന്‍ ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഇവിടെ ഉറക്കെ വിളിച്ച് പറയും ...കേള്‍ക്കാന്‍ ചെവി ഉള്ളവര്‍ കേള്‍ക്കട്ടെ....